Woensdag 19/08
We zijn aan de grens met Uruguay en het is inderdaad een heel gemakkelijke grens, de douane van Argentinië en Uruguay zitten in één kantoor en ze geven de papieren gewoon aan mekaar door, dat bespaart mij een hoop weg en weer geloop. We rijden naar de Termas de Guaviyu en zetten ons daar op de camping. Voor de Termas is het weer te slecht, het regent en het is koud, het water mag dan al heel warm zijn maar ge moet er nog terug uitkomen ook. Het valt wel op dat Uruguay een stuk properder is dan Argentinië er is nergens langs de weg en hier op de camping geen vuiltje te bespeuren. ’s Avonds begint het keihard te waaien, voor ons is dat geen probleem maar de mensen die hier in een tentje zitten zijn volop bezig met zeilen en extra touwen omdat hun tent niet de lucht in zou gaan.
Donderdag 20/08
Het is opgehouden met regenen maar het is nog altijd koud, wij rijden verder het binnenland in, dwars door Uruguay richting kust. Het is hier heuvelachtig met echt groene weiden, dat is 5 maanden geleden dat we zo’n groene weiden gezien hebben, grote boerderijen en veel koeien en schapen. Het landschap doet een beetje denken aan het Noorden van Duitsland, wel mooi maar een beetje saai. Het is wel een heel vriendelijk volk hier in Uruguay, iedereen wuift en toetert als je voorbij komt. Tegen de avond zien we een mooi plekje aan een rivier en het lijkt op een camping, we rijden er naartoe en het blijkt geen echte camping te zijn maar een recreatiedomein van de politie, die moeten af en toe ook eens uitrusten. Wij mogen er zonder problemen en gratis overnachten.
Vrijdag 21/08
De zon komt er heel voorzichtig door en wij rijden verder richting kust, we zullen daar vandaag wel niet geraken maar we zien wel waar we terechtkomen. Het landschap wordt iets heuvelachtiger met meer rotsen en wat droger maar nog steeds veel koeien en schapen, het lijkt wel of hier bijna niemand woont af en toe zie je een paar huizen maar dat is het dan. Half namiddag zien we een wegwijzer naar een Nationaal Parkje en omdat we vandaag toch niet aan de kust geraken rijden we daar naartoe om te overnachten. We worden heel vriendelijk ontvangen door de parkwachter en we zetten ons daar op de camping. De Jos haalt direct zijn bijl boven om hout te klieven en iets later hebben we een schitterend kampvuur. ’s Avonds is het frisjes maar dicht bij ons kampvuurtje is het warm en gezellig, alhoewel er onderweg niet veel te zien was hebben we toch weer een mooi plekje gevonden om te overnachten.
Zaterdag 22/08
We rijden verder door het binnenland van Uruguay naar de kust, als je liefhebber bent van koeien, schapen en groene weiden moet je zeker naar Uruguay gaan, het binnenland is één grote wei met koeien en schapen. We hebben de kust gevonden en in Santa Teresa is een park waar we kunnen kamperen, het parkje is eigendom van het leger en je kan tot aan het strand rijden maar omdat het koud is en nogal hard waait gaan we een eindje van het strand staan. Het is hier heel rustig en we vinden een mooi plekje voor de nacht.
Zondag 23/08
De zon schijnt en het is een stuk warmer dan gisteren, we rijden een paar kilometer verder naar Punta del Diablo, een klein dorpje aan de kust. We kunnen hier bijna op het strand parkeren en besluiten hier te blijven overnachten. Het is een piepklein dorpje aan een prachtige baai, hier en daar wat vakantiehuisjes, een paar winkeltjes en wat vissersbootjes, hopelijk kunnen ze het zo houden en maken ze er geen Spaanse of Belgische Costa van, dat zou echt jammer zijn. Het blijft de hele dag zonnig en ’s avonds steken we onze barbecue aan, we zitten hier met een glaasje wijn weer op een 36 sterren terras.
Maandag 24/08
Gelukkige Verjaardag Winde
De zon schijnt weer en we hebben geen goesting om hier te vertrekken, we staan hier op een prachtig plekje waarom zouden we dan doorrijden. Vanmorgen heb ik eerst naar Winde gebeld om haar een gelukkige verjaardag te wensen en iets later kreeg ik eindelijk onze Koen nog eens te pakken. Half voormiddag komen er een paar vissersbootjes binnen, die mannen hebben heel de nacht op zee gezeten, ze varen full speed op het strand en daarna wordt de vis in bakken geladen en op een klein camionneke getast. Prachtig om te zien, ik heb er wat foto’s van genomen vooral voor ons vader, die gaat dat geweldig vinden. Het blijft heel de dag goei weer en tegen de avond steken we onze barbecue nog eens aan, iedereen hier schijnt het normaal te vinden dat we hier zo maar aan het strand kamperen, ze zijn vriendelijk en vragen waar we vandaan komen maar voor de rest laten ze ons doen, in Europa zouden we allang de politie op bezoek gehad hebben. Als het morgen nog zo’n weer is blijven we hier nog een dagje plakken.
Dinsdag 25/08/09
We blijven nog een dagje langer in Punta del Diablo, het is een beetje overtrokken vandaag maar dat geeft niks. ’s Morgens wandel ik even naar de winkel om de broodnodige boodschappen, babbel een beetje met de hippies die hier blijven hangen zijn en kijk wat naar de vissers. Er zijn inmiddels ook twee Franse mobilhomes aangekomen, ze zijn voor een jaar onderweg in Zuid Amerika, nu moeten we ons beste Frans weer boven halen en dat is niet altijd even gemakkelijk. Het leven is super relaxed hier aan de zee, morgen rijden we verder maar we blijven de kust volgen.
dinsdag 25 augustus 2009
dinsdag 18 augustus 2009
Entre Rios
Woensdag 12/08
Gelukkige verjaardag Lander.
We zijn vertrokken uit Yapeyu en rijden verder naar de provincie Entre Rios. De provincie Entre Rios ligt tussen de grote rivieren Parana en Uruguay. Vorig jaar hebben we een heel stuk van de Rio Parana gedaan en dit jaar willen we de Rio Uruguay verkennen. Andere reizenden hebben ons wel gewaarschuwd voor de politie in Entre Rios, die zou nogal moeilijk zijn maar we hebben nu twee controles gehad en ze waren heel vriendelijk. In Chajari zien we een bord met “Termas de Chajari” en omdat het toch tijd is om een slaapplaats te zoeken, rijden we daar naartoe. De Termas zijn supersjiek, mooie zwembaden en lekker warm water maar de Jos vindt er niks aan, volgens hem ziet het er te Europees uit,te netjes en te afgekuist, hij zit liever in een klein dorpje midden tussen de Argentijnen.
Donderdag 13/08
We doen wat boodschappen in Chajari en 15 km verderop is een camping aan de Rio Uruguay, omdat we geen goesting hebben om vandaag veel kilometers te doen rijden we daar naartoe. Op de camping is het rustig, we zijn de enige gasten en de Jos kan gerust zijn, het is hier niet zo afgekuist en perfect als aan de Termas. Het campingske is mooi gelegen maar zoals zoveel campings in Argentinië een beetje rommelig en het sanitair heeft duidelijk betere tijden gekend, de campingbaas is een hele vriendelijke mens dus we staan hier goed. ’s Avonds steken we een kampvuurtje aan en het is wel een heel welriekend kampvuur, we hebben hout van eucalyptusbomen en dat ruikt geweldig goed.
Vrijdag 14/08
We zijn op weg naar Concordia maar een heel stuk voor de stad is een grote stuwdam op de Rio Uruguay, vlakvoor die stuwdam zien we een wegwijzertje “camping”. Het blijkt geen echte camping te zijn maar er is een strand aan de Rio en je kan er vrij staan. Het weer is perfect, we dachten dat het hier kouder zou zijn dan in Corrientes maar het is een stuk warmer, zelfs de wind is lauw. Hier in Entre Rios zie je ongelooflijk veel appelsienbomen en overal staan kraampjes langs de weg, we hebben gisteren appelsienen gekocht aan zo’n kraampje en ik had 35 appelsienen voor 1 Euro en ze waren dan nog heel lekker, sappig en recht van de boom.
Zaterdag 15/08
Moederdag,
Gelukkige Moederdag voor ons moeder en voor moemoe.
Moederdag vandaag, geen bloemen en pannenkoeken ’s morgens voor mij, dat is thuis toch plezanter. Wij rijden vandaag naar Parque “El Palmar”, het Nationaal Parkje valt een beetje tegen qua natuur, veel mooie palmbomen maar voor de rest is er weinig te zien, wij zijn natuurlijk al een beetje verwend en het kan niet altijd even spectaculair zijn. Aan de rivier hebben ze wel een mooie camping en daar willen we vandaag en vannacht blijven. Als we op de camping aankomen ruiken we al van ver de barbecues en je kan er voor een paar peso een lekker stuk vlees kopen. Het is druk hier maar dat is plezant dan heb je wat afleiding en het is de hele dag al warm, zelfs ’s avonds kunnen we tot laat buiten zitten wat meestal niet het geval is. Het is in ieder geval gezellig ’s avonds met al die brandende barbecues en een hoop volk.
Zondag 16/08
Het is weer beginnen regenen en geen klein beetje, het giet, hagelt en waait keihard, dat wordt een dag binnen zitten. We rijden weg uit “El Palmar” richting Colon. Colon is een mooi stadje aan de Rio Uruguay en we zetten ons bij een kleine jachthaven. Het blijft regenen maar er zijn dappere vissers en die houden we heel de middag een beetje in de gaten, we lopen ook nog even binnen bij het internet café. Tegen de avond klaart de lucht op en we besluiten in Colon te blijven, hopelijk is het weer morgen beter dan blijven we hier nog een dag voor we naar Uruguay gaan. We gaan voor een paar weken naar Uruguay om in orde te zijn met onze papieren, we hebben 3 maanden gekregen voor Argentinië maar dat is heel nipt en daarom gaan we efkes naar Uruguay, als we dan terug binnen komen in Argentinië, krijgen we weer 3 maanden en dan zijn we weer gerust.
Maandag 17/08
Het weer is beter, de zon komt erdoor en we blijven vandaag in Colon, het is hier een gezellige drukte want er is een Nationale Feestdag in Argentinië. Wij hebben vannacht op een camping geslapen maar we gaan bij het stadje aan de rivier staan, we vullen onze watertank en leggen nog maar eens uit wie we zijn, waar we vandaan komen en hoe lang we hier blijven aan een paar nieuwsgierige Argentijnen, als we zeggen dat Argentinië ons heel goed bevalt en dat ze lekker vlees hebben zijn ze blij en we zijn direct hun beste vrienden. We zitten heel de namiddag buiten aan de rivier, het is nog wel een beetje frisjes maar de zon blijft schijnen. De Jos heeft weer geluk, er rijdt hier iemand serieus vast en het is niet te geloven hoe rap dat hij dan is om toch maar zijn winch te kunnen gebruiken. Die mens was blij dat wij daar waren om te helpen en de Jos ook dat hij zijn winch kon gebruiken dus iedereen weer content.
Dinsdag 18/08
We hebben vannacht gewoon langs de rivier geslapen en we blijven nog een dagje langer in Colon, het is goed hier en er zit hier een geweldig goeie beenhouwer. We gaan vandaag wel naar de camping omdat we electriciteit nodig hebben, eerst doen we wat boodschappen en het is hier opvallend veel stiller dan de vorige dagen, de Argentijnen zijn terug aan het werk. We bakken nog maar eens een paar grote biefstukken op onze barbecue en ruimen de Josmobiel wat op, morgen gaan we de grens over naar Uruguay, het schijnt geen moeilijke grenspost te zijn, ik hoop dat ze gelijk hebben.
Gelukkige verjaardag Lander.
We zijn vertrokken uit Yapeyu en rijden verder naar de provincie Entre Rios. De provincie Entre Rios ligt tussen de grote rivieren Parana en Uruguay. Vorig jaar hebben we een heel stuk van de Rio Parana gedaan en dit jaar willen we de Rio Uruguay verkennen. Andere reizenden hebben ons wel gewaarschuwd voor de politie in Entre Rios, die zou nogal moeilijk zijn maar we hebben nu twee controles gehad en ze waren heel vriendelijk. In Chajari zien we een bord met “Termas de Chajari” en omdat het toch tijd is om een slaapplaats te zoeken, rijden we daar naartoe. De Termas zijn supersjiek, mooie zwembaden en lekker warm water maar de Jos vindt er niks aan, volgens hem ziet het er te Europees uit,te netjes en te afgekuist, hij zit liever in een klein dorpje midden tussen de Argentijnen.
Donderdag 13/08
We doen wat boodschappen in Chajari en 15 km verderop is een camping aan de Rio Uruguay, omdat we geen goesting hebben om vandaag veel kilometers te doen rijden we daar naartoe. Op de camping is het rustig, we zijn de enige gasten en de Jos kan gerust zijn, het is hier niet zo afgekuist en perfect als aan de Termas. Het campingske is mooi gelegen maar zoals zoveel campings in Argentinië een beetje rommelig en het sanitair heeft duidelijk betere tijden gekend, de campingbaas is een hele vriendelijke mens dus we staan hier goed. ’s Avonds steken we een kampvuurtje aan en het is wel een heel welriekend kampvuur, we hebben hout van eucalyptusbomen en dat ruikt geweldig goed.
Vrijdag 14/08
We zijn op weg naar Concordia maar een heel stuk voor de stad is een grote stuwdam op de Rio Uruguay, vlakvoor die stuwdam zien we een wegwijzertje “camping”. Het blijkt geen echte camping te zijn maar er is een strand aan de Rio en je kan er vrij staan. Het weer is perfect, we dachten dat het hier kouder zou zijn dan in Corrientes maar het is een stuk warmer, zelfs de wind is lauw. Hier in Entre Rios zie je ongelooflijk veel appelsienbomen en overal staan kraampjes langs de weg, we hebben gisteren appelsienen gekocht aan zo’n kraampje en ik had 35 appelsienen voor 1 Euro en ze waren dan nog heel lekker, sappig en recht van de boom.
Zaterdag 15/08
Moederdag,
Gelukkige Moederdag voor ons moeder en voor moemoe.
Moederdag vandaag, geen bloemen en pannenkoeken ’s morgens voor mij, dat is thuis toch plezanter. Wij rijden vandaag naar Parque “El Palmar”, het Nationaal Parkje valt een beetje tegen qua natuur, veel mooie palmbomen maar voor de rest is er weinig te zien, wij zijn natuurlijk al een beetje verwend en het kan niet altijd even spectaculair zijn. Aan de rivier hebben ze wel een mooie camping en daar willen we vandaag en vannacht blijven. Als we op de camping aankomen ruiken we al van ver de barbecues en je kan er voor een paar peso een lekker stuk vlees kopen. Het is druk hier maar dat is plezant dan heb je wat afleiding en het is de hele dag al warm, zelfs ’s avonds kunnen we tot laat buiten zitten wat meestal niet het geval is. Het is in ieder geval gezellig ’s avonds met al die brandende barbecues en een hoop volk.
Zondag 16/08
Het is weer beginnen regenen en geen klein beetje, het giet, hagelt en waait keihard, dat wordt een dag binnen zitten. We rijden weg uit “El Palmar” richting Colon. Colon is een mooi stadje aan de Rio Uruguay en we zetten ons bij een kleine jachthaven. Het blijft regenen maar er zijn dappere vissers en die houden we heel de middag een beetje in de gaten, we lopen ook nog even binnen bij het internet café. Tegen de avond klaart de lucht op en we besluiten in Colon te blijven, hopelijk is het weer morgen beter dan blijven we hier nog een dag voor we naar Uruguay gaan. We gaan voor een paar weken naar Uruguay om in orde te zijn met onze papieren, we hebben 3 maanden gekregen voor Argentinië maar dat is heel nipt en daarom gaan we efkes naar Uruguay, als we dan terug binnen komen in Argentinië, krijgen we weer 3 maanden en dan zijn we weer gerust.
Maandag 17/08
Het weer is beter, de zon komt erdoor en we blijven vandaag in Colon, het is hier een gezellige drukte want er is een Nationale Feestdag in Argentinië. Wij hebben vannacht op een camping geslapen maar we gaan bij het stadje aan de rivier staan, we vullen onze watertank en leggen nog maar eens uit wie we zijn, waar we vandaan komen en hoe lang we hier blijven aan een paar nieuwsgierige Argentijnen, als we zeggen dat Argentinië ons heel goed bevalt en dat ze lekker vlees hebben zijn ze blij en we zijn direct hun beste vrienden. We zitten heel de namiddag buiten aan de rivier, het is nog wel een beetje frisjes maar de zon blijft schijnen. De Jos heeft weer geluk, er rijdt hier iemand serieus vast en het is niet te geloven hoe rap dat hij dan is om toch maar zijn winch te kunnen gebruiken. Die mens was blij dat wij daar waren om te helpen en de Jos ook dat hij zijn winch kon gebruiken dus iedereen weer content.
Dinsdag 18/08
We hebben vannacht gewoon langs de rivier geslapen en we blijven nog een dagje langer in Colon, het is goed hier en er zit hier een geweldig goeie beenhouwer. We gaan vandaag wel naar de camping omdat we electriciteit nodig hebben, eerst doen we wat boodschappen en het is hier opvallend veel stiller dan de vorige dagen, de Argentijnen zijn terug aan het werk. We bakken nog maar eens een paar grote biefstukken op onze barbecue en ruimen de Josmobiel wat op, morgen gaan we de grens over naar Uruguay, het schijnt geen moeilijke grenspost te zijn, ik hoop dat ze gelijk hebben.
dinsdag 11 augustus 2009
Naar Missiones
Woensdag 05/08
We hebben afscheid genomen van de familie Verellen, het was een geweldige tijd bij hen. Eerst efkes langs de bank, dat is af en toe nodig, daar horen we dat we al 5,6O Peso krijgen voor een Euro, vorig jaar was dat nog 4,50 en ze verwachten dat de Peso nog gaat zakken. Voor ons is dat natuurlijk geweldig nieuws maar voor de Argentijnen is dat minder. We rijden vandaag de hele tijd langs de Rio Parana en tegen de avond zetten we ons op een campingske in Itaizangu aan de Parana. We maken de barbecue aan en leggen er een paar grote biefstukken op en kruipen op tijd in ons bed.
Donderdag 06/08
Vandaag rijden we de provincie Missiones binnen, in Posadas zien we een grote garage van Michelin BFGoodrich, we hebben dringend een paar nieuwe banden nodig. Ze hebben de juiste maat in voorraad en ze willen er direct aan beginnen,de voorste banden worden er vanachter opgelegd en vooraan komen er twee nieuwe en ook nog een nieuwe reserveband. Een half uur later zijn we terug aan het rijden op spiksplinternieuwe banden. We wilden eigenlijk niet helemaal tot de Cataratas rijden maar in Posadas zien we een wegwijzer Cataratas 311 km, we kijken mekaar aan en zeggen tegelijk, we rijden door. Wat is nu 300 km in een land met zo’n afstanden en dan nog op nieuwe banden en de watervallen zijn prachtig. We rijden tot Wanda, een 35 km voor Iguazu en daar overnachten we op een kleine camping .
Vrijdag 07/08
Het is prachtig weer om de watervallen te bezoeken, de zon schijnt maar het is niet te warm. Als we daar aankomen mogen we recht voor de ingang parkeren en tot onze grote verbazing moeten we niks betalen, vorig jaar moest ik alleen betalen maar nu moeten begeleiders van rolstoelen ook niet meer betalen, ik heb de Jos voor alle fatsoen maar efkes geduwd dan en we kregen alle twee ook nog een serieuze kortingsbon om in het restaurant te gaan eten. De watervallen zijn ongelooflijk, schitterend, magnifiek…. Je geraakt er niet op uitgekeken. Overal zijn loopbruggen zo kon de Jos ook overal komen, het onderste circuit, waar je het water bijna kan aanraken, was vorig jaar nog niet toegankelijk maar nu liggen daar ook loopbruggen. De Jos heeft daar dus nu ook een ferme douche kunnen pakken. Tegen de avond zijn we daar in het restaurant gaan eten, nog maar eens grote biefstukken en een geweldig dessertbuffet, het was een superdag, we hebben genoten van ons dagje Cataratas. Alle verantwoordelijken voor parken, dierentuinen enz….uit België zouden eens een kijkje moeten komen nemen, hier aan de watervallen, om te zien hoe perfect hier alles aangepast is, dat zou voor ons een stuk gemakkelijker zijn. En geloof maar dat het niet simpel geweest is hier aan die watervallen en door de jungle.
Zaterdag 08/08
We vertrekken uit Puerto Iguazu en rijden richting Saltos de Mocona, watervallen aan de Rio Uruguay. Gisteravond is het beginnen regenen en het regent al de hele dag, vorig jaar wilden we ook naar de Saltos de Mocona maar toen was er teveel water en was het te gevaarlijk en we zijn bang dat het weer zoiets zal worden, ik denk dat we die watervallen niet mogen zien. Tegen de avond rijden we een klein Nationaal Park in en daar vertelt de parkwachter ons dat de weg naar Mocona waarschijnlijk onberijdbaar is. Morgen rijden we dus niet naar die watervallen, we zullen die wel op een postkaartje zien maar naar de Rio Uruguay. Omdat het zo hard regent is er vandaag geen barbecue maar ik bak binnen pannenkoeken, ook niet slecht.
Zondag 09/08
Feliz Cumpleaños Gustavo!!!!
Regen op zondag, een ramp voor de Argentijnen, hoe moet het nu met de asado? Het is gisterenavond beginnen regenen en het heeft de hele nacht gegoten, omdat het toch nergens anders weer voor is willen we vandaag eenheel stuk rijden. We moeten de grote baan pakken want de andere wegen zijn hier in Missiones onberijdbaar geworden, als het regent verandert de rode aarde onmiddellijk in een rode papboel. We rijden de provincie Corrientes binnen en de regen komt nog altijd met bakken uit de hemel. Aan de Rio Uruguay, in Yapeyu vinden we een kleine camping aan de rivier. We eten binnen en gaan dan maar vroeg slapen.
Maandag 10/08
Feliz cumpleaños Juan
Vanmorgen eerst efkes met de Juan gebeld om hem te feliciteren, hij wordt vandaag 32 jaar. Het weer is totaal veranderd, de zon schijnt en alles ziet er hier ineens anders uit. Het campingske is prachtig gelegen en wij slijpen ons tafel en stoelen buiten en installeren ons bij de rivier. We gaan even het dorpje verkennen, op zoek naar een bakker en de rest. We kunnen ’s avonds buiten eten en als het wat frisser wordt steken we een kampvuurtje aan.
Dinsdag 11/08
Omdat het hier zo mooi en rustig is blijven we nog een dagje langer want hoe zuidelijker we gaan rijden hoe kouder het wordt. Het zonnetje schijnt weer heel de dag en we krijgen wat bezoek van nieuwsgierige Argentijnen.We gaan nog eens een kijkje nemen in het dorpje hier en ze hebben een prachtig gemeentehuis en een mooi kerkje. Er staan hier ook nog 4 Italiaanse mobilhomes, we zijn hen al eens tegengekomen in Humauaca ook, ze zijn voor een half jaar op reis en ze zijn met 12, het zijn allemaal mensen van rond de 65 jaar. Morgen rijden we verder langs de Rio Uruguay.
We hebben afscheid genomen van de familie Verellen, het was een geweldige tijd bij hen. Eerst efkes langs de bank, dat is af en toe nodig, daar horen we dat we al 5,6O Peso krijgen voor een Euro, vorig jaar was dat nog 4,50 en ze verwachten dat de Peso nog gaat zakken. Voor ons is dat natuurlijk geweldig nieuws maar voor de Argentijnen is dat minder. We rijden vandaag de hele tijd langs de Rio Parana en tegen de avond zetten we ons op een campingske in Itaizangu aan de Parana. We maken de barbecue aan en leggen er een paar grote biefstukken op en kruipen op tijd in ons bed.
Donderdag 06/08
Vandaag rijden we de provincie Missiones binnen, in Posadas zien we een grote garage van Michelin BFGoodrich, we hebben dringend een paar nieuwe banden nodig. Ze hebben de juiste maat in voorraad en ze willen er direct aan beginnen,de voorste banden worden er vanachter opgelegd en vooraan komen er twee nieuwe en ook nog een nieuwe reserveband. Een half uur later zijn we terug aan het rijden op spiksplinternieuwe banden. We wilden eigenlijk niet helemaal tot de Cataratas rijden maar in Posadas zien we een wegwijzer Cataratas 311 km, we kijken mekaar aan en zeggen tegelijk, we rijden door. Wat is nu 300 km in een land met zo’n afstanden en dan nog op nieuwe banden en de watervallen zijn prachtig. We rijden tot Wanda, een 35 km voor Iguazu en daar overnachten we op een kleine camping .
Vrijdag 07/08
Het is prachtig weer om de watervallen te bezoeken, de zon schijnt maar het is niet te warm. Als we daar aankomen mogen we recht voor de ingang parkeren en tot onze grote verbazing moeten we niks betalen, vorig jaar moest ik alleen betalen maar nu moeten begeleiders van rolstoelen ook niet meer betalen, ik heb de Jos voor alle fatsoen maar efkes geduwd dan en we kregen alle twee ook nog een serieuze kortingsbon om in het restaurant te gaan eten. De watervallen zijn ongelooflijk, schitterend, magnifiek…. Je geraakt er niet op uitgekeken. Overal zijn loopbruggen zo kon de Jos ook overal komen, het onderste circuit, waar je het water bijna kan aanraken, was vorig jaar nog niet toegankelijk maar nu liggen daar ook loopbruggen. De Jos heeft daar dus nu ook een ferme douche kunnen pakken. Tegen de avond zijn we daar in het restaurant gaan eten, nog maar eens grote biefstukken en een geweldig dessertbuffet, het was een superdag, we hebben genoten van ons dagje Cataratas. Alle verantwoordelijken voor parken, dierentuinen enz….uit België zouden eens een kijkje moeten komen nemen, hier aan de watervallen, om te zien hoe perfect hier alles aangepast is, dat zou voor ons een stuk gemakkelijker zijn. En geloof maar dat het niet simpel geweest is hier aan die watervallen en door de jungle.
Zaterdag 08/08
We vertrekken uit Puerto Iguazu en rijden richting Saltos de Mocona, watervallen aan de Rio Uruguay. Gisteravond is het beginnen regenen en het regent al de hele dag, vorig jaar wilden we ook naar de Saltos de Mocona maar toen was er teveel water en was het te gevaarlijk en we zijn bang dat het weer zoiets zal worden, ik denk dat we die watervallen niet mogen zien. Tegen de avond rijden we een klein Nationaal Park in en daar vertelt de parkwachter ons dat de weg naar Mocona waarschijnlijk onberijdbaar is. Morgen rijden we dus niet naar die watervallen, we zullen die wel op een postkaartje zien maar naar de Rio Uruguay. Omdat het zo hard regent is er vandaag geen barbecue maar ik bak binnen pannenkoeken, ook niet slecht.
Zondag 09/08
Feliz Cumpleaños Gustavo!!!!
Regen op zondag, een ramp voor de Argentijnen, hoe moet het nu met de asado? Het is gisterenavond beginnen regenen en het heeft de hele nacht gegoten, omdat het toch nergens anders weer voor is willen we vandaag eenheel stuk rijden. We moeten de grote baan pakken want de andere wegen zijn hier in Missiones onberijdbaar geworden, als het regent verandert de rode aarde onmiddellijk in een rode papboel. We rijden de provincie Corrientes binnen en de regen komt nog altijd met bakken uit de hemel. Aan de Rio Uruguay, in Yapeyu vinden we een kleine camping aan de rivier. We eten binnen en gaan dan maar vroeg slapen.
Maandag 10/08
Feliz cumpleaños Juan
Vanmorgen eerst efkes met de Juan gebeld om hem te feliciteren, hij wordt vandaag 32 jaar. Het weer is totaal veranderd, de zon schijnt en alles ziet er hier ineens anders uit. Het campingske is prachtig gelegen en wij slijpen ons tafel en stoelen buiten en installeren ons bij de rivier. We gaan even het dorpje verkennen, op zoek naar een bakker en de rest. We kunnen ’s avonds buiten eten en als het wat frisser wordt steken we een kampvuurtje aan.
Dinsdag 11/08
Omdat het hier zo mooi en rustig is blijven we nog een dagje langer want hoe zuidelijker we gaan rijden hoe kouder het wordt. Het zonnetje schijnt weer heel de dag en we krijgen wat bezoek van nieuwsgierige Argentijnen.We gaan nog eens een kijkje nemen in het dorpje hier en ze hebben een prachtig gemeentehuis en een mooi kerkje. Er staan hier ook nog 4 Italiaanse mobilhomes, we zijn hen al eens tegengekomen in Humauaca ook, ze zijn voor een half jaar op reis en ze zijn met 12, het zijn allemaal mensen van rond de 65 jaar. Morgen rijden we verder langs de Rio Uruguay.
woensdag 5 augustus 2009
Paso de la Patria bij de familie Verellen
Dinsdag 28/07
Vanmorgen kwam de vrouw van Esteban even langs om kennis met ons te maken en om te vragen of we niets nodig hebben, wat een service hier wij zijn hier voorlopig nog niet weg denk ik. Als wij haar vertellen dat we te voet naar het dorp gaan, begint ze te panikeren dat het veel te ver is maar we wandelen toch naar het dorp, het is hoogstens 2 km dat is een schoon wandelingske maar ik moet eerlijk zeggen dat ik thuis ook nooit 2 km loop, ik pak ook altijd de auto. De rest van de dag zitten we wat aan de Rio Parana en houden de bootjes met vissers wat in de gaten.
Woensdag 29/07
Vandaag wandel ik alleen naar het dorpje, de Jos heeft geen tijd want hij wil aan de auto werken. Eén van de deurtjes van de voorraadbakken is in ijzer en begint te roesten, de Jos haalt er dat af en zet het in de verf, omdat hij nog verf over heeft schildert hij ineens de bar choc nog eens op en tegen de avond ziet die er spiksplinter nieuw uit. Ik heb nog maar eens wat kleren gewassen, hier heb ik lekker warm water en voor de rest zitten we nog een beetje in het zonnetje. Omdat Esteban hier nog laat aan het werken is heb ik voor hem en zijn zoon pannenkoeken gebakken.
Donderdag 30/07
Vandaag is het een stuk frisser dan de vorige dagen maar ja het is hier winter en dan mag het al eens een dagje wat kouder zijn. We gaan nog maar eens een wandeling doen, langs de Rio Parana, het is hier zalig rustig er staan nu veel huizen leeg, ik denk dat het hier in de zomer verschrikkelijk druk is. Hier in Paso de la Patria hebben ze echt een mooi zandstrand langs de Parana en ze zijn een sjieke boulevard aan het aanleggen. Omdat het kouder is kruipen we al vroeg in de auto en zetten dan maar een Cd’tje op.
Vrijdag 31/07
Het zonnetje is er weer en we zitten weer in de hof van ons tijdelijke villa, we beginnen stillekes te denken aan verder rijden maar de vrouw van Esteban komt langs en ze nodigt ons uit om zondag met heel de familie een asado te doen daar zegt natuurlijk geen mens nee tegen, dus wij doen er hier nog een paar dagen bij. Omdat ze gezien had dat ik met de hand aan het wassen was mag ik haar wasmachine gebruiken, het wordt steeds beter hier. Wij hebben een paar goei, grote Argentijnse biefstukken gekocht en we zetten ons met onze barbecue en een fris fleske wijn in de tuin. Bad life, zou de Juan zeggen.
Zaterdag 01/08
We zitten nog altijd aan de Rio Parana, we rijden naar het dorp om wat boodschappen te doen en om een nieuwe gasfles te kopen, de rest van de dag liggen we lui in onze zetel aan de rio. ’s Namiddags komt de moeder van Esteban aan voor het weekend, ze woont in Corrientes maar komt elk weekend naar hier voor de asado. ’s Avonds komen Esteban en zijn vrouw op bezoek bij de Josmobiel om een wijntje te drinken. Hij zegt ons dat we zijn adres mogen doorgeven aan andere travellers, hij geniet er van dat er af en toe een Europese mobilhome in zijn tuin staat, hij geniet van een babbel, een wijntje en wat gezelschap en dat is alles wat hij vraagt.
Zondag 02/08
Vandaag is het asado dag, je ruikt in heel het dorp de barbecues. ’s Middags eten we met de familie Verellen, het is een internationaal gezelschap want hij is een Belg, zijn vader was Belg, zijn moeder is een Italiaanse en zijn vrouw is van Brazilië maar haar familie komt van Kroatië. Zijn moeder is wel eens op bezoek geweest in Gooreind en ze hebben daar nog heel wat familie. Het eten was lekker en het gezelschap super, we hebben genoten. Tegen de avond komt Esteban ons ophalen voor een ritje met zijn oude Mercedes, hij heeft een Mercedes van 1936, een juweeltje en hij rijdt nog perfect.
Maandag 03/08
De zon schijnt al van ’s morgens vroeg, het is zalig weer en wij moeten al in de schaduw gaan zitten, ik denk dat de winter hier voorbij is. We wandelen nog eens naar het dorpje en zitten wat langs de rivier. Esteban is hier aan het lassen aan een zandsilo, hij heeft een oude boot gekocht en die slijpt hij uiteen en daar maakt hij de silo van, het is precies of ons vader is hier bezig, zo klinkt het toch.
Dinsdag 04/08
Morgen rijden we verder, het is hier heel goed maar wij zijn al een beetje gewoon aan het nomadenleven dus we moeten verder. De Jos kijkt de auto nog eens helemaal na, ik doe de was in de machine en kuis de auto uit zodat we proper kunnen vertrekken. ’s Avonds moeten we bij de Verellens vis gaan eten, ze hebben een grote dorade op de barbecue, de vis was lekker en we zijn nog tot laat blijven babbelen met Esteban, hij heeft ons het adres gegeven van de andere Verellens in Argentinie, die wonen allemaal in Tandil, niet ver van Mar del Plata dus die gaan we ook efkes een bezoekje brengen.
Vanmorgen kwam de vrouw van Esteban even langs om kennis met ons te maken en om te vragen of we niets nodig hebben, wat een service hier wij zijn hier voorlopig nog niet weg denk ik. Als wij haar vertellen dat we te voet naar het dorp gaan, begint ze te panikeren dat het veel te ver is maar we wandelen toch naar het dorp, het is hoogstens 2 km dat is een schoon wandelingske maar ik moet eerlijk zeggen dat ik thuis ook nooit 2 km loop, ik pak ook altijd de auto. De rest van de dag zitten we wat aan de Rio Parana en houden de bootjes met vissers wat in de gaten.
Woensdag 29/07
Vandaag wandel ik alleen naar het dorpje, de Jos heeft geen tijd want hij wil aan de auto werken. Eén van de deurtjes van de voorraadbakken is in ijzer en begint te roesten, de Jos haalt er dat af en zet het in de verf, omdat hij nog verf over heeft schildert hij ineens de bar choc nog eens op en tegen de avond ziet die er spiksplinter nieuw uit. Ik heb nog maar eens wat kleren gewassen, hier heb ik lekker warm water en voor de rest zitten we nog een beetje in het zonnetje. Omdat Esteban hier nog laat aan het werken is heb ik voor hem en zijn zoon pannenkoeken gebakken.
Donderdag 30/07
Vandaag is het een stuk frisser dan de vorige dagen maar ja het is hier winter en dan mag het al eens een dagje wat kouder zijn. We gaan nog maar eens een wandeling doen, langs de Rio Parana, het is hier zalig rustig er staan nu veel huizen leeg, ik denk dat het hier in de zomer verschrikkelijk druk is. Hier in Paso de la Patria hebben ze echt een mooi zandstrand langs de Parana en ze zijn een sjieke boulevard aan het aanleggen. Omdat het kouder is kruipen we al vroeg in de auto en zetten dan maar een Cd’tje op.
Vrijdag 31/07
Het zonnetje is er weer en we zitten weer in de hof van ons tijdelijke villa, we beginnen stillekes te denken aan verder rijden maar de vrouw van Esteban komt langs en ze nodigt ons uit om zondag met heel de familie een asado te doen daar zegt natuurlijk geen mens nee tegen, dus wij doen er hier nog een paar dagen bij. Omdat ze gezien had dat ik met de hand aan het wassen was mag ik haar wasmachine gebruiken, het wordt steeds beter hier. Wij hebben een paar goei, grote Argentijnse biefstukken gekocht en we zetten ons met onze barbecue en een fris fleske wijn in de tuin. Bad life, zou de Juan zeggen.
Zaterdag 01/08
We zitten nog altijd aan de Rio Parana, we rijden naar het dorp om wat boodschappen te doen en om een nieuwe gasfles te kopen, de rest van de dag liggen we lui in onze zetel aan de rio. ’s Namiddags komt de moeder van Esteban aan voor het weekend, ze woont in Corrientes maar komt elk weekend naar hier voor de asado. ’s Avonds komen Esteban en zijn vrouw op bezoek bij de Josmobiel om een wijntje te drinken. Hij zegt ons dat we zijn adres mogen doorgeven aan andere travellers, hij geniet er van dat er af en toe een Europese mobilhome in zijn tuin staat, hij geniet van een babbel, een wijntje en wat gezelschap en dat is alles wat hij vraagt.
Zondag 02/08
Vandaag is het asado dag, je ruikt in heel het dorp de barbecues. ’s Middags eten we met de familie Verellen, het is een internationaal gezelschap want hij is een Belg, zijn vader was Belg, zijn moeder is een Italiaanse en zijn vrouw is van Brazilië maar haar familie komt van Kroatië. Zijn moeder is wel eens op bezoek geweest in Gooreind en ze hebben daar nog heel wat familie. Het eten was lekker en het gezelschap super, we hebben genoten. Tegen de avond komt Esteban ons ophalen voor een ritje met zijn oude Mercedes, hij heeft een Mercedes van 1936, een juweeltje en hij rijdt nog perfect.
Maandag 03/08
De zon schijnt al van ’s morgens vroeg, het is zalig weer en wij moeten al in de schaduw gaan zitten, ik denk dat de winter hier voorbij is. We wandelen nog eens naar het dorpje en zitten wat langs de rivier. Esteban is hier aan het lassen aan een zandsilo, hij heeft een oude boot gekocht en die slijpt hij uiteen en daar maakt hij de silo van, het is precies of ons vader is hier bezig, zo klinkt het toch.
Dinsdag 04/08
Morgen rijden we verder, het is hier heel goed maar wij zijn al een beetje gewoon aan het nomadenleven dus we moeten verder. De Jos kijkt de auto nog eens helemaal na, ik doe de was in de machine en kuis de auto uit zodat we proper kunnen vertrekken. ’s Avonds moeten we bij de Verellens vis gaan eten, ze hebben een grote dorade op de barbecue, de vis was lekker en we zijn nog tot laat blijven babbelen met Esteban, hij heeft ons het adres gegeven van de andere Verellens in Argentinie, die wonen allemaal in Tandil, niet ver van Mar del Plata dus die gaan we ook efkes een bezoekje brengen.
dinsdag 28 juli 2009
Terug in Argentinie
Zaterdag 18/07
We hebben besloten om toch nog maar een paar dagen bij de familie Garcia te blijven en we vertrekken maandag. De Josmobiel is klaar voor vertrek maar wij nog niet, het is hier gezellig en de Garcia’s zijn een beetje familie van ons geworden. Gustavo maakt ’s avonds een grote zalm klaar op de barbecue, het smaakt geweldig en om 11 uur is het nog zalig om buiten te zitten, wat een winter hier. Eten daar kennen ze hier in Santa Cruz wat van, ze eten ’s morgens vroeg een ontbijt, om 10 uur soep, om 2uur warm eten, rond een uur of 4 koffie met cake of brood en ’s avonds om 9 of 10 uur weer warm eten , er zijn redelijk veel dikke Bolivianen maar dat kan niet anders.
Zondag 19/07
’s Morgens moet Gustavo naar het ziekenhuis want Fabian, een van zijn mannen, is gisterenavond van een ladder gevallen terwijl hij een camion aan het kuisen was. Zijn twee polsen zijn gebroken en hij moet geopereerd worden. ’s Namiddags gaan we met heel het gezin eten in een hotel, het is er druk en het eten is super. Als we tegen Gaby zeggen dat het een mooi hotel is en dat de Jos er binnen zou kunnen zegt ze dat we er nog niet aan mogen denken, voor ons is er in Santa Cruz maar één adres en dat is in Casa Gaby. We beginnen onze weg al goed te kennen in de restaurants in Santa Cruz maar als de Gustavo ’s avonds pizza gaat halen passen wij, we hebben de laatste dagen echt veel te veel gegeten. Het is onze laatste avond hier en de kinderen zijn een beetje stil omdat we morgen vertrekken.
Maandag 20/07
We hebben afscheid genomen van de Familie Garcia, we zullen ze missen het zijn echt ongelooflijk toffe mensen maar we zijn weer op weg, we rijden op ons gemakske richting Argentinië. In Camiri, een 250 km voor de Argentijnse grens zetten we ons bij een benzinestation waar je kan overnachten, er staan een hoop camions en we parkeren de Josmobiel er netjes tussen. Morgen gaan we de grens over naar Argentinië.
Dinsdag 21/07
Vandaag rijden we van Camiri naar de Argentijnse grens hopelijk valt het mee aan de grens want het is hier in Zuid Amerika altijd een heel gedoe. Als we aan de grens komen ga ik eerst naar de Boliviaanse immigratie voor een uitreisstempel, dat gaat heel vlotjes dan naar de Boliviaanse douane om de auto uit te voeren daarna naar de Argentijnse immigratie voor de nodige stempels en dan nog eens naar de Argentijnse douane om de auto in te voeren, nog even langs de Gendarmeria National voor wat stempels en daarna moet de Josmobiel door een scanner. Omdat we uit Bolivia komen wordt heel de auto gescand voor drugscontrole maar na 10 minuutjes mogen we verder, ze hebben niks gevonden. Het is hier wel heel anders aan de grens als in Europa maar na een tijdje ken je dat en ik heb er geen enkel probleem mee, vrouwen mogen hier altijd voorgaan en als ik zeg dat mijn man in een rolstoel zit krijg ik zonder problemen de nodige stempels. We hebben echt genoten van Bolivia, een prachtig land, de natuur is nog ongerept en we zijn op veel plaatsen geweest waar normaal geen toeristen komen, we hebben veel gepraat met de Bolivianen en we weten nu hoe het hier in mekaar zit. Als je naar Bolivia wilt ga dan zeker niet dit jaar in december want dan zijn er verkiezingen en dan zit het er hier serieus tegen, Evo Morales wordt zeker weer president want die laat mensen stemmen die al 10 jaar dood zijn dan wint ge natuurlijk altijd maar dat verloopt niet zonder de nodige rellen. Wij zijn weer terug in Argentinië, er is nog zo veel dat we niet gezien hebben hier maar er zijn ook plaatsen waar we terug naartoe willen.
Woensdag 22/07
Vandaag rijden we van Tartagal naar het Parque Nacional Calilegua, we weten niet wat dat is maar als het meevalt blijven we daar twee dagen. In het park is een campingplaats, het ziet er rustig uit er staan twee tentjes. Tegen de avond begint het te regenen en het heeft heel de nacht geregend, als het morgen nog zo is rijden we verder.
Donderdag 23/07
Het regent nog altijd en we besluiten verder te rijden. Het is hier wel een stuk kouder dan in Bolivia maar in de auto is het lekker warm. Onderweg zien we een paar gaucho’s die op bedevaart zijn of zo, ze hebben in ieder geval één of ander heiligenbeeld bij. Wij beginnen aan de lange, saaie weg tussen Salta en Corrientes, er zijn geen campings dus gaan we bij een benzinestation slapen, we moeten toch dringend tanken ook maar dat blijkt niet zo eenvoudig pas bij het 4de benzinestation hebben ze diesel, we blijven hier dan overnachten met onze Josmobiel tussen de grote camions.
Vrijdag 24/07
Gelukkige verjaardag Sonnhild.
Vannacht heeft het gevroren en omdat het ’s morgens nog koud is ontbijten wij in de veranda, dat is voor in de auto lekker achter het glas. We willen vandaag tot in Parque Nacional de Chaco rijden dat is bijna 500 km van hier maar de weg is goed en gaat kaarsrecht door de pampa. In het Nationaal Park is een camping, er zijn warme douches, je kan er water tanken en er is elektriciteit voor de auto, als ik vraag wat het kost zeggen ze dat ik niets moet betalen omdat er een rolstoel bij is. We zetten ons op de camping en er staat nog een mobilhome, het zijn Walter en Bettina, een Duits koppel, we hebben hen vorig jaar in Peninsula Valdes leren kennen dat moet toch wel lukken dat we die hier in een uithoek in de Chaco tegen komen. Omdat we veel bij te praten hebben besluiten Walter en Christa hier ook nog een paar dagen samen met ons te blijven.
Zaterdag 25/07
Onze Koen wordt 27 jaar. Gelukkige Verjaardag Koentje.
Vanmorgen heb ik natuurlijk eerst onze Koen proberen te bellen maar zoals gewoonlijk is hij niet bereikbaar, jammer ik had hem graag efkes gesproken toch zeker op zijn verjaardag, dat zijn zo van die momenten dat je liever thuis zou zijn.
Vandaag heeft de Jos zijn bike uit de koffer gehaald en willen we wat in het bos gaan wandelen, we vinden een redelijk vlakke weg toch is er nog heel wat duw- en trekwerk nodig om de Jos door het bos te krijgen maar waar een wil is, is een weg zegt de Jos altijd. We babbelen nog wat met Walter en Christa en kruipen op tijd in ons bed.
Zondag 26/07
Omdat het vandaag zonnig en lekker warm is willen we samen met Walter en Christa een barbecue doen, we starten al in de namiddag want tegen de avond wordt het koud en het is vroeg donker hier. ’s Avonds maken we een kampvuur en daar zitten we nog laat te babbelen met een flesje wijn binnen handbereik. Morgen rijden we verder, we gaan niet naar Iguazu maar naar de Rio Parana naar Paso de la Patria.
Maandag 27/07
We hebben afscheid genomen van Walter en Christa en in september zien we mekaar waarschijnlijk terug in Peninsula Valdes daar stikt het dan van de Europeanen. We rijden naar de Rio Parana, we hebben van verschillende Europeanen het adres gekregen van een zekere Esteban in Paso de la Patria, hij heeft daar een jachthaven en verhuurt er huizen en de Europeanen mogen bij hem gratis en zo lang ze willen verblijven, zijn vader is een Belg en ze zijn Franstalig. We hebben de plaats al snel gevonden en het is echt knap, een jachthaventje, een grote villa met een privéstrand aan de Rio Parana hier willen we wel een paar dagen blijven. Esteban komt ons begroeten en we mogen daar parkeren en de badkamer gebruiken en we hebben elektriciteit en water. We babbelen wat met hem en we vragen hem waar zijn familie in België vandaan komt, tot onze grote verbazing is hij bijna een buurman van ons. Zijn naam is niet Esteban maar Jozef Verellen en hij is een zoon van Emiel Verellen van Gooreind van het sigarenfabriek maar hij spreekt geen Nederlands ze zijn Franstalig opgevoed. Zijn vader is zo’n 50 jaar geleden naar Argentinië getrokken en het jachthaventje heet hier : “Port d’ Anvers” en bij het huis hangt een origineel straatnaambord van Gooreind : Emiel Verellenlaan. Dat is toch straf ge hier in Argentinië terechtkomt bij iemand afkomstig van Gooreind, we staan hier in ieder geval heel goed, in een prachtige tuin met zicht op de Rio Parana en ik ga hier seffens eens een lekker warm bad pakken.
We hebben besloten om toch nog maar een paar dagen bij de familie Garcia te blijven en we vertrekken maandag. De Josmobiel is klaar voor vertrek maar wij nog niet, het is hier gezellig en de Garcia’s zijn een beetje familie van ons geworden. Gustavo maakt ’s avonds een grote zalm klaar op de barbecue, het smaakt geweldig en om 11 uur is het nog zalig om buiten te zitten, wat een winter hier. Eten daar kennen ze hier in Santa Cruz wat van, ze eten ’s morgens vroeg een ontbijt, om 10 uur soep, om 2uur warm eten, rond een uur of 4 koffie met cake of brood en ’s avonds om 9 of 10 uur weer warm eten , er zijn redelijk veel dikke Bolivianen maar dat kan niet anders.
Zondag 19/07
’s Morgens moet Gustavo naar het ziekenhuis want Fabian, een van zijn mannen, is gisterenavond van een ladder gevallen terwijl hij een camion aan het kuisen was. Zijn twee polsen zijn gebroken en hij moet geopereerd worden. ’s Namiddags gaan we met heel het gezin eten in een hotel, het is er druk en het eten is super. Als we tegen Gaby zeggen dat het een mooi hotel is en dat de Jos er binnen zou kunnen zegt ze dat we er nog niet aan mogen denken, voor ons is er in Santa Cruz maar één adres en dat is in Casa Gaby. We beginnen onze weg al goed te kennen in de restaurants in Santa Cruz maar als de Gustavo ’s avonds pizza gaat halen passen wij, we hebben de laatste dagen echt veel te veel gegeten. Het is onze laatste avond hier en de kinderen zijn een beetje stil omdat we morgen vertrekken.
Maandag 20/07
We hebben afscheid genomen van de Familie Garcia, we zullen ze missen het zijn echt ongelooflijk toffe mensen maar we zijn weer op weg, we rijden op ons gemakske richting Argentinië. In Camiri, een 250 km voor de Argentijnse grens zetten we ons bij een benzinestation waar je kan overnachten, er staan een hoop camions en we parkeren de Josmobiel er netjes tussen. Morgen gaan we de grens over naar Argentinië.
Dinsdag 21/07
Vandaag rijden we van Camiri naar de Argentijnse grens hopelijk valt het mee aan de grens want het is hier in Zuid Amerika altijd een heel gedoe. Als we aan de grens komen ga ik eerst naar de Boliviaanse immigratie voor een uitreisstempel, dat gaat heel vlotjes dan naar de Boliviaanse douane om de auto uit te voeren daarna naar de Argentijnse immigratie voor de nodige stempels en dan nog eens naar de Argentijnse douane om de auto in te voeren, nog even langs de Gendarmeria National voor wat stempels en daarna moet de Josmobiel door een scanner. Omdat we uit Bolivia komen wordt heel de auto gescand voor drugscontrole maar na 10 minuutjes mogen we verder, ze hebben niks gevonden. Het is hier wel heel anders aan de grens als in Europa maar na een tijdje ken je dat en ik heb er geen enkel probleem mee, vrouwen mogen hier altijd voorgaan en als ik zeg dat mijn man in een rolstoel zit krijg ik zonder problemen de nodige stempels. We hebben echt genoten van Bolivia, een prachtig land, de natuur is nog ongerept en we zijn op veel plaatsen geweest waar normaal geen toeristen komen, we hebben veel gepraat met de Bolivianen en we weten nu hoe het hier in mekaar zit. Als je naar Bolivia wilt ga dan zeker niet dit jaar in december want dan zijn er verkiezingen en dan zit het er hier serieus tegen, Evo Morales wordt zeker weer president want die laat mensen stemmen die al 10 jaar dood zijn dan wint ge natuurlijk altijd maar dat verloopt niet zonder de nodige rellen. Wij zijn weer terug in Argentinië, er is nog zo veel dat we niet gezien hebben hier maar er zijn ook plaatsen waar we terug naartoe willen.
Woensdag 22/07
Vandaag rijden we van Tartagal naar het Parque Nacional Calilegua, we weten niet wat dat is maar als het meevalt blijven we daar twee dagen. In het park is een campingplaats, het ziet er rustig uit er staan twee tentjes. Tegen de avond begint het te regenen en het heeft heel de nacht geregend, als het morgen nog zo is rijden we verder.
Donderdag 23/07
Het regent nog altijd en we besluiten verder te rijden. Het is hier wel een stuk kouder dan in Bolivia maar in de auto is het lekker warm. Onderweg zien we een paar gaucho’s die op bedevaart zijn of zo, ze hebben in ieder geval één of ander heiligenbeeld bij. Wij beginnen aan de lange, saaie weg tussen Salta en Corrientes, er zijn geen campings dus gaan we bij een benzinestation slapen, we moeten toch dringend tanken ook maar dat blijkt niet zo eenvoudig pas bij het 4de benzinestation hebben ze diesel, we blijven hier dan overnachten met onze Josmobiel tussen de grote camions.
Vrijdag 24/07
Gelukkige verjaardag Sonnhild.
Vannacht heeft het gevroren en omdat het ’s morgens nog koud is ontbijten wij in de veranda, dat is voor in de auto lekker achter het glas. We willen vandaag tot in Parque Nacional de Chaco rijden dat is bijna 500 km van hier maar de weg is goed en gaat kaarsrecht door de pampa. In het Nationaal Park is een camping, er zijn warme douches, je kan er water tanken en er is elektriciteit voor de auto, als ik vraag wat het kost zeggen ze dat ik niets moet betalen omdat er een rolstoel bij is. We zetten ons op de camping en er staat nog een mobilhome, het zijn Walter en Bettina, een Duits koppel, we hebben hen vorig jaar in Peninsula Valdes leren kennen dat moet toch wel lukken dat we die hier in een uithoek in de Chaco tegen komen. Omdat we veel bij te praten hebben besluiten Walter en Christa hier ook nog een paar dagen samen met ons te blijven.
Zaterdag 25/07
Onze Koen wordt 27 jaar. Gelukkige Verjaardag Koentje.
Vanmorgen heb ik natuurlijk eerst onze Koen proberen te bellen maar zoals gewoonlijk is hij niet bereikbaar, jammer ik had hem graag efkes gesproken toch zeker op zijn verjaardag, dat zijn zo van die momenten dat je liever thuis zou zijn.
Vandaag heeft de Jos zijn bike uit de koffer gehaald en willen we wat in het bos gaan wandelen, we vinden een redelijk vlakke weg toch is er nog heel wat duw- en trekwerk nodig om de Jos door het bos te krijgen maar waar een wil is, is een weg zegt de Jos altijd. We babbelen nog wat met Walter en Christa en kruipen op tijd in ons bed.
Zondag 26/07
Omdat het vandaag zonnig en lekker warm is willen we samen met Walter en Christa een barbecue doen, we starten al in de namiddag want tegen de avond wordt het koud en het is vroeg donker hier. ’s Avonds maken we een kampvuur en daar zitten we nog laat te babbelen met een flesje wijn binnen handbereik. Morgen rijden we verder, we gaan niet naar Iguazu maar naar de Rio Parana naar Paso de la Patria.
Maandag 27/07
We hebben afscheid genomen van Walter en Christa en in september zien we mekaar waarschijnlijk terug in Peninsula Valdes daar stikt het dan van de Europeanen. We rijden naar de Rio Parana, we hebben van verschillende Europeanen het adres gekregen van een zekere Esteban in Paso de la Patria, hij heeft daar een jachthaven en verhuurt er huizen en de Europeanen mogen bij hem gratis en zo lang ze willen verblijven, zijn vader is een Belg en ze zijn Franstalig. We hebben de plaats al snel gevonden en het is echt knap, een jachthaventje, een grote villa met een privéstrand aan de Rio Parana hier willen we wel een paar dagen blijven. Esteban komt ons begroeten en we mogen daar parkeren en de badkamer gebruiken en we hebben elektriciteit en water. We babbelen wat met hem en we vragen hem waar zijn familie in België vandaan komt, tot onze grote verbazing is hij bijna een buurman van ons. Zijn naam is niet Esteban maar Jozef Verellen en hij is een zoon van Emiel Verellen van Gooreind van het sigarenfabriek maar hij spreekt geen Nederlands ze zijn Franstalig opgevoed. Zijn vader is zo’n 50 jaar geleden naar Argentinië getrokken en het jachthaventje heet hier : “Port d’ Anvers” en bij het huis hangt een origineel straatnaambord van Gooreind : Emiel Verellenlaan. Dat is toch straf ge hier in Argentinië terechtkomt bij iemand afkomstig van Gooreind, we staan hier in ieder geval heel goed, in een prachtige tuin met zicht op de Rio Parana en ik ga hier seffens eens een lekker warm bad pakken.
vrijdag 17 juli 2009
Bij de familie Garcia
Maandag 13/07
We hebben telefoon gehad van Gustavo, hij en zijn gezin zijn terug thuis in Santa Cruz dus morgen vertrekken we hier. Hier op de camping zijn ondertussen een hele groep Engelse jongeren aangekomen, er wordt hier een schooltje gebouwd in de bergen en ze komen daarbij helpen. Voor de rest van de dag zitten we een beetje in de zon en tegen de avond hebben we onze barbecue aangestoken.
Dinsdag 14/07
Voor we vertrekken naar Santa Cruz zijn we uitgebreid gaan ontbijten hier op de camping, toen we onderweg naar Santa Cruz waren ontdekten we dat we ons ontbijt niet betaald hadden. De vrouw van Pieter was gelukkig in Santa Cruz en iemand die voor Gustavo werkt is met het geld voor het ontbijt naar haar hotel gegaan. Het weerzien met de familie Garcia was super en ze hebben een geweldige vakantie gehad in Bariloche. Het was de eerste keer dat de kinderen sneeuw zagen en de oudste, Thiago, heeft zelfs leren skieën. Wij zitten dus weer in ons luxe hotel, vanavond doet Gustavo een asado, voor degenen die het kennen, met matambre, mmmm lekker.
Woensdag 15/07
Vandaag wordt er gewerkt aan de Josmobiel, omdat we een lek hebben aan de watertank halen de mannen van Gustavo de tank onder de auto uit en dat is echt niet simpel maar het lukt hen toch, er wordt wat gelast aan de tank en de Jos gebruikt veel Tec 7 maar de tank is dicht nu de nieuwe versnellingsbak er nog onder dat zal iets voor morgen worden. Het eten ten huize Garcia is weer superlekker, Gaby kan gerust een restaurant beginnen in België, het zou er druk zijn.
Donderdag 16/07
We hebben weer goed geslapen bij de Garcia’s en vertrekken naar Gustavo’s bedrijf om aan de auto te werken. Ik ga de auto van binnen eens helemaal uitkuisen er zit overal zand, in alle kasten en hier heb ik de kans om alles eens goed onder handen te nemen. Wilson hangt de nieuwe versnellingsbak onder de auto en plaats ook nog een nieuwe mazoutfilter en Fabian kuist de Josmobiel van buiten. Tegen de auto hebben we weer een nieuwe auto en wij gaan met Gustavo en zijn gezin eten bij een goei Italiaans restaurant hier in Santa Cruz.
Vrijdag 17/07
Onze laatste dag ten huize Garcia, al onze was is gewassen en netjes gestreken, we krijgen hier twee keer per dag veel te veel warm eten, eigenlijk zijn we zot dat we vertrekken maar we willen verder reizen. We gaan naar Gustavo’s bedrijf om alles terug in de Josmobiel te laden en nog een beetje op te ruimen en vanmiddag blijf ik bij Gaby om wat met de kinderen te spelen, die hebben normaal hier in juli twee weken vakantie, de grote vakantie is hier in november, december en januari omdat het dan zomer is maar nu zijn hier de scholen een week of twee langer gesloten omdat er hier A griep is en het is te gevaarlijk voor de kinderen om naar school te gaan. Volgend jaar willen we van Argentinië verder naar het Noorden rijden, tot Mexico en we hebben Gustavo beloofd dat we zeker langs Santa Cruz komen, we laten de oude versnellingsbak hier op het bedrijf, die pikken we volgend jaar weer wel op, dat is nu allemaal extra bagage en we zullen tegen volgend jaar wel een beetje plaats maken.
We hebben telefoon gehad van Gustavo, hij en zijn gezin zijn terug thuis in Santa Cruz dus morgen vertrekken we hier. Hier op de camping zijn ondertussen een hele groep Engelse jongeren aangekomen, er wordt hier een schooltje gebouwd in de bergen en ze komen daarbij helpen. Voor de rest van de dag zitten we een beetje in de zon en tegen de avond hebben we onze barbecue aangestoken.
Dinsdag 14/07
Voor we vertrekken naar Santa Cruz zijn we uitgebreid gaan ontbijten hier op de camping, toen we onderweg naar Santa Cruz waren ontdekten we dat we ons ontbijt niet betaald hadden. De vrouw van Pieter was gelukkig in Santa Cruz en iemand die voor Gustavo werkt is met het geld voor het ontbijt naar haar hotel gegaan. Het weerzien met de familie Garcia was super en ze hebben een geweldige vakantie gehad in Bariloche. Het was de eerste keer dat de kinderen sneeuw zagen en de oudste, Thiago, heeft zelfs leren skieën. Wij zitten dus weer in ons luxe hotel, vanavond doet Gustavo een asado, voor degenen die het kennen, met matambre, mmmm lekker.
Woensdag 15/07
Vandaag wordt er gewerkt aan de Josmobiel, omdat we een lek hebben aan de watertank halen de mannen van Gustavo de tank onder de auto uit en dat is echt niet simpel maar het lukt hen toch, er wordt wat gelast aan de tank en de Jos gebruikt veel Tec 7 maar de tank is dicht nu de nieuwe versnellingsbak er nog onder dat zal iets voor morgen worden. Het eten ten huize Garcia is weer superlekker, Gaby kan gerust een restaurant beginnen in België, het zou er druk zijn.
Donderdag 16/07
We hebben weer goed geslapen bij de Garcia’s en vertrekken naar Gustavo’s bedrijf om aan de auto te werken. Ik ga de auto van binnen eens helemaal uitkuisen er zit overal zand, in alle kasten en hier heb ik de kans om alles eens goed onder handen te nemen. Wilson hangt de nieuwe versnellingsbak onder de auto en plaats ook nog een nieuwe mazoutfilter en Fabian kuist de Josmobiel van buiten. Tegen de auto hebben we weer een nieuwe auto en wij gaan met Gustavo en zijn gezin eten bij een goei Italiaans restaurant hier in Santa Cruz.
Vrijdag 17/07
Onze laatste dag ten huize Garcia, al onze was is gewassen en netjes gestreken, we krijgen hier twee keer per dag veel te veel warm eten, eigenlijk zijn we zot dat we vertrekken maar we willen verder reizen. We gaan naar Gustavo’s bedrijf om alles terug in de Josmobiel te laden en nog een beetje op te ruimen en vanmiddag blijf ik bij Gaby om wat met de kinderen te spelen, die hebben normaal hier in juli twee weken vakantie, de grote vakantie is hier in november, december en januari omdat het dan zomer is maar nu zijn hier de scholen een week of twee langer gesloten omdat er hier A griep is en het is te gevaarlijk voor de kinderen om naar school te gaan. Volgend jaar willen we van Argentinië verder naar het Noorden rijden, tot Mexico en we hebben Gustavo beloofd dat we zeker langs Santa Cruz komen, we laten de oude versnellingsbak hier op het bedrijf, die pikken we volgend jaar weer wel op, dat is nu allemaal extra bagage en we zullen tegen volgend jaar wel een beetje plaats maken.
zondag 12 juli 2009
Door de bergen terug naar Samaipata
Woensdag 08/07
Toen we gisterenavond een slaapplaats zochten zijn we hier in de bergen bij een gezin terechtgekomen, we konden de mensen niet verstaan want ze spraken de plaatselijke taal, chiquitana of guarani, maar ze maakten ons duidelijk dat we naast hun huis konden parkeren. De vrouw des huizes was buiten op een houtvuurtje aan het koken en de kinderen bleven op een afstandje naar ons kijken. Toen ik de kinderen een doos Pringels chips gaf pakten ze dat heel voorzichtig aan en zeiden heel stilletjes gracias, ze hebben eerst de doos goed bestudeerd en later roken en voelden ze aan de chips maar na een tijdje begonnen ze er toch van te eten, dat was volgens mij de eerste keer dat ze chips aten. De vader was niet zo verlegen want die kwam direct naar mij om sigaretten, ik heb de mens een heel pakje gegeven en hij heeft heel de avond buiten staan smoren. Wij hebben er in ieder geval goed geslapen. Vandaag willen we doorrijden tot de Rio Grande, de weg is redelijk goed wel een beetje een “Camino de la Muerte”, smal en een diepe ravijn langs een kant maar het is hier niet druk en het is echt mooi. Als we tegen de avond bij de Rio Grande aankomen zien we dat we niet met de auto tot bij de rivier kunnen dus we parkeren bij de brug en gaan hier overnachten.
Donderdag 09/07
Gelukkige verjaardag Thorsten
We geraken niet met de auto bij de Rio Grande als er ergens een weggetje was zou de Jos dat zeker proberen maar het lukt niet dus we besluiten verder te rijden. We moeten volgende week terug in Santa Cruz zijn om onze onderdelen voor de auto op te halen en er zijn twee mogelijkheden om daar te geraken, helemaal terug de smalle weg door de bergen of terug via Samaipata, er zijn hier in Bolivia niet zoveel wegen. De Jos heeft niet veel goesting om die smalle weg door de bergen nog eens te doen, hij wil terug via Samaipata. De weg door de bergen was fantastisch, het was weer een heel ander Bolivia, ongerept en nergens toeristen maar de Jos wil weer wel eens een goeie Bife Chorizo eten en dat kan perfect in Samaipata. Onderweg, in de bergen, heeft het geregend en dan veranderen de wegen direct in een modderpoel, de weg is vettig en glad, het is voor de Jos een hele job om de Josmobiel op de weg te houden Onderweg pikken we een Frans koppeltje op, ze zijn zwaar beladen met rugzakken en ze zouden normaal met een camion meerijden maar omdat het regent zitten ze liever binnen in de Josmobiel. We willen nu een paar dagen in Samaipata blijven en dan terug naar de Gustavo rijden. Samaipata betekent “hoogte om uit te rusten” en dat gaan we hier doen na al dat gecross door de bergen.
Vrijdag 10/07
Vandaag gaan we eerst onze auto nog eens laten wassen want de mensen beginnen om te kijken als wij er langs rijden. Bij de plaatselijke car wash hebben ze hun handen vol aan de Josmobiel maar ze krijgen hem redelijk proper. Ik weet inmiddels dat je in dit deel van Bolivia nooit mag zeggen dat La Paz de hoofdstad van Bolivia is, hier zeggen ze dat Sucre de hoofdstad is en dat maken ze redelijk duidelijk door dat overal op te schilderen. Bij La Vispera is inmiddels een heel gezelschap Duitsers aangekomen, ze reizen rond met een Mercedes camion, Kondor Tours, waar een grote opbouw opgemaakt is, ze hebben alles bij : tafels, stoelen enz… en ze slapen allemaal in tentjes. Er zijn mensen bij van 75 en die trekken mee rond en slapen zonder problemen in een tent, knap zenne.
Zaterdag 11/07
Omdat Pieter van “La Vispera” hier een healing center wil beginnen lopen er hier nogal wat kinesisten rond en de Jos heeft met een van hen een afspraak gemaakt, met de jongste en de knapste natuurlijk, het is een Nederlandse vrouw en ze schijnt heel goed te zijn. Na anderhalf uur is de Jos een heel ander mens, het heeft hem echt goed gedaan. De Jos had de kinesiste niet verteld waar hij altijd pijn heeft en terwijl ze hem masseerde drukte ze precies op die plek en ze zei “daar zit iets niet goed”, dat is toch wel straf vind ik. Het is in ieder geval spijtig dat ze vandaag terug naar La Paz vertrekt. Vandaag was het koud maar ja het is ook putje winter hier en het kan zelfs hier wel eens een dagje frisser zijn.
Zondag 12/07
De Jos heeft gisteren heel de dag en de nacht geen pijntje gevoeld, die behandeling heeft hem duidelijk goed gedaan, volgens de kinesiste hier zit er iets in zijn heup gekneld en daar komt volgens haar alle pijn vandaan. Het is te hopen dat ze gelijk heeft dan is er in ieder geval iets aan te doen. De groep Duitsers vertrekt vandaag naar de Pantanal, het zal een stuk rustiger zijn hier, ge zult toch maar met zo een reisgezelschap rond moeten trekken, volgens de Jos was er een broer van Hitler bij. Seffens gaan we hier nog eens eten bij “Tierra Libre”, als je ooit in Samaipata komt moet je daar zeker gaan eten, het is de moeite en het kost niks.
Toen we gisterenavond een slaapplaats zochten zijn we hier in de bergen bij een gezin terechtgekomen, we konden de mensen niet verstaan want ze spraken de plaatselijke taal, chiquitana of guarani, maar ze maakten ons duidelijk dat we naast hun huis konden parkeren. De vrouw des huizes was buiten op een houtvuurtje aan het koken en de kinderen bleven op een afstandje naar ons kijken. Toen ik de kinderen een doos Pringels chips gaf pakten ze dat heel voorzichtig aan en zeiden heel stilletjes gracias, ze hebben eerst de doos goed bestudeerd en later roken en voelden ze aan de chips maar na een tijdje begonnen ze er toch van te eten, dat was volgens mij de eerste keer dat ze chips aten. De vader was niet zo verlegen want die kwam direct naar mij om sigaretten, ik heb de mens een heel pakje gegeven en hij heeft heel de avond buiten staan smoren. Wij hebben er in ieder geval goed geslapen. Vandaag willen we doorrijden tot de Rio Grande, de weg is redelijk goed wel een beetje een “Camino de la Muerte”, smal en een diepe ravijn langs een kant maar het is hier niet druk en het is echt mooi. Als we tegen de avond bij de Rio Grande aankomen zien we dat we niet met de auto tot bij de rivier kunnen dus we parkeren bij de brug en gaan hier overnachten.
Donderdag 09/07
Gelukkige verjaardag Thorsten
We geraken niet met de auto bij de Rio Grande als er ergens een weggetje was zou de Jos dat zeker proberen maar het lukt niet dus we besluiten verder te rijden. We moeten volgende week terug in Santa Cruz zijn om onze onderdelen voor de auto op te halen en er zijn twee mogelijkheden om daar te geraken, helemaal terug de smalle weg door de bergen of terug via Samaipata, er zijn hier in Bolivia niet zoveel wegen. De Jos heeft niet veel goesting om die smalle weg door de bergen nog eens te doen, hij wil terug via Samaipata. De weg door de bergen was fantastisch, het was weer een heel ander Bolivia, ongerept en nergens toeristen maar de Jos wil weer wel eens een goeie Bife Chorizo eten en dat kan perfect in Samaipata. Onderweg, in de bergen, heeft het geregend en dan veranderen de wegen direct in een modderpoel, de weg is vettig en glad, het is voor de Jos een hele job om de Josmobiel op de weg te houden Onderweg pikken we een Frans koppeltje op, ze zijn zwaar beladen met rugzakken en ze zouden normaal met een camion meerijden maar omdat het regent zitten ze liever binnen in de Josmobiel. We willen nu een paar dagen in Samaipata blijven en dan terug naar de Gustavo rijden. Samaipata betekent “hoogte om uit te rusten” en dat gaan we hier doen na al dat gecross door de bergen.
Vrijdag 10/07
Vandaag gaan we eerst onze auto nog eens laten wassen want de mensen beginnen om te kijken als wij er langs rijden. Bij de plaatselijke car wash hebben ze hun handen vol aan de Josmobiel maar ze krijgen hem redelijk proper. Ik weet inmiddels dat je in dit deel van Bolivia nooit mag zeggen dat La Paz de hoofdstad van Bolivia is, hier zeggen ze dat Sucre de hoofdstad is en dat maken ze redelijk duidelijk door dat overal op te schilderen. Bij La Vispera is inmiddels een heel gezelschap Duitsers aangekomen, ze reizen rond met een Mercedes camion, Kondor Tours, waar een grote opbouw opgemaakt is, ze hebben alles bij : tafels, stoelen enz… en ze slapen allemaal in tentjes. Er zijn mensen bij van 75 en die trekken mee rond en slapen zonder problemen in een tent, knap zenne.
Zaterdag 11/07
Omdat Pieter van “La Vispera” hier een healing center wil beginnen lopen er hier nogal wat kinesisten rond en de Jos heeft met een van hen een afspraak gemaakt, met de jongste en de knapste natuurlijk, het is een Nederlandse vrouw en ze schijnt heel goed te zijn. Na anderhalf uur is de Jos een heel ander mens, het heeft hem echt goed gedaan. De Jos had de kinesiste niet verteld waar hij altijd pijn heeft en terwijl ze hem masseerde drukte ze precies op die plek en ze zei “daar zit iets niet goed”, dat is toch wel straf vind ik. Het is in ieder geval spijtig dat ze vandaag terug naar La Paz vertrekt. Vandaag was het koud maar ja het is ook putje winter hier en het kan zelfs hier wel eens een dagje frisser zijn.
Zondag 12/07
De Jos heeft gisteren heel de dag en de nacht geen pijntje gevoeld, die behandeling heeft hem duidelijk goed gedaan, volgens de kinesiste hier zit er iets in zijn heup gekneld en daar komt volgens haar alle pijn vandaan. Het is te hopen dat ze gelijk heeft dan is er in ieder geval iets aan te doen. De groep Duitsers vertrekt vandaag naar de Pantanal, het zal een stuk rustiger zijn hier, ge zult toch maar met zo een reisgezelschap rond moeten trekken, volgens de Jos was er een broer van Hitler bij. Seffens gaan we hier nog eens eten bij “Tierra Libre”, als je ooit in Samaipata komt moet je daar zeker gaan eten, het is de moeite en het kost niks.
Abonneren op:
Posts (Atom)
