TAOS en RIO GRANDE DEL NORTE

Vrijdag 24 oktober t/m donderdag 30 oktober

26 oktober : Gelukkige Verjaardag Sofieke en gelukkige verjaardag Dietwin.

Vrijdag, wasdag, we dachten eens snel de was te doen maar we staan hier al uren en uren aan de Laundromat in Taos.  Het is een bont gezelschap dat zich rond de Josmobiel  verzamelt, er komen mensen langs die nieuwsgierig zijn naar de auto en naar onze reizen maar we krijgen ook bezoek van hippies met wonderlijke verhalen.

Ondertussen ga ik naar de supermarkt en ik weet zeker dat ik de gelukkigste mens ben, die er op dit moment binnen is. Ik heb namelijk de enige, echte speculoospasta van Lotus in de rekken gevonden en loop met een big smile naar de kassa.

Taos Pueblo zal nog even moeten wachten want we hebben een tip gekregen over een “Recreation Area” ten noorden van Taos.

Het natuurgebied van de Rio Grande del Norte is ongeveer 100.000 hectaren groot en ligt deels ten Noorden en deels ten Zuiden van Taos.  De Rio Grande slingert zich door dit ruwe, ruige en totaal onbewoonde  gebied. Er liggen een aantal kleine campings (3 tot max.9 plaatsen) verspreid in het gebied, het zijn juweeltjes midden in een prachtig decor van bergen en canyons.

We hebben inmiddels een schitterend plekje, met zicht op de canyon, gevonden en we blijven hier drie nachten.  Omdat het boven op de hoogvlakte redelijk vlak is, kunnen we dagelijks een flinke wandeling maken.  Op één van die wandelingen komen we, op een paar uur tijd, vijf flinke tarantula’s tegen en ik denk er de hele tijd aan, dat de deur van de Josmobiel soms heel de dag open staat en dat ik zeker vanavond ons bed goed ga checken.

Na drie dagen afzondering rijden we terug naar Taos om eindelijk Taos Pueblo te bezoeken. We stoppen onderweg nog even bij de John Dunn Bridge, de eerste brug over de Rio Grande in dit gebied, ook hier staan we er weer van te kijken hoe mooi New-Mexico wel is.

Taos Pueblo is de langst, continu, bewoonde gemeenschap in de U.S.A. en staat sinds enkele jaren op de lijst van Unesco Werelderfgoed. Binnen de muren van Taos Pueblo wonen nu nog ongeveer 50 mensen, ze leven zonder waterleiding of elektriciteit zoals in vroegere tijden.  Deze kleine groep wil de oude tradities levend houden, de Native taal die ze spreken, het Tiwa, is ongeschreven en nergens opgenomen en dat zal altijd zo blijven. 

Buiten de muren van Taos Pueblo, in het reservaat, leven de Native stammen die het niet zo nauw nemen met de tradities van hun voorvaderen. Ze baten hier een casino uit, ze hebben smoke shops met goedkope sigaretten en liquor shops en het valt ons op dat er hier ontzettend veel sterke drank gedronken wordt. Wat nog heel opvallend is, in de meeste Indianenreservaten, zijn de enorme hoeveelheden autowrakken die ze rond hun huizen verzamelen, er zijn er bij die al flink hun best gedaan hebben maar eigenlijk is het gewoon een enorme rotzooi.

Taos Pueblo was weer voldoende cultuur voor een tijdje dus we rijden naar het Zuidelijke deel van de Rio Grande del Norte. Hier wordt de vallei veel breder en je rijdt door de kloof, langs de oevers van de Rio Grande. Dit deel is totaal anders dan het Noordelijke deel maar toch ook weer zo prachtig, We zetten ons op een kleine camping aan de oevers van de rivier en we kunnen niet anders dan in stilte die prachtige natuur bewonderen.

Omdat de wind stilaan naar het Noorden gaat draaien willen we de bergen verlaten en Zuidelijk, warmere oorden opzoeken, dat is echter rapper gezegd dan gedaan dus zitten we nog altijd ergens tussen Taos en Santa Fé. We bezoeken het Bandelier National Monument in Los Alamos, hier kan je oude grotwoningen van het Pueblo volk of de Anasazi bezoeken. Het is een hele klim naar de grotwoningen en het is jammer dat de Jos beneden moet blijven maar ik neem zo veel foto’s dat hij toch kan mee genieten. Waarschijnlijk vertrekken we morgen richting Santa Fé, wat toch weer heel hoog gelegen is en ik denk dat we nog een hele tijd in New-Mexico zullen blijven. Voor ons is New-Mexico een grote verrassing en één van de mooiste staten van de U.S.A.  

NEW - MEXICO

Vrijdag 17 oktober t/m donderdag 23 oktober

18 oktober – Gelukkige verjaardag Lizet

We zijn toch nog maar een paar dagen blijven hangen rond Lake Meredith. We kregen een tip, van een local, over een mooie overnachtingsplaats en die zijn we gaan opzoeken. Het was een prachtig plekje,  zo diep weggestopt in een canyon dat zelfs de indianen nog moeite zouden hebben om ons te vinden.

We zijn klaar voor een volgende staat en het wordt : New Mexico. New Mexico is de 4^de grootste staat van de USA en is, buiten Alaska, de dunbevolkste staat.  In geen enkele staat leeft de Hispanic cultuur zoals in New Mexico, dat uit zich in de kunst, in het eten, de muziek en vooral in de taal, er wordt hier evenveel Spaans als Engels gesproken.  In New Mexico leeft ook een hele, grote groep Native Americans en er zijn verschillende reservaten hier : Apaches, Navajo’s, Kiowa’s, Comanche’s enz….

In het Welcome Center van New-Mexico pikken we kaarten en informatie op, we willen eigenlijk naar het Noorden van de staat maar we zijn niet zeker van het weer.  Het noorden van New- Mexico is bergachtig, er zijn verschillende plaatsen boven de 3000 m en we willen zeker weten dat we niet in de sneeuw terechtkomen.  Volgens de mensen van het informatiecentrum heeft het alleen op de hoogste toppen gesneeuwd en kunnen we nog een paar weekjes gerust zijn, dus we rijden naar het Noorden.  In het stadje Tucumcari pakken we nog een stukje van de Route 66 mee, dat is altijd mooi om te zien en onze eerste nacht in New-Mexico brengen we door bij Wal-Mart op de parking.

Onderweg naar het Noorden, pakken we ons eerste State Park mee, Conchas Lake, en dat is al direct een enorme meevaller. De State Parks hier zijn goedkoop en supergoed in orde, prachtige plekjes om te staan, de W.C’s en de douches zijn goed onderhouden en alles is weer volledig aangepast voor gehandicapten.  Je krijgt hier echt wel waar voor je geld want voor een prachtig plekje, midden in de natuur, betaal je met elektriciteit en water 14 US dollars en zonder elektriciteit 10 US dollar. Zeg nu zelf, dat is toch voor niks en op onze plaats kunnen gemakkelijk 3 mobilhomes staan.

Als we een paar dagen later, hoger in de bergen komen is het aan het regenen maar dat is gelukkig maar van korte duur. We zitten in Coyote State Park en als we gaan wandelen voelen we dat we boven de 2500 meter zitten, we hebben veel minder puf dan normaal. We blijven maar één nachtje in het State Parkje en gaan verder op weg naar het stadje Taos.  De bergen van New-Mexico zijn prachtig en het weer is, na een paar bewolkte dagen, weer schitterend.  We genieten van de schitterende vergezichten en komen terecht bij een klein bergmeer, Eagle Rock Lake.  Dit is echt een postkaart, er is wel geen camping maar een parking is voor ons meer dan genoeg dus we besluiten te blijven. Er zitten een paar locals,  één van hen heeft vanmorgen verse tortillas gebakken en hij rijdt gauw even op en neer om er voor ons te halen. We hebben een gezelllige namiddag, aan het meertje, in de zon en met een ongelooflijk, grappig gezelschap.

Vandaag zijn we dan toch eindelijk in Taos geraakt, we gaan eerst naar de brug over de Rio Grande kloof kijken en dat is op zijn zachtst gezegd, spectaculair.  Taos is een heel speciaal stadje, het heeft altijd een enorme aantrekkingskracht gehad op kunstenaars en er is hier dan ook een hele grote kunstenaarskolonie. Alle huizen in het stadje zijn in pueblo stijl gebouwd, er is nergens hoogbouw zodat je niet het gevoel hebt in een stad te zijn. We komen voorbij het reservaat en als je ziet hoe goedkoop de sigaretten bij de Indianen zijn, zou je bijna spijt hebben dat je niet meer rookt. In Taos zoeken we een overnachtingsplaats en we besluiten van dan toch maar eens een nachtje naar een privé camping te gaan, alleen maar omdat daar het internet altijd goed werkt.  We bellen en mailen, ik maak mijn blog in orde, we kijken wat op facebook en lezen de kranten en dan is het weer goed geweest. Morgen gaan we Taos Pueblo bezoeken, in het reservaat, het is een site die al 1000 jaar bewoond is, het is nu Unesco werelderfgoed en toegankelijk voor het publiek.

PANHANDLE PLAINS

Donderdag 9 oktober t/m Donderdag 16/10

Gelukkige verjaardag Mieke Nuytemans  xxx

Wij zijn nog een paar dagen in Palo Duro State Park gebleven omdat we bijlange nog niet uitgekeken zijn op de canyon, dit landschap hier is echt zoals wij ons het Wilde Westen, als kinderen, voorstelden.   Van Texas Heat gesproken, wij weten nu wat dat is want het is hier al 2 dagen tussen de 30 en 35 graden in de schaduw, we doen dan ook niet veel meer dan naar de canyon kijken. Het Texaanse weer staat echter bekend om zijn snelle temperatuurswisselingen en dat hebben we gemerkt,  zaterdagmorgen waaide er een felle noorderwind en het was maar 18 graden meer, een perfecte dag om een museum te bezoeken.  In Canyon, vlakbij Palo Duro, staat het “Panhandle Plains Historical Museum, dit is één van de grootste museums van Texas.  Hier vindt je alles wat je wilt weten over de geschiedenis van het Westen, de Panhandle Plains,  de Indianenstammen,  windmolens, oliebronnen, boomtowns, de eerste pioniers enz….   Zondag is het terug een stuk warmer en wij nemen afscheid van Palo Duro State Park en zetten koers naar Amarillo. Wij hebben ergens iets gelezen over de Big Texan Steak House Ranch en daar willen wij absoluut gaan eten.  Bij de Big Texan Steak House Ranch moet je niet betalen als je, binnen het uur, een steak van 2,5 kg op kan eten.  Meer dan 50.000 mensen zijn de uitdaging al aangegaan en 8700 zijn erin geslaagd, het record staat op 4 min. 52 sec en  ik ben blij dat ik dat laatste niet moeten zien heb.  Toen wij er waren was er niemand bezig met de uitdaging maar het supervriendelijke personeel heeft me naar de keuken gebracht om de grote steak te kunnen aanschouwen.  Wij hebben het bescheiden gehouden met een gewone, grote steak die trouwens ongelooflijk lekker was. Dit plekje is echt een aanrader, er hangt een gezellige sfeer, het personeel is meer dan vriendelijk en het eten is echt lekker, zonder al te veel poespas.  Toen we ’s avonds naar Walmart reden, om te overnachten, stak er een storm op waar we toch even bang van werden. De wind was zo hevig, we zagen even niets meer omdat er een zandstorm was en alles vloog in het rond maar zo snel de storm opkwam is hij ook weer gaan liggen. 

Vandaag, maandag, blijven we nog wat in Amarillo want ik wil zeker de Cadillac Ranch zien, langs de oude Route 66.  In een veld, iets buiten Amarillo, zijn 10 Cadillacs met hun neuzen in de grond, begraven en alhoewel het niet spectaculair is, moet je het toch gezien hebben. Als we door Amarillo rijden, krijgt Jos ineens het idee om naar de Lifestock Auction te gaan kijken, dit is een veiling voor vee.  We rijden ernaar toe in de hoop dat er vandaag een veiling is, en ja hoor als we eraan komen zien we al van ver de grote pick-up trucks met beestenwagens en we horen de koeien loeien en kalveren blaten.  We vragen heel beleefd of we binnen mogen en een beetje later zitten we op de veiling tussen de echte cowboys. Wat de man door de micro zegt, daar verstaan we niets van en we snappen ook weinig van de hele handel en wandel maar het is voor ons een geweldige belevenis.  We mogen overal rondkijken, de Ranchers zijn heel beleefd en tikken, bij wijze van goeiedag, eens tegen hun grote cowboyhoed maar ze blijven afstandelijk. Blij, dat we dat eens meegemaakt hebben, rijden we Amarillo uit naar het noorden naar de Canadian River. 

  De Canadian River is een heel verlaten gebied en hier in dit ruige landschap van MC Bride Canyon ,vinden we tegen de avond een schitterend plekje om te overnachten. De volgende dagen brengen we door aan de oevers van Lake Merdith, er zijn hier een paar kampeerplaatsen voorzien met drinkwater maar zonder elektriciteit.  Wij zoeken één van de mooiste plekjes uit en blijven er twee dagen staan, dit hier is National Recreation Area en daar mag je overal gratis kamperen, we hebben nog niet dikwijls een kampeerplekje gehad met zo’n schitterend uitzicht.  Nu zitten we in Borger, één van de beruchtste boomtowns in de Panhandle.  In de jaren 20 werd hier olie gevonden en op enkele maanden tijd veranderde Borger van een dorpje met 600 mensen, tot een stad met 30.000 mensen. Met de olie en de gas kwamen ook de casino’s en de bordelen, Borger had, buiten de mensen die kwamen voor de oliewinning, een grote aantrekkingskracht op outlaws, criminelen enz.. De stank van olie hangt hier overal in Borger en we gaan hier dan maar snel doorrijden, binnen een paar dagen gaan we naar New-Mexico.

TERUG NAAR TEXAS

Zaterdag 27 september t/m woensdag 8 oktober

Met gemengde gevoelens stappen we op het vliegtuig richting Texas, enerzijds blij om terug te keren naar ons vrije leventje, ons zwerversbestaan maar anderzijds bezorgd om onze familie hier in België achter te laten. Na een vlotte maar toch vermoeiende vlucht, staat Margot ons in Austin al op te wachten en wij zijn nieuwsgierig om haar nieuwe huis te zien.  De volgende morgen is een uitgeslapen  Jos al op inspectieronde in en rond Margot’s nieuwe huis, een paar uurtjes later zijn we al op weg om stenen en beton, voor de fundering van het tuinhuis, te kopen. Samen met Margot bezoeken we downtown Austin, we eten op een gezellig terras en lopen door 6 th Street waar nu een markt aan de gang is.  De volgende morgen start Jos al vroeg met de fundering van het tuinhuis en Margot en ik rijden naar het Round Top Antique Festival.  Het is onmogelijk om dat allemaal in één dag te doen want er staan honderden tenten, verspreid over 5 dorpen vol met antiek en rommel. Er hangt een gezellige sfeer en wij snuffelen in alle rekken, lopen van de éne tent naar de andere en we zien overal wel iets wat we willen hebben.  Omdat het zo warm is, zetten we ons regelmatig met een drankje in de schaduw en we kunnen naar hartenlust  commentaar geven op alles en iedereen want niemand verstaat hier ons plat Nieuwmoers.   Woensdagmorgen rijden we naar nonkel Glenn, Matt’s nonkel, waar de mobilhome de hele tijd gestaan heeft en zoals altijd is het een blij weerzien met onze trouwe vriend, de Josmobiel. We bedanken nonkel Glenn, nemen afscheid van Margot en Matt en we rijden richting Noord-Texas waar het hopelijk een beetje koeler is.

We zijn goed en wel vertrokken als we zien dat het lampje van de voorgloeier blijft branden dus besluiten we te stoppen bij Mercedes, we worden vriendelijk ontvangen en direct geholpen maar ze hebben benodigde onderdelen pas binnen 2 dagen binnen. We kijken op de kaart of er iets in de buurt is en maken een afspraak met Mercedes om vrijdagmorgen om half 9 terug bij hen te zijn.  Het is al redelijk laat als we buiten komen bij Mercedes en omdat we al onze boodschappen nog moeten doen, parkeren we bij Walmart en blijven daar ineens overnachten. Onze 1^ste nacht in de Josmobiel is, ondanks de hitte, goed meegevallen en goed uitgeslapen rijden we naar een meer in de buurt waar we de hele dag wat rondhangen.  Vrijdagmorgen rijden we al op tijd naar de Mercedes garage waar ze, zoals afgesproken, het bestelde onderdeel installeren en zo kunnen we enkele uren later echt op weg naar het Noorden. We wilden eigenlijk naar Palo Duro Canyon, de 2^de grootste canyon van de USA, maar daar geraken we vandaag echt niet meer en waarom zouden we ons haasten.  Niet ver van Abilene zien we een wegwijzer naar “Lake Brownwood State Park”, we draaien af en boeken ineens 2 nachten op de kleine, gezellige camping.  Het is zalig warm weer met een lekker briesje, ik trek mijn wandelschoenen nog eens aan, we genieten van het zonnetje en maken kennis met een paar toffe mensen van Colorado.

 Zondagmorgen vertrekken we al redelijk vroeg want we willen vandaag echt in Palo Duro State Park geraken en dat is nog zo’n kleine 700 km van hier. Wij rijden urenlang door de Great Plains, de prairies, het is redelijk saai en we zien vooral veel katoenvelden, duizenden windmolens en veel oliepompen. Als we bij Palo Duro State Park aankomen en de canyon inrijden, staan we echt verbaasd van de schoonheid van het landschap hier, wat een contrast met de saaie prairies, dit is Texas op zijn best. Wij zoeken een mooi plekje op één van de campings en besluiten ineens 7 dagen te blijven, er zijn zoveel plekjes in de buurt die we willen bezoeken en dan moeten we niet elke keer verhuizen. De camping ligt helemaal beneden in de canyon, we zijn omgeven door een ruig landschap van roodgekleurde rotsen, de zon schijnt heel de dag volop en ’s avonds hoor je de coyotes vlakbij huilen, prachtig .. dit is het Wilde Westen.  We proberen nog wat kleine dingetjes aan de Josmobiel op te knappen maar daar komt niks van omdat we de hele dag bezoek hebben, we vallen hier natuurlijk wel op tussen al die supergrote mobilhomes. We verkennen de canyon al eens, hier en daar is de weg afgesloten en moeten we door de rivier rijden, voor sommigen is dat vervelend maar voor ons is dat alleen maar heel plezant.

Op weg naar Margot in Austin - Back to Belgium

Maandag 10-3 Fredericksburg en Blanco State Park

 We zijn in Fredericksburg op zoek naar een plaats waar we documenten kunnen printen en scannen en we kloppen eerst aan bij de bilbliotheek, daar hebben ze geen scanners maar ze verwijzen ons naar een kantoor van UPS en binnen een kwartier zijn al mijn papieren, gekopieerd, gescand en doorgemaild. Nu dat allemaal achter de rug is kunnen we op ons gemakske wat rondkijken in Fredericksburg. Dit mooie stadje in de Hill Country heeft zijn Duitse erfenis goed in ere gehouden, je ziet overal borden met “Herzlich Willkommen” en je kan overal Bratwursten en Schnitzels eten, het is een gezellig stadje maar we zijn geen van beiden echte liefhebbers van winkeltjes kijken dus rijden we door naar Blanco State Park. De camping in Blanco State Park is meer dan vol maar dat is voor ons, professionele boondockers, geen enkel probleem. Met de Texas State Park Pass kan je in alle State Parks gratis binnen op picknick areas en je kan er meestal blijven tot 10 uur ’s avonds, we zitten heel de dag aan de Blanco River lekker in het zonnetje en steken onze barbecue nog maar eens aan en tegen de avond rijden we, juist buiten het park, naar een klein kerkje om daar te overnachten.

 

Dinsdag 11-3 t/m zaterdag 15/3

Gelukkige verjaardag Evi 12/03

 

We hebben nog een vrije kampeerplaats gevonden in Guadelupe State Park en dat is echt een meevaller in deze drukke periode van de Spring Break. We zijn 2 jaar geleden al eens in Guadelupe State Park geweest en dat is toen enorm bevallen. We mogen van de Ranger de vlakste en gemakkelijkste plaats voor de Jos uitzoeken en installeren ons hier voor 2 nachten, het is een prachtig park aan de Guadelupe River. De zon laat zich van zijn beste kant zien en daar zijn vooral de talrijke kinderen op de camping dolgelukkig mee, ze duiken, zonder aarzelen, allemaal in het toch nog redelijk koud water van de Guadelupe rivier. Ook hier op de camping staan weer heel veel gezinnen met kinderen, veel Amerikaanse gezinnen gaan nog echt kamperen met de tent en het is dan ook een rommelige, gezellige bende op de camping. Achter ons zit een gezin met vier kinderen, ze hebben kano’s, fietsen, speelgoed en nog veel meer bij en omdat wij plaats over hebben op onze site laten we hen een stuk van onze campingplaats gebruiken, we worden uitgenodigd op het kampvuur en ’s morgens worden we verwend met versgebakken donuts. De meeste gezinnen zitten hier een week in het State Park voor maar 20 dollar per nacht en dat is het echt want hier zijn geen winkels, geen zwembaden enz.. maar de kinderen amuseren zich geweldig in de bossen en in de rivier. Donderdagavond rijden we het State Park uit en gaan in Bulverde bij Home Depot (een supergrote Gamma) slapen en de dag daarna rijden we terug naar Guadelupe State Park en we brengen de dag door op de picknick area, aan de rivier. Vrijdag besluiten we nog een paar plaatsen in de Hill Country te bezoeken en het valt ons weer op dat er hier zoveel Duitse dorpjes zijn, New Braunfels, Gruene, Bergheim, Boerne en het is grappig om hier, in Texas, straatnamen te zien als “Dresden Strasse” en “Kirchplatz” en in New Braunfels hebben ze zelfs een Wurstfest. We wilden eigenlijk het oude gedeelte van Gruene gaan bezoeken maar het is er zo ongelooflijk druk dat we het voor gezien houden en onze stoelen wegzetten bij de rivier iets buiten het plaatsje. Om te overnachten trekken we naar de Wal-Mart van New Braunfels en daar overnachten een paar Canadezen waar we een gezellige avond mee hebben.

Zaterdag is het wat overtrokken en regenachtig, een perfecte dag om naar San Marcos te rijden naar de Outlet Stores. San Marcos is een enorm winkelcentrum, ik denk dat er 148 winkels zijn en je kan met een treintje van de éne winkel naar de andere rijden. Voor mensen die, zoals ik, niet graag winkelen is dat echt teveel maar ik doe echt mijn best en houd het dan toch wel bijna 20 winkels vol en dat is genoeg om een supergoedkope Levis jeans en nog wat andere zomerkleren te kopen dus daar ben ik weeral vanaf en dan moet ik, deze zomer in België, niet meer gaan winkelen.(Oef) Om te overnachten rijden we naar het gezellige dorpje, Wimberley en daar zetten we ons bij het Tourist Information Center om te overnachten.

 

Zondag 16/3 – Maandag 17/3 Lockhart State Park

 

Na drie boondock nachten op rij gaan we nog eens een State Parkje opzoeken en we rijden weer wat dichter naar Austin, dichter naar ons Margot. Lockhart State Park is maar een 50 km van Austin meer en daar gaan we nog 2 nachten blijven voor we Margot gaan lastig vallen. Lockhart wordt de “Barbecue Capital of Texas” genoemd en er zijn dan ook overal restaurantjes met grote barbecues buiten, het is een rommelig stadje met een verschrikkelijk kitscherig gerechtsgebouw en volgens de toeristische gids is het gebouw : “ugly enough to be beautiful”.  Lockhart State Park heeft een kleine, gezellige camping waar een golfterrein bij hoort, we zijn de enige niet-golfers op de camping maar we maken gretig gebruik van de goede betonbaantjes, over het golfterrein, om te wandelen. Om onze laatste avond (van deze reis) te vieren leggen we een paar grote biefstukken op de barbecue en trekken een fles wijn open, het is onze laatste nacht in de Josmobiel en we zijn er alletwee een beetje stil van.

 

Dinsdag 18/03 t/m Vrijdag 28/03

 

Gelukkige Verjaardag Ria Rommens (18/03)

Gelukkige Verjaardag Stany, Ron van tante Irma en Dany van de Ward (21/03)

Gelukkige verjaardag Toveke (22/03)

 

Dinsdagmorgen probeer ik eerst een internetverbinding te krijgen om Ria Rommens een gelukkige verjaardag te wensen, wij wensen haar een gelukkige verjaardag en spreken af om volgende week verder te buurten. Als we bij Margot aankomen is ze nog niet thuis maar we zetten onze stoeltjes in de voortuin en genieten van het zonnetje, Margot en Matt kijken wel op als er ineens een paar Belgen in hun voortuin zitten. Bij Margot zijn we al goed thuis en we hebben dan ook al gauw onze draai gevonden, ik geniet ervan om voor hen wat typische Belgische kost te koken, de Jos doorkruist Austin met zijn bike en we wandelen wat met de honden. De Josmobiel wordt vakkundig opgekuist en nagekeken en zaterdag moeten we echt afscheid nemen van onze tijdelijke woning, hij blijft bij de nonkel van de Matt staan tot wij, in september, terugkomen. We bezoeken, samen met Margot, nog een grote flea market in San Antonio en gaan samen eten bij een typisch Texaans barbecue restaurant wat eigenlijk wil zeggen : zoveel vlees eten als je kan. De rest van de week blijven we in Austin en beginnen met inpakken, normaal moet er niet veel mee naar huis maar ik heb nog wat spullen bij, voor Daniëlle, die ik in Quebec/Canada opgehaald heb en dan al onze nieuwe spullen die we hier gekocht hebben. Op het laatste moment heeft Delta Airlines besloten om onze vlucht te veranderen, we moeten 4 uur vroeger vertrekken dan gepland en vliegen nu over New-York ipv over Atlanta maar we landen op hetzelfde uur in Brussel dus dat is geen probleem. Het zit er op, morgen verlaten we de USA terug naar België.

 

TERUGBLIK OP ONZE REIS

 

We hebben genoten van onze trip, we hebben kunnen doen wat we graag doen : rondtrekken, in de natuur zijn, nieuwe mensen en plaatsen leren kennen. We hebben prachtige plekjes gevonden, vooral het lieflijke Nova Scotia is een schitterend stukje van Canada waar we altijd met veel plezier aan zullen terugdenken. De Blue Ridge Parkway was ook een prachtig stukje natuur en in de Great Smokie Mountains hebben we vooral genoten van de beren die maar niet van de camping weg wilden. Het hoogtepunt van onze trip was ons verblijf in de Okefenokee Swamp in Georgia, dat is echt een absolute aanrader, je zit er heel ver van de bewoonde wereld midden in de swamps, zo mooi. We hebben deze keer vrij veel tijd doorgebracht in Texas, aan de kusten van de Golf van Mexico, in de Rio Grande Valley en in de Hill Country en toch hebben we nog altijd maar een stukje van Texas gezien, het is echt waar “Everything is bigger in Texas”. Op deze trip hebben we ook vrij veel wild gekampeerd, dit ging overal heel vlotjes en we hebben dan ook 98 nachten geboondockt en daar kunnen we mooi onze tickets mee betalen. De winter was dit jaar vreselijk streng in de USA en daar hebben wij ook een veeg van mee gekregen maar al met al hebben we zalig weer gehad.  Deze reis hebben we minder kilometers gedaan en overal meer tijd doorgebracht en dat was zalig, het leven op de campings zo midden in de natuur, bevalt ons wel en het zal dan ook weer aanpassen zijn om in een huis te moeten wonen. We zullen heel blij zijn om iedereen terug te zien, onze kinderen, onze familie en vrienden maar we gaan ook de vrijheid van het rondtrekken missen.  Margot bedankt voor de goede zorgen en om een goei plekje voor onze beste vriend, de Josmobiel, te vinden. Voor iedereen die ons gevolgd heeft, bedankt, en eind september we’ll be back.

 

Everybody is somebody in Luckenbach.

Maandag 02/03 t/m Zaterdag 08/03  South Llano State Park

 

We waren gisteren van plan om een nachtje te boondocken voor we naar South Llano State Park gingen maar het weer heeft roet in het eten gegooid.  Het weer hier is een echte rollercoaster en blijft maar op en neer gaan, maar een verschil zoals vandaag hebben we nog nooit meegemaakt. Gisteren was het 30 graden en vandaag is het 0 graden, 30 graden verschil op één dag, toen we vanmorgen opstonden was het nog zalig buiten maar ineens stak er wind op en een paar uurtjes later ging de temperatuur naar het vriespunt. Toen hebben we besloten om maar ineens naar South Llano State Park te rijden, daar hebben we elektriciteit en kunnen we met ons verwarmingsvuurtje de mobilhome lekker warm stoken op hun kosten. Gelukkig was dit koudefront maar van korte duur want een dag later was het al terug 15 graden en de volgende dagen is het steeds beter geworden, terug lekker in ons T-shirt in het zonnetje.  South Llano State Park ligt in Hill Country en het landschap is hier al redelijk bergachtig en ruig, de Llano River loopt door het park en er zijn prachtige trails om te wandelen en te biken.  5 miles van het park ligt het dorpje Junction en het is echt een klein plattelandsdorpje met veel mannen met cowboyhoeden en Wrangler jeans. België is hier in Junction ook een klein beetje aanwezig want bij de General Store hangt er een affiche met : “The New Browning is arrived” en de Browning is een Belgisch wapen wat hier in Texas heel bekend is.  We hebben ons geen seconde verveeld in South Llano State Park, de kleine camping is prachtig en we hadden fantastische buren waar we verschillende gezellige uurtjes mee doorgebracht hebben. Als we vertrekken uit het State Park besluiten we dat het tijd is om nog wat te gaan boondocken en we brengen dan ook een nachtje door op één van de vele kerkpleinen in het dorpje Junction, er zijn 8 kerken in dit dorp en wij vragen ons af hoe die volk hebben met die paar mensen die hier wonen.

 

Zondag 09/03  Luckenbach

 

Als je een paar keer in Texas geweest bent en af en toe naar Country & Western luistert dan ken je Luckenbach, ik wilde er in ieder geval al heel lang naartoe.

Luckenbach is in 1849 gesticht door Duitse immigranten en was altijd een klein en slaperig dorp, er was een Post Office die tegelijk General Store en bar was en een Dance Hall. Op een gegeven moment werd het postkantoor gesloten en werd Luckenbach eigenlijk van de kaart geveegd. Hondo, een Texaanse acteur en columnist, kocht samen met 2 andere mensen Luckenbach op, hij wilde niet dat het een Ghost town zou worden en de bar en de dance hall moesten blijven bestaan. Hondo verklaarde zichzelf burgemeester van Luckenbach en het motto werd : Everybody ’s somebody in Luckenbach.  In de jaren 70 maakten de Texaanse Countryzangers, Waylon Jennings en Willie Nelson een liedje over Luckenbach/Texas en zetten daarmee Luckenbach definitief terug op de kaart, het nummer was zo populair in Texas en het volk stroomde toe in Luckenbach.  Het officiële bevolkingsaantal van het dorp staat op 3 maar naar het schijnt zouden er toch nog 25 mensen wonen, de naamplaatjes die normaal aan het begin en eind van het dorp hangen zijn zo dikwijls gestolen dat ze niet meer terug gehangen worden.

Wij zijn zondagmiddag aangekomen in het dorpje wat echt bestaat uit een bar/winkel en een grote Dance Hall en hebben er echt van genoten.  Het was echt gezellig in de kleine bar, we zaten daar met ongeveer 20 mensen, meer kunnen er niet binnen, en er zat een man met een gitaar en die speelde wat je maar wilde horen, op voorwaarde dat het Country & Western was natuurlijk.  In de loop van de namiddag ging de grote Dance Hall open en daar zongen 4 jonge gasten de pannen van het dak, er staan een hoop lange tafels met banken en iedereen zit bij iedereen, just listening and drinking beer. Het optreden was fantastisch en toen de Texanen ontdekten dat we Belgen waren, hoorden we van alle kanten : Welcome to Texas en ineens stond er een hoop bier voor onze neus. We hebben ons goed geamuseerd hier en als je ooit in Texas komt dan moet je zeker en vast naar Luckenbach, ik ben alvast grote fan van dit plekje.  Omdat we nog wat moeten winkelen na een weekje  Junction rijden we Fredericksburg en gaan bij Wal-Mart slapen.

Op weg naar The Hill Country

Woensdag 19/02 t/m maandag 24/02  Choke Canyon State Park

 

Vanuit de Rio Grande Valley rijden we ongeveer 300 km noordelijker richting Choke Canyon State Park. We nemen een rustige weg door de South Texas Plains, het is er zo rustig dat de Jos zegt :” maak me maar wakker als we een tegenligger krijgen.” We passeren een paar kleine dorpjes en voor de rest woont er hier niemand in dit dorre gebied.  Choke Canyon State Park is voor ons bekend terrein, we zijn er 2 jaar geleden al eens geweest en dat is toen goed bevallen en op de camping staan we op exact dezelfde plaats als toen.  Eén van de twee meren in het park staat bijna droog en als we gaan wandelen zien we een enorm spoor tussen de meren, het lijkt op een spoor van een alligator en die hadden we hier niet echt meer verwacht.  De volgende morgen zien we, op onze wandeling 5 alligators in het meer ronddrijven en er is een echt monster bij, volgens de Park Ranger is het een exemplaar van 5 meter lang, vandaar al die bordjes bij het meer : “No swimming”. Het weer is zalig hier, niet meer zo heet als in The Valley maar toch nog dik 25 graden en dat is perfect om buiten te zitten en ook nog om wat te wandelen of fietsen.  Als we een paar dagen in Choke Canyon zijn komt er een mobilhome opgereden die we al eens meer gezien hebben. We hebben George & Karmen leren kennen in de Okefenokee  Swamp in Georgia en daar hebben we samen een boottocht gemaakt. Toen wij, twee maanden later, in New Orleans op de camping aankwamen stonden zij daar ook en nu, weer een maand later, komen we ze in Texas weer tegen.  We zijn blij mekaar weer terug te zien en dat moet gevierd worden dus George draait onmiddellijk weer om, op weg naar de liquor store. We brengen samen een aangename avond door compleet met Belgisch bier, goeie wijn en veel verhalen. Het was een supergezellige avond en we hebben hen uitgenodigd om echt Belgisch bier te komen drinken in den Belgique.  We vertrekken uit Choke Canyon en als we goed en wel het park verlaten hebben kennen we de omgeving niet meer terug, wat is hier allemaal gaande? Het is er razend druk, de éne grote truck na de andere, het éne mobilhome park na het andere en overal zijn ze naar olie of gas aan het boren. Het lijkt hier het Wilde Westen wel tijdens de Gold Rush maar hier gaat het om het zwarte goud, de lucht ruikt hier gewoon naar olie. In de wasserij vertelt iemand me dat veel van de mannen die hier werken een zooitje ongeregeld zijn, ze komen van overal en wonen allemaal in hun mobilhomes, zoveel macho’s bij mekaar dat moet natuurlijk wel eens serieus klappen.  We zijn blij dat we deze streek achter ons kunnen laten, we gaan één nachtje Wal-Mart doen en dan rijden we naar het mooie Hill Country, al een heel stuk dichter bij ons Margot.

 

Dinsdag 25/02 t/m zondag 01/03 – Garner State Park – Hill Country

 

Gelukkige verjaardag Thorge & Brechje  (27/02)

 

De droge, dorre vlaktes hebben plaats gemaakt voor een heuvelachtig soms bergachtig landschap van de Hill Country.  Garner State Park ligt aan de Rio Frio, het riviertje slingert zich tussen de heuvels en is soms zelfs diep genoeg om in te zwemmen. Garner is het grootste State Park van Texas, er zijn 350 kampeerplekken verdeeld over 7 kleine campings, we kiezen de vlakste camping uit en hebben een schitterend plekje met zicht op de Rio Frio. Het is heel rustig op de campings maar dat is echt stilte voor de storm want de Spring Break (voorjaarsvakantie) komt eraan en dat schijnt echt verschrikkelijk druk te zijn, van uit alle hoeken van de USA komen de studenten afgezakt om een paar weken te kamperen. Amerikanen zijn echte kampeerders en veel van hen trekken elk weekend naar een camping en echt niet alleen met hun supergrote mobilhomes maar ook opvallend veel met een tent. Hier in het State Park komen heel veel gezinnen met kinderen en het staat hier vol tenten, de kinderen, vrij van TV en computer, ravotten de hele dag op de camping en in de rivier maar om 10 uur ’s avonds is het doodstil op de campings.  We komen in Garner ook weer bekenden tegen ,onze buren van Goose Island (Texas) staan hier ook weer vlakbij ons, het is toch een klein wereldje. Het zo’n 27 graden als we in Garner aankomen maar Texas moet natuurlijk weer eens extreem doen want een dag later is het maar 8 graden meer, gelukkig is het maar een klein dipje want de dag daarna is het weer terug opgewarmd en komt de wind weer uit het Zuiden.  We rijden hier een beetje rond in de omgeving en het is echt een mooi stukje Texas, de éne keer doet het ons hier heel sterk denken aan de omgeving rond Villa General Belgrano (Argentinië) en de andere keer aan de Provence. Inmiddels is het terug heel warm geworden, we zitten heel de dag buiten te genieten van de stralende, blauwe lucht en de Josmobiel wordt alleen maar gebruikt om in te slapen.  We krijgen veel bezoek, veel mensen zijn nieuwsgierig naar de auto maar we krijgen ook veel vragen over Jos zijn bike. Het systeem van een bike gekoppeld aan een rolstoel is hier weinig bekend en waarschijnlijk komt dat ook omdat er hier praktisch niet gefietst wordt. Veel mensen die hier in een rolstoel terecht komen schakelen onmiddellijk over naar een elektrische rolstoel maar we hebben veel mensen bij ons gehad die foto’s van de bike genomen hebben en ernaar op zoek gaan, het schijnt hier wel te bestaan maar er is gewoon weinig vraag naar. Vandaag is er een vrouw komen filmen, Jos moest zijn bike aankoppelen en dan een stukje fietsen en terug loskoppelen, daarna moest het kleine wieltje, dat hij zelf gemaakt heeft, bevestigd worden en de Jos heeft dat allemaal heel geduldig en met een lach en een zwans gedaan.  Morgen vertrekken we uit Garner State Park en we gaan een nachtje boondocken alvorens naar ons volgende State Park, South Llano River, te gaan.