Woensdag 14/12
We maken een korte testrit met de auto om te kijken of hij veel olie verliest, we draaien linksaf, rechtsaf en laten het stuur zoveel mogelijk werken. Terug op de camping is Frank inmiddels aangekomen en hij controleert alles en er is maar een klein beetje olie weg en dat is een meevaller. Frank doet tussendoor nog gauw andere olie in de pomp voor de lift, doet water bij onze batterijen en zorgt dat de band van de Jos zijne bike opgepompt is. Echt een ongelooflijke mens is het, iedereen kent hem hier op de camping en ook op de camping waar hij verblijft, hier vlakbij. Iedereen klampt hem aan en hij knapt voor iedereen klusjes op en dat gaat van auto’s tot gitaren repareren. Terwijl de mannen aan de auto werken rijd ik met onze overbuurman en zijn zus naar een rommelmarkt hier een half uur vandaan, het is er gezellig en ik heb er iets moois voor ons Liesbeth gevonden.
Donderdag 15/12
’s Morgens draaien we nog wat toerkes met de auto en we moeten nog steeds geen olie bijvullen, hopelijk blijft het goed gaan. Jos heeft thuis een vijfde wiel voor zijn rolstoel gemaakt om vlotter door het zand en gras te kunnen rijden, dat wieltje is echt super maar moet eigenlijk nog iets aan gelast worden maar dat is geen probleem met Frank in de buurt. Hij neemt het wiel mee en een half uurtje later is alles gelast, nu heeft hij zijn etentje toch wel dubbel en dik verdiend en we zeggen dan ook dat hij tot vanavond niks meer mag eten. Rond een uur of vier zijn we bij Frank en Yvonne en daar beginnen we al redelijk zwaar te aperitieven. We hebben een goei steakhouse uitgekozen en zowel de steak als het gezelschap zijn voortreffelijk. De rest van de avond zitten we bij Frank en Yvonne, aan hun mobilhome en er is daar heel hard gelachen, gezongen en veel gedronken. Frank heeft een uitgebreide muziekcollectie maar ik had nooit kunnen denken dat we, ergens midden in Florida, keihard liedjes van Jantje Koopmans zouden zitten zingen. Jos en Frank denken wel dat ze ongelooflijk goeie whiskydrinkers zijn maar ik denk toch dat het beter is dat we heel voorzichtig terug onze mobilhome opzoeken. Het was in ieder geval een schitterende avond.
Vrijdag 16/12
We gaan echt vertrekken uit Cape Canaveral, we denken dat de Josmobiel er klaar voor is en wij willen ook verder alhoewel ik dit campingske nooit zal vergeten. We nemen afscheid van Frank en Yvonne en beloven hem regelmatig eens te bellen hoe de Josmobiel het doet, volgend jaar gaan we dit geweldig koppel zeker bezoeken in Canada. We rijden naar het Zuiden op weg naar de Everglades en half namiddag stoppen we bij een kleine camping aan Lake Okeechobee . Hier op de camping staan overal waarschuwingsborden dat er regelmatig alligators zijn en dat je voorzichtig moet zijn vlakbij de oevers dus ik blijf ver weg van dat water. We kruipen op tijd in ons bed want we hebben nog wat slaap in te halen.
Zaterdag 17/12
We zijn op weg naar de Everglades en je ziet overal al grote reclames staan voor ritjes met een airboot, we gaan dat in de loop van de week zeker doen. De Everglades zijn enorm groot dus we gaan daar een paar dagen voor nodig hebben, het landschap varieërt van grasvlaktes, naar moerassen, kleine meertjes en bossen met cypressen die helemaal kaal zijn nu. Wij rijden naar een camping, de campings in het Nationale Park zijn spotgoedkoop buiten W.C’s zijn er geen voorzieningen maar het is het mooi en ongelooflijk rustig. We maken een flinke wandeling en kruipen al vroeg in de Josmobiel want de muggen vallen echt aan, in de zomer is het hier schijnbaar niet te doen met de muggen dan vallen ze in zwermen aan dus we zullen maar denken dat het meevalt dan.
Zondag 18/12
We rijden een stuk zuidelijker de Everglades in, tot aan de zee. Onderweg stoppen we efkes bij een klein meertje, het is een paradijsje met prachtige vogels en we willen hier morgenvroeg komen ontbijten. We hebben een plekje gevonden op de camping en wandelen langs de zee naar het kleine haventje. We hebben geluk vandaag want er zwemmen manatees , een moeder met een kalf, ze komen maar af en toe efkes boven maar het is prachtig om ze in het water te zien spelen. Van kop tot teen ingespoten met muggenspray genieten we van een zalig, warme avond.
Maandag 19/12
We rijden naar het kleine meertje om te ontbijten, het is er rustig en we zitten lekker in het zonnetje te ontbijten als we een grote alligator zien zwemmen. De alligator is nog een eind weg maar komt toch steeds dichter bij, hij blijft stilletjes in het water liggen en het lijkt wel of hij ons in de gaten houdt. Als hij ineens dichter naar ons toezwemt pakken we ons boeltje en kruipen terug in de Josmobiel want die beesten lijken wel traag maar zijn veel sneller dan je zou vermoeden en we hebben geen zin om krokodillensnacks te worden. ’s Middags maken we een wandeling over houten loopbruggen, er zijn nergens trappen zodat de Jos overal kan komen en daar stikt het ook weeral van de alligators maar ze kunnen niet bij de bruggen dus we zijn gerust. Morgen gaan we weer een andere kant van de Everglades uit en waarschijnlijk gaan we dan ook met een airboot varen of is dat vliegen?
Dinsdag 20/12
Vandaag doen we een ander stukje Everglades, Shark Valley, je kan met een open bus een toer doen door de wetlands. Omdat we vandaag nog grote plannen hebben gaan we al vroeg naar Shark Valley want om 9 uur vertrekt de eerste bus. Als we daar aankomen zijn we alleen en we krijgen van de parkwachters een privé tour van 2 uur en dat is pure luxe want met een groep gaat alles veel sneller. We hebben tijd genoeg om onderweg te stoppen en door de wetlands te wandelen en krijgen echt een goeie uitleg over de Everglades en zijn bewoners. Volgens die mannen kunnen de mannetjes alligators heel romantisch zijn, ze maken de vrouwtjes een paar weken het hof, zwemmen samen en liggen samen in de zon maar als er jongen zijn moet de mama op de loop want papa alligator eet zijn jongen gewoon op. Na ons bezoek aan Shark Valley maken we ons klaar voor een rit met een airboot want als je Everglades zegt, zeg je airboot en zo’n ritje willen we niet missen. De Jos wordt aan boord gehesen en we kunnen vertrekken, de boten maken lawaai, ze stinken maar het is fantastisch, je vliegt over het water en je hebt het gevoel of je in een achtbaan zit. ’s Avonds rijden we terug naar onze kampplaats van gisteren en maken een kampvuur om de muggen op afstand te houden.
donderdag 22 december 2011
dinsdag 13 december 2011
Nog altijd autopech
Dinsdag 06/12
Vandaag gaan we het NASA Space Center op Cape Canaveral bezoeken, we hebben al van verschillende mensen gehoord dat het de moeite is. We moeten de bus op voor de rondleiding maar dat is, zoals hier overal, geen enkel probleem voor de Jos. De rondleiding is echt goed, de filmvertoningen zijn interessant en de raketten indrukwekkend. Ik wist niet dat die raketten zo groot waren en die capsules, waar de astronauten inzitten, zo klein. Voor geen geld van de wereld kroop ik daar in, als je dat durft ben je echt niet bang. Het Space Center is meer dan de moeite waard, we zijn echt blij dat we dat niet overgeslagen hebben. Terug bij de auto bellen we eerst naar Mercedes en wat we daar te horen krijgen is minder plezant. Greenway’s (de garage) heeft gebeld met Mercedes USA en die willen nog geen prijs van de stukken doorgeven voor ze zeker zijn dat onze auto verzekerd is en ze willen alle papieren zien. Ik spring binnen bij de bibliotheek en fax alle documenten door naar Greenway’s en die nemen morgen contact op met Mercedes. Als ze in een ziekenhuis moeten weten of je verzekerd bent dat kan ik begrijpen maar voor een onderdeel van de auto te kopen is toch lichtjes overdreven. Dat is natuurlijk een nadeel van zo’n geordende maatschappij als de States en dat was in Zuid-Amerika een stuk eenvoudiger, daar repareerden ze gewoon je auto zonder vragen te stellen. Morgen weten we hopelijk meer maar wij zijn hier nog niet weg denk ik.
Woensdag 07/12
’s Morgens bellen we eerst weer met de garage en die hebben nog steeds geen antwoord van Mercedes gehad en als we ’s middags terugbellen weten ze nog steeds niks. We begrijpen echt niet waarom dat zo moeilijk gaat maar we kunnen er niks aan veranderen dus betalen we nog maar een extra nacht hier op de camping. Gelukkig is het een gezellig campingske, de vaste bewoners zijn vriendelijk en we krijgen regelmatig bezoek. Het is een stralende dag vandaag en 27 graden is echt niet slecht voor december, we rijden naar de rivier en gaan op ons gemakske in de zon zitten. Hopelijk is er morgen nieuws van Mercedes en anders blijven we hier nog maar een dagje langer. Onze buurman is ons komen waarschuwen dat er morgen een koudefront aankomt, het zou maar 19 graden worden maar we hebben hem gerustgesteld dat we dat wel zullen overleven.
Donderdag 08/12
We vertrekken hier van Meritt Island om 25 km verderop eens in het kustplaatsje Cape Canaveral te gaan kijken, het ligt 5 km van het Space Center. We vinden hier een kleine camping en die is schitterend gelegen, vlakbij de zee en achteraan de camping stroomt de rivier. We zullen maar zien hoe lang we hier blijven.
Vrijdag 09/12
Omdat de zon al van ’s morgens vroeg schijnt besluiten we maar naar de zee te wandelen. Eerst bel ik nog eens naar Mercedes, die hebben inmiddels onze papieren ontvangen en goedgekeurd en nu zullen ze eens gaan kijken of ze de onderdelen kunnen vinden. Amaai zenne, dat gaat hier zo traag en voor alles moeten ze een formulier invullen, ondertekenen, doorfaxen enz….maar laat ze maar doen, wij gaan aan het strand liggen. Op het strand is het zalig en het is echt warm genoeg om te zwemmen dus ik duik al gauw in de Atlantische Oceaan, zalig zo een winter.
Zaterdag 10/12
Gelukkige Verjaardag Daniëlle
Omdat het weekend is en ze niet werken bij Mercedes zetten we heel dat gedoe uit ons hoofd en rijden een eind verder naar een mooi plekje bij de rivier. In de verte zien we dolfijnen zwemmen en het stikt hier van de grote manatee’s, elke keer als ik een foto wil maken duiken ze onder maar ik blijf proberen, tijd genoeg. We krijgen bezoek, een man van 81 jaar komt langs en begint straffe verhalen over het vissen te vertellen, hoe meer hij vertelt hoe groter de vissen worden. Na een tijd blijkt dat hij altijd loodgieter geweest is en hij vertelt dat hij heel goed kon lassen, hij werd overal gevraagd, zelfs bij de Nasa. We kijken mekaar eens aan en denken alletwee direct aan ons vader, al spreekt de mens een andere taal voor de rest is het precies of ons vader staat hier straffe verhalen te vertellen.
Zondag 11/12
Nog steeds in Cape Canaveral, vandaag blijven we op de camping. We zitten wat bij de rivier en babbelen met een overjaarse hippie die hier vast op de camping woont, hij huurt hier een caravan en heeft, buiten zijn kano en zijn motor, geen bezittingen maar als hij ’s morgens wakker wordt, kijkt hij recht op de rivier en de spelende dolfijnen en meer moet hij niet hebben. Het is nog steeds aangenaam buiten maar er komen donkere wolken en tegen de avond begint het te regenen. Morgenvroeg rijden we naar Orlando, naar de garage.
Maandag 12/12
Het is regenachtig en somber, het weer past perfect bij mijn stemming want we worden het getreuzel van Mercedes stilaan beu. Als we bij de garage komen hebben ze eindelijk de prijs van de onderdelen en ik moet efkes slikken als ik die prijzen zie. Ze weten nog steeds niet wanneer we de stukken kunnen hebben en dan word ik het zo beu, ik pak mijn computer en bel eerst met Sturm, Roosendaal maar daar ligt het hele computersysteem plat en die kunnen niets bestellen daarna bel ik met Mercedes Truck Center in Antwerpen en een half uur later weet ik de prijzen en woensdagmorgen kunnen de stukken bij hen zijn, normaal gezien zijn ze dan vrijdag hier. Als we van tevoren geweten hadden dat ze bij Mercedes USA zo’n sukkels waren had ik dat al eerder gedaan maar je denkt toch dat zoiets in de USA wel zal lukken. De mannen van de garage hier staan een beetje beteuterd te kijken als de Jos luid en duidelijk zegt : “ waar ze bij Mercedes USA al een hele week mee bezig zijn, krijgt mijn vrouw op een half uur geregeld, proficiat mannen”. Ik bel met de Weking en die haalt de stukken op en zorgt dat ze op het vliegtuig komen. Eindelijk
Dinsdag 13/12
Als we vanmorgen buiten zitten te ontbijten komt er een fietser aan, hij ziet onze nummerplaat en vraagt of we Nederlands spreken. De man is van Canada en zijn ouders zijn, toen hij 1 jaar oud was, met 9 kinderen naar Canada getrokken. Het is een Hollander en hij is afkomstig van Noord-Brabant van Veghel. Omdat hij met zijn ouders altijd Nederlands gesproken heeft, gaat dat nog redelijk vlotjes. In Canada had hij een Truck Service Center en hij is heel zijn leven mekanieker geweest en 10 minuten later ligt hij dan ook onder onze auto. Volgens hem is het helemaal niet zo dringend om heel die stuurbekrachtiging te vervangen en we laten hem ook de prijsofferte van de garage zien, de man valt bijna achterover van de prijzen en hij zegt dat het gewoon gangsters zijn. We rijden samen met hem naar een autoshop om olie te kopen en doen olie in de servopomp, het stuur draait weer vlotjes hoewel we wel een lek hebben. We hebben een hele voorraad olie gekocht en hij is zeker dat we het tot Texas redden zonder nieuwe stuurbekrachtiging. We bellen ons Liesbeth en zeggen dat ze de onderdelen kan ophalen maar dat ze niet opgestuurd moeten worden naar de garage. We gaan het erop wagen, we proberen zo in Texas te geraken en in maart, als we terugreizen naar de USA, nemen we zelf de stukken mee. Als we onderweg toch pech krijgen dan kan ons Liesbeth de stukken nog altijd opsturen, we zien wel hoe het loopt. Normaal zouden we hier nu door kunnen rijden maar we gaan den Hollander donderdag op een etentje trakteren en rijden vrijdag door, we zijn echt blij dat we hem tegengekomen zijn en hij kan volgend jaar in Canada op ons bezoek rekenen.
Vandaag gaan we het NASA Space Center op Cape Canaveral bezoeken, we hebben al van verschillende mensen gehoord dat het de moeite is. We moeten de bus op voor de rondleiding maar dat is, zoals hier overal, geen enkel probleem voor de Jos. De rondleiding is echt goed, de filmvertoningen zijn interessant en de raketten indrukwekkend. Ik wist niet dat die raketten zo groot waren en die capsules, waar de astronauten inzitten, zo klein. Voor geen geld van de wereld kroop ik daar in, als je dat durft ben je echt niet bang. Het Space Center is meer dan de moeite waard, we zijn echt blij dat we dat niet overgeslagen hebben. Terug bij de auto bellen we eerst naar Mercedes en wat we daar te horen krijgen is minder plezant. Greenway’s (de garage) heeft gebeld met Mercedes USA en die willen nog geen prijs van de stukken doorgeven voor ze zeker zijn dat onze auto verzekerd is en ze willen alle papieren zien. Ik spring binnen bij de bibliotheek en fax alle documenten door naar Greenway’s en die nemen morgen contact op met Mercedes. Als ze in een ziekenhuis moeten weten of je verzekerd bent dat kan ik begrijpen maar voor een onderdeel van de auto te kopen is toch lichtjes overdreven. Dat is natuurlijk een nadeel van zo’n geordende maatschappij als de States en dat was in Zuid-Amerika een stuk eenvoudiger, daar repareerden ze gewoon je auto zonder vragen te stellen. Morgen weten we hopelijk meer maar wij zijn hier nog niet weg denk ik.
Woensdag 07/12
’s Morgens bellen we eerst weer met de garage en die hebben nog steeds geen antwoord van Mercedes gehad en als we ’s middags terugbellen weten ze nog steeds niks. We begrijpen echt niet waarom dat zo moeilijk gaat maar we kunnen er niks aan veranderen dus betalen we nog maar een extra nacht hier op de camping. Gelukkig is het een gezellig campingske, de vaste bewoners zijn vriendelijk en we krijgen regelmatig bezoek. Het is een stralende dag vandaag en 27 graden is echt niet slecht voor december, we rijden naar de rivier en gaan op ons gemakske in de zon zitten. Hopelijk is er morgen nieuws van Mercedes en anders blijven we hier nog maar een dagje langer. Onze buurman is ons komen waarschuwen dat er morgen een koudefront aankomt, het zou maar 19 graden worden maar we hebben hem gerustgesteld dat we dat wel zullen overleven.
Donderdag 08/12
We vertrekken hier van Meritt Island om 25 km verderop eens in het kustplaatsje Cape Canaveral te gaan kijken, het ligt 5 km van het Space Center. We vinden hier een kleine camping en die is schitterend gelegen, vlakbij de zee en achteraan de camping stroomt de rivier. We zullen maar zien hoe lang we hier blijven.
Vrijdag 09/12
Omdat de zon al van ’s morgens vroeg schijnt besluiten we maar naar de zee te wandelen. Eerst bel ik nog eens naar Mercedes, die hebben inmiddels onze papieren ontvangen en goedgekeurd en nu zullen ze eens gaan kijken of ze de onderdelen kunnen vinden. Amaai zenne, dat gaat hier zo traag en voor alles moeten ze een formulier invullen, ondertekenen, doorfaxen enz….maar laat ze maar doen, wij gaan aan het strand liggen. Op het strand is het zalig en het is echt warm genoeg om te zwemmen dus ik duik al gauw in de Atlantische Oceaan, zalig zo een winter.
Zaterdag 10/12
Gelukkige Verjaardag Daniëlle
Omdat het weekend is en ze niet werken bij Mercedes zetten we heel dat gedoe uit ons hoofd en rijden een eind verder naar een mooi plekje bij de rivier. In de verte zien we dolfijnen zwemmen en het stikt hier van de grote manatee’s, elke keer als ik een foto wil maken duiken ze onder maar ik blijf proberen, tijd genoeg. We krijgen bezoek, een man van 81 jaar komt langs en begint straffe verhalen over het vissen te vertellen, hoe meer hij vertelt hoe groter de vissen worden. Na een tijd blijkt dat hij altijd loodgieter geweest is en hij vertelt dat hij heel goed kon lassen, hij werd overal gevraagd, zelfs bij de Nasa. We kijken mekaar eens aan en denken alletwee direct aan ons vader, al spreekt de mens een andere taal voor de rest is het precies of ons vader staat hier straffe verhalen te vertellen.
Zondag 11/12
Nog steeds in Cape Canaveral, vandaag blijven we op de camping. We zitten wat bij de rivier en babbelen met een overjaarse hippie die hier vast op de camping woont, hij huurt hier een caravan en heeft, buiten zijn kano en zijn motor, geen bezittingen maar als hij ’s morgens wakker wordt, kijkt hij recht op de rivier en de spelende dolfijnen en meer moet hij niet hebben. Het is nog steeds aangenaam buiten maar er komen donkere wolken en tegen de avond begint het te regenen. Morgenvroeg rijden we naar Orlando, naar de garage.
Maandag 12/12
Het is regenachtig en somber, het weer past perfect bij mijn stemming want we worden het getreuzel van Mercedes stilaan beu. Als we bij de garage komen hebben ze eindelijk de prijs van de onderdelen en ik moet efkes slikken als ik die prijzen zie. Ze weten nog steeds niet wanneer we de stukken kunnen hebben en dan word ik het zo beu, ik pak mijn computer en bel eerst met Sturm, Roosendaal maar daar ligt het hele computersysteem plat en die kunnen niets bestellen daarna bel ik met Mercedes Truck Center in Antwerpen en een half uur later weet ik de prijzen en woensdagmorgen kunnen de stukken bij hen zijn, normaal gezien zijn ze dan vrijdag hier. Als we van tevoren geweten hadden dat ze bij Mercedes USA zo’n sukkels waren had ik dat al eerder gedaan maar je denkt toch dat zoiets in de USA wel zal lukken. De mannen van de garage hier staan een beetje beteuterd te kijken als de Jos luid en duidelijk zegt : “ waar ze bij Mercedes USA al een hele week mee bezig zijn, krijgt mijn vrouw op een half uur geregeld, proficiat mannen”. Ik bel met de Weking en die haalt de stukken op en zorgt dat ze op het vliegtuig komen. Eindelijk
Dinsdag 13/12
Als we vanmorgen buiten zitten te ontbijten komt er een fietser aan, hij ziet onze nummerplaat en vraagt of we Nederlands spreken. De man is van Canada en zijn ouders zijn, toen hij 1 jaar oud was, met 9 kinderen naar Canada getrokken. Het is een Hollander en hij is afkomstig van Noord-Brabant van Veghel. Omdat hij met zijn ouders altijd Nederlands gesproken heeft, gaat dat nog redelijk vlotjes. In Canada had hij een Truck Service Center en hij is heel zijn leven mekanieker geweest en 10 minuten later ligt hij dan ook onder onze auto. Volgens hem is het helemaal niet zo dringend om heel die stuurbekrachtiging te vervangen en we laten hem ook de prijsofferte van de garage zien, de man valt bijna achterover van de prijzen en hij zegt dat het gewoon gangsters zijn. We rijden samen met hem naar een autoshop om olie te kopen en doen olie in de servopomp, het stuur draait weer vlotjes hoewel we wel een lek hebben. We hebben een hele voorraad olie gekocht en hij is zeker dat we het tot Texas redden zonder nieuwe stuurbekrachtiging. We bellen ons Liesbeth en zeggen dat ze de onderdelen kan ophalen maar dat ze niet opgestuurd moeten worden naar de garage. We gaan het erop wagen, we proberen zo in Texas te geraken en in maart, als we terugreizen naar de USA, nemen we zelf de stukken mee. Als we onderweg toch pech krijgen dan kan ons Liesbeth de stukken nog altijd opsturen, we zien wel hoe het loopt. Normaal zouden we hier nu door kunnen rijden maar we gaan den Hollander donderdag op een etentje trakteren en rijden vrijdag door, we zijn echt blij dat we hem tegengekomen zijn en hij kan volgend jaar in Canada op ons bezoek rekenen.
dinsdag 6 december 2011
Nieuwe reisplannen en autopech
WIJZIGING VAN DE REISPLANNEN
Normaal zouden we na Florida en Louisiana terug naar Mexico, Guatemala en Belize gaan maar daar hebben de problemen in Mexico een stokje voor gestoken. Er zijn al jaren problemen aan de Mexicaanse grens met de drugkartels, normaal vechten de kartels hun problemen onder mekaar uit en af en toe sneuvelen er politiemensen maar ze hebben nu schijnbaar een andere tactiek en ontvoeren en vermoorden toeristen. We hoorden het al in Texas en overal tijdens de rest van onze reis, zelfs de Amerikanen die in Mexico werken mogen niet meer de grens over omdat het te gevaarlijk is. We hebben contact opgenomen met de ambassade en die zeggen dat het onverantwoord is om Mexico binnen te rijden, dus Mexico wordt geschrapt want we willen dat risico niet lopen.
We wilden tot half of eind april rondreizen maar nu Mexico niet doorgaat gaan we begin februari naar België terugkomen en eind maart terugvliegen naar de States. We hebben alles eens goed op een rijtje gezet en we vinden dit eigenlijk een heel goed idee. Als we pas in april naar huis gekomen waren dan zou de Josmobiel hier weer bijna een jaar staan, wat hem geen goed doet, omdat we voor het Westen van de States de zomer nodig hebben. Het is veel te koud om dat nu te gaan doen en trouwens we zitten ook met onze verblijfsvergunning van 6 maanden. Dus 3 februari vliegen we naar België voor een blitsbezoek en 24 maart vliegen we terug naar de States en gaan we het Westen en de grote Nationale Parken doen. Eigenlijk vinden we het helemaal niet zo erg dat Mexico niet doorgaat, we hebben nu jaren rondgereisd in Zuid-Amerika, we hebben er van genoten en het was een geweldige ervaring maar eerlijk gezegd wennen de goede wegen en het gemak van reizen in de States heel snel.
Woensdag 30/11
Vera, een hele gelukkige verjaardag.
Na wat telefoontjes met het thuisfront en de broodnodige boodschappen rijden we tot Salt Springs waar ook een State Parkje is. Al de State Parks die we tot nu toe gedaan hebben waren mooi en de kampplaatsen liggen altijd vlakbij een rivier of meer of midden in het bos, je zit midden in de natuur maar je hebt water en elektriciteit en vooral de W.C’s en douches zijn super. De Jos heeft bijna nog niet in de auto gedoucht, er zijn op bijna alle campings heel grote, super aangepaste douches (beter dan thuis), vandaag had hij een douche waar hij zelfs infrarood lampen kon inschakelen.
We maken een wandeling naar de rivier, het is zo’n mooi plekje dat we er heel de namiddag blijven zitten, de schildpadden liggen te zonnen op een boomstam en wij lekker in onze zetel. ’s Avonds maken we een kampvuur en trekken een goei fleske wijn open.
Donderdag 01/12
Jos wandelt ’s morgens vroeg al naar de rivier maar komt al snel terug om mij uit mijn bed te gooien, hij heeft iets groots in de rivier zien zwemmen en omdat hier zeker geen walvissen zitten moet het iets anders zijn. Als we terug aan de rivier komen zien we weer vinnen en een grote staart boven komen en het blijkt een Manatee te zijn, een soort zeekoe. De volwassen Manatees zijn 3 tot 3,5 meter lang en ze komen redelijk veel voor in de rivieren in Florida. Wij zijn weer onderweg en we willen naar Tomoka State Park, vlakbij de kust. Als we onderweg stoppen om een koffie te drinken komt er iemand naar onze auto gelopen en nodigt ons uit om bij hem koffie te drinken. Joe is afkomstig van Minnesota en was de troosteloze kou, regen, wind en sneeuw zo beu, hij heeft zijn hotdogkraam achter zijn auto gehangen en is naar Florida getrokken, we blijven een paar uurtjes hangen want hij kan het goed uitleggen. Bij Tomoka State Park krijgen we weer een speciale staanplaats voor gehandicapten, we staan in het bos en de andere plaatsen zijn in het zand maar de onze heeft een betonnen vloer en een speciaal aangelegd weggetje naar de W.C’s en douches. Voor de Jos zijn de States een paradijs, hij zou hier gerust willen wonen.
Vrijdag 02/12
Vandaag staat Daytona op ons programma, we willen naar Daytona Beach en naar Daytona Speedway. Op het beroemde strand wil de Jos natuurlijk met de Josmobiel rondrijden, normaal mag je met je auto niet op het strand maar hier staan zelfs verkeersborden en je rijdt tot vlakbij het water. Daytona Speedway is het grootste circuit voor speedcar races en we krijgen er een rondleiding maar ik heb het al gauw gezien en vind er eigenlijk niet veel aan. Als we terug naar de camping rijden horen we een vreemd geluid aan de auto en het wordt steeds erger, we bellen een Mercedes garage in Orlando, hier een dik uur vandaan en omdat we morgen langs mogen komen, besluiten we alvast richting Orlando te rijden en daar een slaapplaats te zoeken.
Zaterdag 03/12
We zijn om 9 uur bij de garage waar ze ons heel vriendelijk ontvangen, het werk valt efkes stil want ze komen allemaal naar de Josmobiel kijken, de Amerikanen vinden het allemaal ongelooflijk dat wij helemaal van Argentinië naar de States gereden zijn. Er is iets mis met onze stuurbekrachtiging en ze hebben de stukken niet in voorraad dus moeten we maandagmorgen terugkomen of terugbellen om te horen wanneer ze de stukken hebben. We kunnen nog rijden en omdat we nu toch in Orlando zijn, rijden we maar naar Disney World. We wilden er eerst niet naartoe gaan maar er vliegen mensen vanuit heel de wereld naar hier om Disney World te bezoeken en wij zitten er nu vlakbij. Als we bij Disney World aankomen staan we ervan te kijken hoe enorm groot het is, dat is niet zo maar een pretparkje, we rijden naar de camping in het park en boeken daar 2 nachten, de camping is schandalig duur voor die prijs heb je een goei hotel maar ja, we zijn hier nu en rijden niet graag ver weg met de auto. We maken nog een wandeling over de immense camping (794 plaatsen) en bekijken de kerstverlichting van de Amerikaanse mobilhomes en geloof me, het is er zwaar over. Morgen gaan we Disney’s Magic World bezoeken.
Zondag 04/12
We zijn al goed op tijd onderweg en pakken de overzetboot naar Disney’s Magic World. De tickets zijn, juist zoals de camping, weer schandalig duur maar ja. Disney World is mooi, alle attracties zijn groot en we amuseren ons heel goed. De Jos kan in alle attracties maar soms gaat het wel moeilijk, het personeel van Disney mag absoluut niet helpen en wij begrijpen heel goed waarom. Als ze dat zouden doen, hebben ze direct een hoop schadeclaims aan hun broek omdat ze bv. Iemand verkeerd opgepakt hebben enz… Tegen de avond hebben we het wel gezien en gaan terug naar de camping, daar wandelen we nog wat rond en “bewonderen” De kerstversiering aan de Amerikaanse mobilhomes. Disney World was wel de moeite maar eerlijk gezegd gaat er niks boven Bobbejaanland. Morgenvroeg nemen we contact op met de garage in Orlando en hopelijk krijgen we goed nieuws.
Maandag 05/12
We rijden al goed op tijd naar de garage maar daar krijgen we niet direct goed nieuws, de onderdelen die we nodig hebben zijn waarschijnlijk niet in de States te krijgen en misschien moeten ze van Duitsland komen. Het is nog niet helemaal zeker, ze zoeken nog verder maar intussen kunnen wij niet echt doorrijden. Omdat we toch naar Cape Canaveral willen om het J.F Kennedy Space Center te bezoeken rijden we die richting uit. Cape Canaveral is maar een uur van Orlando en volgens de mannen van de garage is dat te doen, we gaan daar een paar dagen in de buurt blijven en terwijl kan Mercedes verder zoeken. We zien een camping niet ver van het Space Center en besluiten daar 2 nachten te blijven. Ze hebben een paar plaatsen voor mobilhomes maar voor de rest wonen de mensen daar vast en op het riviertje, naast de camping, liggen nog een hoop woonboten maar het ziet er wel gezellig uit. Als we ’s avonds buiten zitten krijgen we bezoek van één van de bewoners, hij is 30 jaar bij het leger geweest, het is een rare gast met ongelooflijk straffe verhalen over het leger, zijn verwondingen en over zijn huwelijken (5), wij hebben in ieder geval keihard gelachen.
Normaal zouden we na Florida en Louisiana terug naar Mexico, Guatemala en Belize gaan maar daar hebben de problemen in Mexico een stokje voor gestoken. Er zijn al jaren problemen aan de Mexicaanse grens met de drugkartels, normaal vechten de kartels hun problemen onder mekaar uit en af en toe sneuvelen er politiemensen maar ze hebben nu schijnbaar een andere tactiek en ontvoeren en vermoorden toeristen. We hoorden het al in Texas en overal tijdens de rest van onze reis, zelfs de Amerikanen die in Mexico werken mogen niet meer de grens over omdat het te gevaarlijk is. We hebben contact opgenomen met de ambassade en die zeggen dat het onverantwoord is om Mexico binnen te rijden, dus Mexico wordt geschrapt want we willen dat risico niet lopen.
We wilden tot half of eind april rondreizen maar nu Mexico niet doorgaat gaan we begin februari naar België terugkomen en eind maart terugvliegen naar de States. We hebben alles eens goed op een rijtje gezet en we vinden dit eigenlijk een heel goed idee. Als we pas in april naar huis gekomen waren dan zou de Josmobiel hier weer bijna een jaar staan, wat hem geen goed doet, omdat we voor het Westen van de States de zomer nodig hebben. Het is veel te koud om dat nu te gaan doen en trouwens we zitten ook met onze verblijfsvergunning van 6 maanden. Dus 3 februari vliegen we naar België voor een blitsbezoek en 24 maart vliegen we terug naar de States en gaan we het Westen en de grote Nationale Parken doen. Eigenlijk vinden we het helemaal niet zo erg dat Mexico niet doorgaat, we hebben nu jaren rondgereisd in Zuid-Amerika, we hebben er van genoten en het was een geweldige ervaring maar eerlijk gezegd wennen de goede wegen en het gemak van reizen in de States heel snel.
Woensdag 30/11
Vera, een hele gelukkige verjaardag.
Na wat telefoontjes met het thuisfront en de broodnodige boodschappen rijden we tot Salt Springs waar ook een State Parkje is. Al de State Parks die we tot nu toe gedaan hebben waren mooi en de kampplaatsen liggen altijd vlakbij een rivier of meer of midden in het bos, je zit midden in de natuur maar je hebt water en elektriciteit en vooral de W.C’s en douches zijn super. De Jos heeft bijna nog niet in de auto gedoucht, er zijn op bijna alle campings heel grote, super aangepaste douches (beter dan thuis), vandaag had hij een douche waar hij zelfs infrarood lampen kon inschakelen.
We maken een wandeling naar de rivier, het is zo’n mooi plekje dat we er heel de namiddag blijven zitten, de schildpadden liggen te zonnen op een boomstam en wij lekker in onze zetel. ’s Avonds maken we een kampvuur en trekken een goei fleske wijn open.
Donderdag 01/12
Jos wandelt ’s morgens vroeg al naar de rivier maar komt al snel terug om mij uit mijn bed te gooien, hij heeft iets groots in de rivier zien zwemmen en omdat hier zeker geen walvissen zitten moet het iets anders zijn. Als we terug aan de rivier komen zien we weer vinnen en een grote staart boven komen en het blijkt een Manatee te zijn, een soort zeekoe. De volwassen Manatees zijn 3 tot 3,5 meter lang en ze komen redelijk veel voor in de rivieren in Florida. Wij zijn weer onderweg en we willen naar Tomoka State Park, vlakbij de kust. Als we onderweg stoppen om een koffie te drinken komt er iemand naar onze auto gelopen en nodigt ons uit om bij hem koffie te drinken. Joe is afkomstig van Minnesota en was de troosteloze kou, regen, wind en sneeuw zo beu, hij heeft zijn hotdogkraam achter zijn auto gehangen en is naar Florida getrokken, we blijven een paar uurtjes hangen want hij kan het goed uitleggen. Bij Tomoka State Park krijgen we weer een speciale staanplaats voor gehandicapten, we staan in het bos en de andere plaatsen zijn in het zand maar de onze heeft een betonnen vloer en een speciaal aangelegd weggetje naar de W.C’s en douches. Voor de Jos zijn de States een paradijs, hij zou hier gerust willen wonen.
Vrijdag 02/12
Vandaag staat Daytona op ons programma, we willen naar Daytona Beach en naar Daytona Speedway. Op het beroemde strand wil de Jos natuurlijk met de Josmobiel rondrijden, normaal mag je met je auto niet op het strand maar hier staan zelfs verkeersborden en je rijdt tot vlakbij het water. Daytona Speedway is het grootste circuit voor speedcar races en we krijgen er een rondleiding maar ik heb het al gauw gezien en vind er eigenlijk niet veel aan. Als we terug naar de camping rijden horen we een vreemd geluid aan de auto en het wordt steeds erger, we bellen een Mercedes garage in Orlando, hier een dik uur vandaan en omdat we morgen langs mogen komen, besluiten we alvast richting Orlando te rijden en daar een slaapplaats te zoeken.
Zaterdag 03/12
We zijn om 9 uur bij de garage waar ze ons heel vriendelijk ontvangen, het werk valt efkes stil want ze komen allemaal naar de Josmobiel kijken, de Amerikanen vinden het allemaal ongelooflijk dat wij helemaal van Argentinië naar de States gereden zijn. Er is iets mis met onze stuurbekrachtiging en ze hebben de stukken niet in voorraad dus moeten we maandagmorgen terugkomen of terugbellen om te horen wanneer ze de stukken hebben. We kunnen nog rijden en omdat we nu toch in Orlando zijn, rijden we maar naar Disney World. We wilden er eerst niet naartoe gaan maar er vliegen mensen vanuit heel de wereld naar hier om Disney World te bezoeken en wij zitten er nu vlakbij. Als we bij Disney World aankomen staan we ervan te kijken hoe enorm groot het is, dat is niet zo maar een pretparkje, we rijden naar de camping in het park en boeken daar 2 nachten, de camping is schandalig duur voor die prijs heb je een goei hotel maar ja, we zijn hier nu en rijden niet graag ver weg met de auto. We maken nog een wandeling over de immense camping (794 plaatsen) en bekijken de kerstverlichting van de Amerikaanse mobilhomes en geloof me, het is er zwaar over. Morgen gaan we Disney’s Magic World bezoeken.
Zondag 04/12
We zijn al goed op tijd onderweg en pakken de overzetboot naar Disney’s Magic World. De tickets zijn, juist zoals de camping, weer schandalig duur maar ja. Disney World is mooi, alle attracties zijn groot en we amuseren ons heel goed. De Jos kan in alle attracties maar soms gaat het wel moeilijk, het personeel van Disney mag absoluut niet helpen en wij begrijpen heel goed waarom. Als ze dat zouden doen, hebben ze direct een hoop schadeclaims aan hun broek omdat ze bv. Iemand verkeerd opgepakt hebben enz… Tegen de avond hebben we het wel gezien en gaan terug naar de camping, daar wandelen we nog wat rond en “bewonderen” De kerstversiering aan de Amerikaanse mobilhomes. Disney World was wel de moeite maar eerlijk gezegd gaat er niks boven Bobbejaanland. Morgenvroeg nemen we contact op met de garage in Orlando en hopelijk krijgen we goed nieuws.
Maandag 05/12
We rijden al goed op tijd naar de garage maar daar krijgen we niet direct goed nieuws, de onderdelen die we nodig hebben zijn waarschijnlijk niet in de States te krijgen en misschien moeten ze van Duitsland komen. Het is nog niet helemaal zeker, ze zoeken nog verder maar intussen kunnen wij niet echt doorrijden. Omdat we toch naar Cape Canaveral willen om het J.F Kennedy Space Center te bezoeken rijden we die richting uit. Cape Canaveral is maar een uur van Orlando en volgens de mannen van de garage is dat te doen, we gaan daar een paar dagen in de buurt blijven en terwijl kan Mercedes verder zoeken. We zien een camping niet ver van het Space Center en besluiten daar 2 nachten te blijven. Ze hebben een paar plaatsen voor mobilhomes maar voor de rest wonen de mensen daar vast en op het riviertje, naast de camping, liggen nog een hoop woonboten maar het ziet er wel gezellig uit. Als we ’s avonds buiten zitten krijgen we bezoek van één van de bewoners, hij is 30 jaar bij het leger geweest, het is een rare gast met ongelooflijk straffe verhalen over het leger, zijn verwondingen en over zijn huwelijken (5), wij hebben in ieder geval keihard gelachen.
woensdag 30 november 2011
Florida - The sunny state
Donderdag 24/11
Happy Thanksgiving
We zijn onderweg richting Florida maar omdat het weer zo goed is, hebben we niet veel zin om ver te rijden. ’s Middags zien we een wegwijzer naar een camping en dat hebben we ons niet beklaagd. Het was een piepkleine camping bij een klein meertje en toen we ons daar inschreven werden we direct uitgenodigd voor het Thanksgiving diner. Eerst wisten we niet goed of ze het wel echt meenden maar tegen 2 uur kwamen ze allemaal langs om ons op te halen. Het eten : kalkoen en beenham, een hoop groenten en nog meer verschillende desserts, was overvloedig en heel lekker. De mensen van de camping waren bijna allemaal New-Yorkers die daar de winter doorbrachten, we hebben een supergezellige namiddag gehad en moesten van de éne tafel naar de andere doorschuiven tot iedereen wist, waar we vandaan kwamen en welke landen we allemaal bezocht hadden. We mochten niet vertrekken zonder een hoop eten mee te nemen voor morgen, van gastvrijheid gesproken.
Vrijdag 25/11
We hebben iedereen nog eens vriendelijk bedankt en zijn vertrokken van het kleine campingske in Georgia. Vlak voor de grens met Florida rijden we naar Croocked River State Park maar er is geen plaats op de camping, het is overal druk met het Thanksgiving weekend. We blijven heel de dag in het park bij de rivier zitten waar we nog mensen van Florida ontmoeten die ons hun adres geven en ons uitnodigen voor een etentje. Tegen de avond rijden we Florida binnen en daar parkeren we bij het Welcome Center, het is een mooie parking en we hebben er internet. We zijn waarschijnlijk niet de enigen die geen camping vinden want we staan er met 11 mobilhomes.
Zaterdag 26/11
Het is stralend weer in Florida, ze noemen dat hier niet voor niks de Sunny State en daarom stoppen we ’s middags bij het Faver-Dykes State Park. We zitten de hele dag bij de rivier te kijken naar vissers die niks vangen en we krijgen veel bezoek bij de mobilhome. Hier in Florida wonen veel gepensioneerde Amerikanen uit alle hoeken van de States , veel van hen zijn al op bezoek geweest in België en kennen Brussel, Brugge en Antwerpen en natuurlijk de Belgische chocolade. Na één dag Florida zijn we ons bleek Belgisch kleurtje al helemaal kwijt, de zon is zalig maar de muggen zijn iets minder plezant.
Zondag 27/11
We rijden een stukje het binnenland in want daar zijn nog een aantal Parken die we willen zien, als we bij een zandweg een wegwijzertje zien met “campground” draaien we af. De zandweg gaat een kilometer of tien het bos in en de Jos en de Josmobiel zijn blij dat ze eens van de pekweg af zijn. Als we bij de camping, in het bos, aankomen zien we iets heel anders dan we gewoon zijn van de campings hier. Het staat er vol oude caravans en tenten en het volk dat er rondloopt en rondrijdt ziet er ook duidelijk anders uit maar we rijden toch maar verder. De camping zit vol jagers, alhoewel ik heb niemand zien jagen maar ze rijden wel heel de dag rond met camouflage kleding aan en ze zijn zwaar bewapend. Het is een grappig zicht, een pick-up truck vol met ruige, bewapende mannen die allemaal heel vriendelijk naar ons beginnen wuiven. Het is raar volk maar ze zijn vriendelijk, komen langs om te babbelen en zijn gelukkig niet zo gevaarlijk als ze eruit zien. In het bos woont ook een oude Indiaan van North-Dakota, hij heeft daar een oude caravan staan met een afdak en daar staan de rest van zijn spullen onder, hij heeft geen elektriciteit en waterleiding maar hij trekt zijn plan. Als de Jos met hem gaat buurten, beweert hij dat het morgen gaat regenen want hij voelt dat aan, ik hoop dat hij geen gelijk heeft.
Maandag 28/11
We worden wakker onder een stralende hemel en zeggen tegen mekaar dat de Indianen ook niet meer zijn wat ze geweest zijn. We rijden een paar uur verder naar het Silver Spring State Park en daar vinden we een mooi plekje. ’s Middags komen er steeds meer wolken maar we besluiten toch een wandeling naar de rivier te maken waar we een alligator van zeker anderhalve meter zien zwemmen. Tegen dat we terug aan de mobilhome zijn is het volop aan het regenen en we komen goed nat terug bij de auto, voortaan zullen we niet meer lachten met de voorspelling van een oude Indiaan. Het blijft regenen maar het is niet koud dus we draaien ons zonnescherm uit en kunnen buiten eten.
Dinsdag 29/11
Het is gelukkig terug droog en we besluiten nog een dag in het park te blijven, we wandelen eerst terug naar de Rangers om een dag bij te betalen en als we daar van terug komen hebben we al 5 km gedaan. ’s Namiddags wandelen we door een prachtig bospad naar de rivier, de rangers zeggen zeker 10 keer dat we hen moeten bellen als het voor de Jos te moeilijk wordt maar die mannen kennen de Jos duidelijk niet. Het is een prachtige rivier en in de verte zien we een alligator in het zonnetje zitten maar hij is te ver weg om er een foto van te maken, hetzelfde voor de apen die we door de bomen zien flitsen. Als we terugkomen bij de Josmobiel hebben we er weer 4 km opzitten, het is genoeg geweest voor vandaag.
Happy Thanksgiving
We zijn onderweg richting Florida maar omdat het weer zo goed is, hebben we niet veel zin om ver te rijden. ’s Middags zien we een wegwijzer naar een camping en dat hebben we ons niet beklaagd. Het was een piepkleine camping bij een klein meertje en toen we ons daar inschreven werden we direct uitgenodigd voor het Thanksgiving diner. Eerst wisten we niet goed of ze het wel echt meenden maar tegen 2 uur kwamen ze allemaal langs om ons op te halen. Het eten : kalkoen en beenham, een hoop groenten en nog meer verschillende desserts, was overvloedig en heel lekker. De mensen van de camping waren bijna allemaal New-Yorkers die daar de winter doorbrachten, we hebben een supergezellige namiddag gehad en moesten van de éne tafel naar de andere doorschuiven tot iedereen wist, waar we vandaan kwamen en welke landen we allemaal bezocht hadden. We mochten niet vertrekken zonder een hoop eten mee te nemen voor morgen, van gastvrijheid gesproken.
Vrijdag 25/11
We hebben iedereen nog eens vriendelijk bedankt en zijn vertrokken van het kleine campingske in Georgia. Vlak voor de grens met Florida rijden we naar Croocked River State Park maar er is geen plaats op de camping, het is overal druk met het Thanksgiving weekend. We blijven heel de dag in het park bij de rivier zitten waar we nog mensen van Florida ontmoeten die ons hun adres geven en ons uitnodigen voor een etentje. Tegen de avond rijden we Florida binnen en daar parkeren we bij het Welcome Center, het is een mooie parking en we hebben er internet. We zijn waarschijnlijk niet de enigen die geen camping vinden want we staan er met 11 mobilhomes.
Zaterdag 26/11
Het is stralend weer in Florida, ze noemen dat hier niet voor niks de Sunny State en daarom stoppen we ’s middags bij het Faver-Dykes State Park. We zitten de hele dag bij de rivier te kijken naar vissers die niks vangen en we krijgen veel bezoek bij de mobilhome. Hier in Florida wonen veel gepensioneerde Amerikanen uit alle hoeken van de States , veel van hen zijn al op bezoek geweest in België en kennen Brussel, Brugge en Antwerpen en natuurlijk de Belgische chocolade. Na één dag Florida zijn we ons bleek Belgisch kleurtje al helemaal kwijt, de zon is zalig maar de muggen zijn iets minder plezant.
Zondag 27/11
We rijden een stukje het binnenland in want daar zijn nog een aantal Parken die we willen zien, als we bij een zandweg een wegwijzertje zien met “campground” draaien we af. De zandweg gaat een kilometer of tien het bos in en de Jos en de Josmobiel zijn blij dat ze eens van de pekweg af zijn. Als we bij de camping, in het bos, aankomen zien we iets heel anders dan we gewoon zijn van de campings hier. Het staat er vol oude caravans en tenten en het volk dat er rondloopt en rondrijdt ziet er ook duidelijk anders uit maar we rijden toch maar verder. De camping zit vol jagers, alhoewel ik heb niemand zien jagen maar ze rijden wel heel de dag rond met camouflage kleding aan en ze zijn zwaar bewapend. Het is een grappig zicht, een pick-up truck vol met ruige, bewapende mannen die allemaal heel vriendelijk naar ons beginnen wuiven. Het is raar volk maar ze zijn vriendelijk, komen langs om te babbelen en zijn gelukkig niet zo gevaarlijk als ze eruit zien. In het bos woont ook een oude Indiaan van North-Dakota, hij heeft daar een oude caravan staan met een afdak en daar staan de rest van zijn spullen onder, hij heeft geen elektriciteit en waterleiding maar hij trekt zijn plan. Als de Jos met hem gaat buurten, beweert hij dat het morgen gaat regenen want hij voelt dat aan, ik hoop dat hij geen gelijk heeft.
Maandag 28/11
We worden wakker onder een stralende hemel en zeggen tegen mekaar dat de Indianen ook niet meer zijn wat ze geweest zijn. We rijden een paar uur verder naar het Silver Spring State Park en daar vinden we een mooi plekje. ’s Middags komen er steeds meer wolken maar we besluiten toch een wandeling naar de rivier te maken waar we een alligator van zeker anderhalve meter zien zwemmen. Tegen dat we terug aan de mobilhome zijn is het volop aan het regenen en we komen goed nat terug bij de auto, voortaan zullen we niet meer lachten met de voorspelling van een oude Indiaan. Het blijft regenen maar het is niet koud dus we draaien ons zonnescherm uit en kunnen buiten eten.
Dinsdag 29/11
Het is gelukkig terug droog en we besluiten nog een dag in het park te blijven, we wandelen eerst terug naar de Rangers om een dag bij te betalen en als we daar van terug komen hebben we al 5 km gedaan. ’s Namiddags wandelen we door een prachtig bospad naar de rivier, de rangers zeggen zeker 10 keer dat we hen moeten bellen als het voor de Jos te moeilijk wordt maar die mannen kennen de Jos duidelijk niet. Het is een prachtige rivier en in de verte zien we een alligator in het zonnetje zitten maar hij is te ver weg om er een foto van te maken, hetzelfde voor de apen die we door de bomen zien flitsen. Als we terugkomen bij de Josmobiel hebben we er weer 4 km opzitten, het is genoeg geweest voor vandaag.
woensdag 23 november 2011
Georgia on my mind.
Vrijdag 18/11
We laten Tennessee achter ons en rijden door de staat Mississippi, een paar uurtjes toch. Omdat de zon schijnt en het een stuk warmer is dan in Memphis stoppen we bij een Rest Area en gaan lekker in het zonnetje zitten. Kort na de middag rijden we de staat Alabama binnen, het landschap is heuvelachtig en overal bossen, het lijkt wel een beetje op het Zwarte Woud. We willen naar een parkje rijden maar dat is om één of andere reden gesloten. Als we ons beginnen af te vragen of er eigenlijk wel mensen wonen in Alabama, komen we door een aantal kleine dorpjes en in de meeste van die dorpjes staan wel 4 of 5 verschillende kerken. Inmiddels is het donker geworden en vlak voor de grens met Georgia vinden we een camping, niet de mooiste maar we zijn blij dat we een slaapplaats gevonden hebben.
Zaterdag 19/11
Als we Georgia binnenrijden staan er borden waarop staat :” Thank you, that Georgia is on your mind” , de volgende uren krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd en de Jos begint te zuchten als ik nog maar eens begin te zingen van : Georgia on my mind. We passeren zonder problemen Atlanta en een eindje verder stoppen we bij High Falls State Park. Wij krijgen, op de camping, een plek speciaal voor rolstoelen : de plaats naast de mobilhome is dubbel zo breed als bij de andere plaatsen en de tafel is aangepast om met een rolstoel makkelijk te kunnen zitten. Knap zenne. We steken de barbecue aan en bakken onze T-bone steak, we maken nog een wandeling en kruipen op tijd in ons bed.
Zondag 20/11
We rijden verder door de katoenvelden van Georgia, de katoen is nog niet volledig geplukt en we hopen dat ze morgen aan het plukken zijn, alhoewel plukken is dat niet meer want het gaat met grote machines. Vanmorgen was het aan het regenen maar kort na de middag klaart het op en we besluiten om naar een park hier vlakbij te rijden en te genieten van het goei weer. Het parkje is een aangename verrassing, het ligt helemaal aan de swamps en we kunnen er vlakbij parkeren. De swamps (moerasland) zijn echt de moeite, de cypressen in het zwarte water en we zien zelfs schildpadden zwemmen. We maken weer een grote wandeling en voor de rest profiteren we van de zon en van ons prachtig uitzicht. Morgen rijden we verder naar Savannah.
Maandag 21/11
Gelukkige verjaardag Toon en bij mij komt er ook weer een jaartje bij.
We zijn in Savannah. Al van toen jaren geleden series als North & South op de TV kwamen wilde ik al naar Georgia en speciaal naar Savannah en het is zover, we zijn er. We gaan efkes langs de toeristische dienst om te horen op er campings zijn. In Savannah zelf zijn er geen camping maar 25 km van Savannah, op Tybee Island aan de Atlantische Oceaan is er een grote camping. De camping ligt op 10 minuutjes wandelen van het strand en het weer is prachtig. Ik bel efkes met ons kinderen en de rest van de familie en dan maken we een strandwandeling, de Jos kan tot aan het water komen omdat er speciale matten liggen voor de rolstoelen. ’s Avonds zoeken we een goei restaurantje om mijn verjaardag te vieren.
Dinsdag 22/11/11
Gelukkige verjaardag Liliane
We blijven vandaag nog wat rondhangen op Tybee Island, we gaan Savannah morgen bezoeken, dat loopt niet weg. We willen naar het strand maar er zijn Duitsers, met een mobilhome, aangekomen en die blijven heel de voormiddag buurten, het zijn heel toffe mensen en ze rijden ook verder naar het Zuiden. Als we een beetje later gepakt en gezakt zijn voor het strand komen er wat Amerikanen en een Zwitser langs en uiteindelijk is het na de middag als we richting strand trekken. Het is zalig aan het strand en er zijn zelfs mensen aan het zwemmen maar ik vind het water toch maar frisjes. Als we terug naar de camping wandelen zeggen we tegen mekaar dat we precies op Nieuwmoer zijn, iedereen steekt zijn hand op en zegt ne goeiedag.
Woensdag 23/11
Toen we vanmorgen wakker werden kwam de regen met bakken uit de hemel maar gelukkig klaarde het tegen de middag helemaal op. We bezoeken vandaag Savannah en alhoewel het bewolkt blijft is de temperatuur heel aangenaam. We krijgen van de toeristische dienst een plan van het historische gedeelte van Savannah, speciaal met aanduidingen welke straten en huizen er rolstoeltoegankelijk zijn. We wandelen eerst tot bij de rivier en dan de stad in met de prachtige parkjes en schitterende oude huizen, Savannah lijkt wel een filmdecor en er worden hier ook regelmatig films opgenomen o.a Forrest Gump is in Savannah gefilmd. Tegen de avond hebben we heel de stad doorkruist en Savannah is echt wat we er van verwacht hadden, een schitterend stadje.
We laten Tennessee achter ons en rijden door de staat Mississippi, een paar uurtjes toch. Omdat de zon schijnt en het een stuk warmer is dan in Memphis stoppen we bij een Rest Area en gaan lekker in het zonnetje zitten. Kort na de middag rijden we de staat Alabama binnen, het landschap is heuvelachtig en overal bossen, het lijkt wel een beetje op het Zwarte Woud. We willen naar een parkje rijden maar dat is om één of andere reden gesloten. Als we ons beginnen af te vragen of er eigenlijk wel mensen wonen in Alabama, komen we door een aantal kleine dorpjes en in de meeste van die dorpjes staan wel 4 of 5 verschillende kerken. Inmiddels is het donker geworden en vlak voor de grens met Georgia vinden we een camping, niet de mooiste maar we zijn blij dat we een slaapplaats gevonden hebben.
Zaterdag 19/11
Als we Georgia binnenrijden staan er borden waarop staat :” Thank you, that Georgia is on your mind” , de volgende uren krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd en de Jos begint te zuchten als ik nog maar eens begin te zingen van : Georgia on my mind. We passeren zonder problemen Atlanta en een eindje verder stoppen we bij High Falls State Park. Wij krijgen, op de camping, een plek speciaal voor rolstoelen : de plaats naast de mobilhome is dubbel zo breed als bij de andere plaatsen en de tafel is aangepast om met een rolstoel makkelijk te kunnen zitten. Knap zenne. We steken de barbecue aan en bakken onze T-bone steak, we maken nog een wandeling en kruipen op tijd in ons bed.
Zondag 20/11
We rijden verder door de katoenvelden van Georgia, de katoen is nog niet volledig geplukt en we hopen dat ze morgen aan het plukken zijn, alhoewel plukken is dat niet meer want het gaat met grote machines. Vanmorgen was het aan het regenen maar kort na de middag klaart het op en we besluiten om naar een park hier vlakbij te rijden en te genieten van het goei weer. Het parkje is een aangename verrassing, het ligt helemaal aan de swamps en we kunnen er vlakbij parkeren. De swamps (moerasland) zijn echt de moeite, de cypressen in het zwarte water en we zien zelfs schildpadden zwemmen. We maken weer een grote wandeling en voor de rest profiteren we van de zon en van ons prachtig uitzicht. Morgen rijden we verder naar Savannah.
Maandag 21/11
Gelukkige verjaardag Toon en bij mij komt er ook weer een jaartje bij.
We zijn in Savannah. Al van toen jaren geleden series als North & South op de TV kwamen wilde ik al naar Georgia en speciaal naar Savannah en het is zover, we zijn er. We gaan efkes langs de toeristische dienst om te horen op er campings zijn. In Savannah zelf zijn er geen camping maar 25 km van Savannah, op Tybee Island aan de Atlantische Oceaan is er een grote camping. De camping ligt op 10 minuutjes wandelen van het strand en het weer is prachtig. Ik bel efkes met ons kinderen en de rest van de familie en dan maken we een strandwandeling, de Jos kan tot aan het water komen omdat er speciale matten liggen voor de rolstoelen. ’s Avonds zoeken we een goei restaurantje om mijn verjaardag te vieren.
Dinsdag 22/11/11
Gelukkige verjaardag Liliane
We blijven vandaag nog wat rondhangen op Tybee Island, we gaan Savannah morgen bezoeken, dat loopt niet weg. We willen naar het strand maar er zijn Duitsers, met een mobilhome, aangekomen en die blijven heel de voormiddag buurten, het zijn heel toffe mensen en ze rijden ook verder naar het Zuiden. Als we een beetje later gepakt en gezakt zijn voor het strand komen er wat Amerikanen en een Zwitser langs en uiteindelijk is het na de middag als we richting strand trekken. Het is zalig aan het strand en er zijn zelfs mensen aan het zwemmen maar ik vind het water toch maar frisjes. Als we terug naar de camping wandelen zeggen we tegen mekaar dat we precies op Nieuwmoer zijn, iedereen steekt zijn hand op en zegt ne goeiedag.
Woensdag 23/11
Toen we vanmorgen wakker werden kwam de regen met bakken uit de hemel maar gelukkig klaarde het tegen de middag helemaal op. We bezoeken vandaag Savannah en alhoewel het bewolkt blijft is de temperatuur heel aangenaam. We krijgen van de toeristische dienst een plan van het historische gedeelte van Savannah, speciaal met aanduidingen welke straten en huizen er rolstoeltoegankelijk zijn. We wandelen eerst tot bij de rivier en dan de stad in met de prachtige parkjes en schitterende oude huizen, Savannah lijkt wel een filmdecor en er worden hier ook regelmatig films opgenomen o.a Forrest Gump is in Savannah gefilmd. Tegen de avond hebben we heel de stad doorkruist en Savannah is echt wat we er van verwacht hadden, een schitterend stadje.
vrijdag 18 november 2011
Cowboys - Rodeo en Elvis.
Zaterdag 12 november
We hebben afscheid genomen van Margot en haar nog eens hartelijk bedankt voor alle goede zorgen. Vandaag begint onze reis, we zetten de radio op de Country zender die we heel de week al beluisteren en we zijn weg. We hebben inmiddels al veel geleerd over goeie Countrysongs en volgens de Texanen moeten die altijd gaan over : Mama, a train, prison, a truck and getting drunk . We zijn op weg naar Fort Worth waar we naar het Stockyard Discrict willen, dat is het oude stukje Forth Worth waar vroeger de grote veemarkten waren. We kunnen midden in Stockyard parkeren en mogen er ook blijven overnachten en dat is een meevaller. Alhoewel het heel toeristisch is, is het er toch keigezellig : saloons, countrybandjes op straat en overal winkels met cowboyhoeden en boots.
’s Avonds gaan we naar een rodeo, Jos moet niet betalen, wordt binnengeleid en we krijgen een plaatsje in de loges, SUPER. Voor de rodeo begint, spelen ze eerst natuurlijk het Amerikaans volkslied en dan kan het spektakel beginnen. De rodeo is fantastisch en het publiek leeft ongelooflijk mee, wij hebben er van genoten.
Zondag 13 november
We nemen afscheid van Forth Worth en rijden richting Dallas, waar ik stiekem rondkijk of ik JR of Sue Ellen nergens zie. Onderweg winkelen we nog even bij Wallmart en zoals overal in Texas komen de mensen naar ons om te vragen van waar we komen en of ze een foto van ons mogen maken. We zijn de laatste dagen al dikwijls gefotografeerd en iedereen roept van verre : Welcome in Texas, het is echt aangenaam reizen in de States.
Een stukje boven Dallas zijn we het rijden beu, de zon schijnt en we willen daar van genieten. We rijden een eindje van de snelweg naar Lake Tawakoni en daar vinden we, vlak bij het water, een kleine camping. We zetten ons in het zonnetje en doen voor de rest van de dag niks meer. Dat is vakantie hé.
Maandag 14 november
We hebben de steden achter ons gelaten en rijden door de vlaktes van Oost-Texas, buiten hier en daar een grote ranch is er weinig te zien. ’s Middags zijn we aan de State grens met Arkansas waar we een hoop informatie krijgen van de toeristendienst. We hebben geen zin om nog ver te rijden en de toeristendienst wijst ons de weg naar Lake Millbrook. We rijden door de bossen en door kleine dorpjes waar de tijd precies heeft stil gestaan, het is grappig dat bij elk dorpje het bevolkingsaantal staat : population 60 of population 245, het zijn in ieder geval piepkleine dorpjes. Bij Lake Millbrook wijzen ze ons een plekje vlakbij het meer, het weer is zalig en we kunnen tot 9 uur ’s avonds in T shirt buiten zitten. Het is wel raar, de bomen allemaal volop in herfstkleuren en dan nog zo warm maar laat ze maar doen.
Dinsdag 15/11
Goed uitgeslapen vertrekken we bij het meertje maar als we goed en wel aan het rijden zijn begint het te regenen en geen klein beetje. We zien weinig van de omgeving omdat het zo giet en een eindje voorbij Little Rock zien we een afslag naar een museum over de katoenplantages. Het is een klein museum en de mevrouw die er zit is blij met bezoek en dan nog wel van Europa. Ze zet voor ons een video op over de plantages en geeft ons een hele rondleiding, het is echt een mooi museum en we weten nu alles over de katoenpluk. Het blijft maar regenen en de mevrouw van het museum wijst ons een camping vlakbij, het is een schitterende camping vlakbij het water alleen jammer dat we niet buiten kunnen komen van de regen en het onweer. Morgen beter hopelijk.
Woensdag 16/11
Als we wakker worden is het gelukkig gestopt met regenen , vandaag gaat het richting Tennessee. Onderweg passeren we veel ondergelopen moerasland (swamps) en dat heeft wel iets, al die bomen en struiken in het water. Tegen de middag zijn we aan de Stategrens van Tennessee en het is droog maar koud en winderig, een heel verschil met Texas. We wisten van tevoren dat het hier kouder zou zijn maar we gaan op bezoek bij den Elvis en daar moet ge iets voor over hebben. In Memphis vinden we op 10 minuten van Graceland een park met camping. Zoals al de campings die we al gehad hebben is deze ook weer heel proper, goeie electriciteits- en watervoorziening, lekker warme douches en toch midden in de natuur. We staan hier voor 10 Dollar per nacht en voor 2 dollar kan ik de wasmachine en droogkast gebruiken, we hebben de afgelopen jaren heel andere campings meegemaakt en ik moet eerlijk toegeven dat deze luxe snel went. We hebben nog wat kleine reparaties aan de Josmobiel en terwijl de Jos aan het gasvuur werkt, kruip ik boven op het dak van de Josmobiel om het doucheraam opnieuw aan te kitten. De campingbeheerder komt langs en hij geraakt maar niet uitgepraat over zijn nieuwe heup en de heupoperatie, het is precies of ik hoor ons vader. Vanavond vroeg naar bed want we willen uitgeslapen bij de King op bezoek.
Donderdag 17/11
We zijn goed op tijd in Graceland waar we direct op de bus kunnen om het huis van Elvis te bezoeken, ook hier weer geen enkel probleem voor de Jos. In Graceland mag je een paar kamers bezoeken en die zijn echt allemaal in jaren 60 stijl en redelijk kitscherig maar toch knap. De bovenverdieping mag je niet bezoeken die hebben ze, uit respect, helemaal zo gelaten en afgesloten. De galerij met zijn gouden platen is indrukwekkend, een gouden plaat kreeg je toen pas als je 1 miljoen platen verkocht had, er hangen ook enkele van zijn podiumkostuums en overal klinkt muziek van Elvis. Het mooiste vind ik de oude films die je kan bekijken, van de optredens, de hysterische fans, Elvis met zijn gezin, met zijn ouders enz……… De Jos vindt de collectie auto’s van Elvis het mooiste en er staan er wel een paar tussen die hij zou willen hebben, ik ben ook nog een kijkje gaan nemen in zijn privé-vliegtuig : “Lisa Marie”, ook de moeite. In de tuin van Graceland ligt Elvis, samen met zijn ouders, begraven en daar zijn de mensen opvallend stil en rustig.
Ons bezoek aan Graceland zit er op en het was echt de moeite om het allemaal eens te zien, we waren natuurlijk al fans van Elvis, vooral de Jos en aan het aantal bezoekers te zien, zijn we niet de enige.
We hebben afscheid genomen van Margot en haar nog eens hartelijk bedankt voor alle goede zorgen. Vandaag begint onze reis, we zetten de radio op de Country zender die we heel de week al beluisteren en we zijn weg. We hebben inmiddels al veel geleerd over goeie Countrysongs en volgens de Texanen moeten die altijd gaan over : Mama, a train, prison, a truck and getting drunk . We zijn op weg naar Fort Worth waar we naar het Stockyard Discrict willen, dat is het oude stukje Forth Worth waar vroeger de grote veemarkten waren. We kunnen midden in Stockyard parkeren en mogen er ook blijven overnachten en dat is een meevaller. Alhoewel het heel toeristisch is, is het er toch keigezellig : saloons, countrybandjes op straat en overal winkels met cowboyhoeden en boots.
’s Avonds gaan we naar een rodeo, Jos moet niet betalen, wordt binnengeleid en we krijgen een plaatsje in de loges, SUPER. Voor de rodeo begint, spelen ze eerst natuurlijk het Amerikaans volkslied en dan kan het spektakel beginnen. De rodeo is fantastisch en het publiek leeft ongelooflijk mee, wij hebben er van genoten.
Zondag 13 november
We nemen afscheid van Forth Worth en rijden richting Dallas, waar ik stiekem rondkijk of ik JR of Sue Ellen nergens zie. Onderweg winkelen we nog even bij Wallmart en zoals overal in Texas komen de mensen naar ons om te vragen van waar we komen en of ze een foto van ons mogen maken. We zijn de laatste dagen al dikwijls gefotografeerd en iedereen roept van verre : Welcome in Texas, het is echt aangenaam reizen in de States.
Een stukje boven Dallas zijn we het rijden beu, de zon schijnt en we willen daar van genieten. We rijden een eindje van de snelweg naar Lake Tawakoni en daar vinden we, vlak bij het water, een kleine camping. We zetten ons in het zonnetje en doen voor de rest van de dag niks meer. Dat is vakantie hé.
Maandag 14 november
We hebben de steden achter ons gelaten en rijden door de vlaktes van Oost-Texas, buiten hier en daar een grote ranch is er weinig te zien. ’s Middags zijn we aan de State grens met Arkansas waar we een hoop informatie krijgen van de toeristendienst. We hebben geen zin om nog ver te rijden en de toeristendienst wijst ons de weg naar Lake Millbrook. We rijden door de bossen en door kleine dorpjes waar de tijd precies heeft stil gestaan, het is grappig dat bij elk dorpje het bevolkingsaantal staat : population 60 of population 245, het zijn in ieder geval piepkleine dorpjes. Bij Lake Millbrook wijzen ze ons een plekje vlakbij het meer, het weer is zalig en we kunnen tot 9 uur ’s avonds in T shirt buiten zitten. Het is wel raar, de bomen allemaal volop in herfstkleuren en dan nog zo warm maar laat ze maar doen.
Dinsdag 15/11
Goed uitgeslapen vertrekken we bij het meertje maar als we goed en wel aan het rijden zijn begint het te regenen en geen klein beetje. We zien weinig van de omgeving omdat het zo giet en een eindje voorbij Little Rock zien we een afslag naar een museum over de katoenplantages. Het is een klein museum en de mevrouw die er zit is blij met bezoek en dan nog wel van Europa. Ze zet voor ons een video op over de plantages en geeft ons een hele rondleiding, het is echt een mooi museum en we weten nu alles over de katoenpluk. Het blijft maar regenen en de mevrouw van het museum wijst ons een camping vlakbij, het is een schitterende camping vlakbij het water alleen jammer dat we niet buiten kunnen komen van de regen en het onweer. Morgen beter hopelijk.
Woensdag 16/11
Als we wakker worden is het gelukkig gestopt met regenen , vandaag gaat het richting Tennessee. Onderweg passeren we veel ondergelopen moerasland (swamps) en dat heeft wel iets, al die bomen en struiken in het water. Tegen de middag zijn we aan de Stategrens van Tennessee en het is droog maar koud en winderig, een heel verschil met Texas. We wisten van tevoren dat het hier kouder zou zijn maar we gaan op bezoek bij den Elvis en daar moet ge iets voor over hebben. In Memphis vinden we op 10 minuten van Graceland een park met camping. Zoals al de campings die we al gehad hebben is deze ook weer heel proper, goeie electriciteits- en watervoorziening, lekker warme douches en toch midden in de natuur. We staan hier voor 10 Dollar per nacht en voor 2 dollar kan ik de wasmachine en droogkast gebruiken, we hebben de afgelopen jaren heel andere campings meegemaakt en ik moet eerlijk toegeven dat deze luxe snel went. We hebben nog wat kleine reparaties aan de Josmobiel en terwijl de Jos aan het gasvuur werkt, kruip ik boven op het dak van de Josmobiel om het doucheraam opnieuw aan te kitten. De campingbeheerder komt langs en hij geraakt maar niet uitgepraat over zijn nieuwe heup en de heupoperatie, het is precies of ik hoor ons vader. Vanavond vroeg naar bed want we willen uitgeslapen bij de King op bezoek.
Donderdag 17/11
We zijn goed op tijd in Graceland waar we direct op de bus kunnen om het huis van Elvis te bezoeken, ook hier weer geen enkel probleem voor de Jos. In Graceland mag je een paar kamers bezoeken en die zijn echt allemaal in jaren 60 stijl en redelijk kitscherig maar toch knap. De bovenverdieping mag je niet bezoeken die hebben ze, uit respect, helemaal zo gelaten en afgesloten. De galerij met zijn gouden platen is indrukwekkend, een gouden plaat kreeg je toen pas als je 1 miljoen platen verkocht had, er hangen ook enkele van zijn podiumkostuums en overal klinkt muziek van Elvis. Het mooiste vind ik de oude films die je kan bekijken, van de optredens, de hysterische fans, Elvis met zijn gezin, met zijn ouders enz……… De Jos vindt de collectie auto’s van Elvis het mooiste en er staan er wel een paar tussen die hij zou willen hebben, ik ben ook nog een kijkje gaan nemen in zijn privé-vliegtuig : “Lisa Marie”, ook de moeite. In de tuin van Graceland ligt Elvis, samen met zijn ouders, begraven en daar zijn de mensen opvallend stil en rustig.
Ons bezoek aan Graceland zit er op en het was echt de moeite om het allemaal eens te zien, we waren natuurlijk al fans van Elvis, vooral de Jos en aan het aantal bezoekers te zien, zijn we niet de enige.
vrijdag 11 november 2011
Vertrokken voor een nieuwe reis
2 november t/m 11 november
Verjaardagen : 5 november Vader
10 november ; Annelies en Trigven
Liesbeth en Weking hebben ons afgezet in Zaventem en daar is alles vlotjes verlopen. In Chicago moesten we 6 uur wachten en daar moesten we ook al onze douaneformaliteiten doen. We hadden al veel verhalen gehoord over de Border Patrol in de USA maar van al die verhalen klopt dus niets. We zijn nog nergens zo vlotjes binnengeraakt, geen vragen over retourtickets, onze bagage is niet doorzocht en iedereen was even vriendelijk en beleefd. We mogen tot 1 mei volgend jaar in de States blijven.
Terwijl we zaten te wachten op onze aansluiting naar Austin ben ik terug ziek geworden en tegen dat we in Austin waren zag ik alles dubbel van de koorts.
Ik heb bijna heel de week in mijn bed gelegen maar met de goede zorgen van Margo en de pillen van Dr. Hines ben ik er weer bovenop en weer helemaal fris.
De Josmobiel had een paar bevroren leidingen en een bevroren pomp, we hebben een nieuwe pomp gekocht en na een paar dagen sleutelen is alles weer in orde.
Vandaag wordt de Josmobiel schoongemaakt, het bed wordt opgedekt, de ijskast vol en dan kunnen we weg. Morgenvroeg rijden we richting Forth Worth.
Verjaardagen : 5 november Vader
10 november ; Annelies en Trigven
Liesbeth en Weking hebben ons afgezet in Zaventem en daar is alles vlotjes verlopen. In Chicago moesten we 6 uur wachten en daar moesten we ook al onze douaneformaliteiten doen. We hadden al veel verhalen gehoord over de Border Patrol in de USA maar van al die verhalen klopt dus niets. We zijn nog nergens zo vlotjes binnengeraakt, geen vragen over retourtickets, onze bagage is niet doorzocht en iedereen was even vriendelijk en beleefd. We mogen tot 1 mei volgend jaar in de States blijven.
Terwijl we zaten te wachten op onze aansluiting naar Austin ben ik terug ziek geworden en tegen dat we in Austin waren zag ik alles dubbel van de koorts.
Ik heb bijna heel de week in mijn bed gelegen maar met de goede zorgen van Margo en de pillen van Dr. Hines ben ik er weer bovenop en weer helemaal fris.
De Josmobiel had een paar bevroren leidingen en een bevroren pomp, we hebben een nieuwe pomp gekocht en na een paar dagen sleutelen is alles weer in orde.
Vandaag wordt de Josmobiel schoongemaakt, het bed wordt opgedekt, de ijskast vol en dan kunnen we weg. Morgenvroeg rijden we richting Forth Worth.
Abonneren op:
Posts (Atom)
