YUKON GOLD

Over de prachtige Top of the world Highway rijden we Dawson City/Canada binnen. Dawson City was ooit het centrum van de Klondike Gold Rush.

Meer dan dertigduizend goudzoekers, winkeliers, bankiers, barmannen, prostituees en gokkers trokken, vanuit elke hoek van het continent, over de besneeuwde toppen om hun geluk te beproeven aan de Yukon River. Het landschap in en rond Dawson City is , door de goudzoekers, totaal veranderd. Bergen stenen en grind en overal diepe putten, overal is hier gegraven en nog steeds wordt hier gegraven, nog altijd zijn mensen koortsachtig op zoek naar goud.

Vanuit Dawson City volgen we de Klondike Highway toty in Skagway en daar moeten we even over de grens terug Alaska/USA in en later weer terug naar Canada. De weg naar Skagway is zo mooi, een ruig berglandschap met schitterende blauwe meertjes, we doen dan ook uren over deze weg. Via de Alaska Highway rijden we naar de Cassier Highway waar het Via PanAm team aan het lopen is. In Watson Lake slaan we voorraad in zodat we niet met lege handen bij onze kinderen aan komen.

Onderweg op de Cassier Highway staan boodschappen van het Via PanAm team op de weg geschreven en het is, voor ons, heel duidelijk waar ons Liesbeth aan het werk geweest is. Het is een blij weerzien met hen , we zijn gelukkig dat het hen zo goed gaat, ze zien er gezond uit en de sfeer is nog altijd super. Weking en Stiaan gaan in Smithers/Canada deelnemen aan een plaatselijk loopevenement. Het is een prachtige mountain trail door de bossen en Weking komt als 1ste over de finish enb verbreekt daarbij het plaatselijk record. Het is een fantastische dag voor het team en op dergelijke evenementen kunnen ze hun verhaal vertellen en wat contacten leggen. Op moederdag krijg ik nog een traditioneel pannenkoeken ontbijt van mijn kinderen en dan nemen we weer afscheid voor een tijdje.

We rijden richting Prince Rupert en we vinden onderweg schitterende overnachtingsplekjes, Britisch Columbia is echt overal even mooi en als het hier in de winter niet zo koud zou zijn dan kwam ik hier wonen. We zitten nu in Terrace, in de zon en helemaal omringd door besneeuwde bergtoppen, hier doen we onze was en proberen we een goeie internetverbinding te krijgen om daarna verder te rijden naar Prince Rupert en, als er plaats is, nemen we daar een ferry door de Inside Passage.

ALASKA – THE COAST

Onderweg naar de kust trekken er donkere wolken over ons hoofd voorbij en hebben we af en toe een flinke regenbui. We waren al gewaarschuwd dat er aan de kust altijd meer bewolking en regen is dus dat zal dan zo wel  moeten. Sommige mensen, hier in Alaska, beweren dat de zomer eigenlijk voorbij is en dat het vanaf eind juli stilaan herfst wordt. Het weer in Alaska is iets raar, ze zeggen hier dat er maar twee seizoenen zijn : 8 maanden winter en 4 maanden wegenwerken seizoen. Dat is echt niet gelogen want overal zijn er wegenwerken en de herstelde wegen zijn nog bar slecht, het is van Zuid-Amerika geleden dat we zo’n wegen vol putten en gaten gehad hebben.

Onderweg naar Homer vinden we een schitterend overnachtingsplekje aan de kust, we staan op het strand en genieten van een schitterend uitzicht op twee vulkanen. Homer is een enorme tegenvaller, het is er vuil en vies, overal liggen autowrakken en geroeste boten en het regent nog ook.  Zo snel we kunnen, verlaten we Homer en rijden naar Kenai, een kustplaatsje waar, deze tijd van het jaar, duizenden vissers samenkomen.  Als we ’s avonds bij Walmart parkeren , denken we eerst dat we per ongeluk op een camping gereden zijn. Ik ben even over de parking gewandeld en heb 72 mobilhomes geteld en dan zijn er nog veel die gewoon in hun auto slapen.  Bij de rivieren, in Kenai, staan overal vissers tot hun middel in het water met reuzegrote schepnetten (dipnets), ze scheppen de zalm, die stroomopwaarts aan het zwemmen is, gewoon op. Vissen noemen ze dat, elke inwoner van Alaska mag 5 kilo , per gezinslid vangen en we zijn hier één van de weinige auto’s zonder groot schepnet op. Seward, een kustplaatsje op een ander schiereiland, is dan weer een meevaller. Het is gelegen aan een prachtige baai, we kunnen hier een paar uurtjes van de zon genieten voor de hemelsluizen weer opengaan. Terug op weg naar Anchorage rijden we, door de stromende regen, naar Hope in de hoop op beter weer. Beter weer hebben we niet gevonden maar we zijn onderweg Trijntsje en Ype tegengekomen, we hebben ons naast elkaar op een parking gezet en zo een paar uurtjes bij gekletst. Het was een prettig weerzien en ik ben zeker dat het niet de laatste keer is dat we elkaar zien.

Door een prachtig berglandschap rijden we naar Valdez, een haventje aan de Prince William Sound waar we een dagcruise willen maken. Als we ’s avonds parkeren aan een kleine baai zien we dat de zalm volop stroomopwaarts aan het zwemmen is, dit is een waar vreetfestijn voor de zeeleeuwen en voor de beren. We zien enkele keren een beer die zich tegoed doet aan de grote zalmen en de zeeleeuwen die zwemmen gewoon met hun bek open door de zee, we genieten van dit schouwspel. De dagcruise met Stan Stephens Cruises was een schot in de roos, de boot was helemaal toegankelijk voor Jos, het personeel supervriendelijk en de trip onvergetelijk. We varen door de Prince William Sound en zien onderweg zee-otters lekker op hun rug, in de zee, luieren. Onderweg naar Meares gletsjer passeren we glinsterende  ijsschotsen waarop zeehonden liggen en zien we ook nog een paar walvissen zwemmen. De gletsjer is het hoogtepunt van de trip,  we varen vlak langs de prachtige ijsblauwe wanden van de gletsjer en het is onmogelijk om uit te leggen hoe mooi dit is. Na Valdez gaat het terug richting Tok om dan via de Top of the World Highway terug naar Canada te gaan.

Alaska stond op onze bucket list. Zowel de natuur als het weer zijn ruw en ruig, de bevolking is een mengeling van Natives, goudzoekers, avonturiers, vissers en hier en daar iemand die ergens anders gaan lopen is, in Alaska kun je perfect in de anonimiteit leven, het is er groot genoeg. Alaska is mooi, uitgestrekt, ruig  maar toch heeft Alaska , in tegenstelling tot sommige andere landen of staten, geen speciaal plekje in mijn hart.

ALASKA – THE LAST FRONTIER

Het is zover, we staan eindelijk bij het bord met de tekst : “Welcome in Alaska”. Soms hebben we getwijfeld of we er nog ooit zouden geraken maar het is dan, na een paar serieuze hindernissen, toch gelukt.

Het is zomer en hier in het Noorden gaat nu de zon onder om 1 uur ’s nachts en ze komt terug op om 3 uur ’s nachts, de 2 uurtjes tussenin schemert het lichtjes. Het echt wennen om te gaan slapen als de zon nog volop schijnt maar ik denk dat de winter veel moeilijker is want, buiten de bittere kou is het bijna 24 uur donker. Wij hebben prachtig weer, zonnig en af en toe een flinke regenbui en een dik pak wolken maar zelfs dan hebben we nog veel meer uren zon dan thuis. Spijtig hebben we de eerste nacht al een ontmoeting met de monsters van Alaska, de muggen. Ze komen langs alle spleten de mobilhome binnen en vallen ongenadig aan,  gewapend met 2 vliegenmeppers liggen we in ons bed terwijl ze continu rond ons hoofd zoemen. Vreemd genoeg hebben we naderhand weinig last meer van de muggen, misschien zijn er in het zuiden minder ofwel werkt de vitamine B, die ik neem, perfect.

We zijn diep onder de indruk van de ongerepte natuur, de dichte bossen, bergen en gletsjers, snelstromende rivieren en prachtige meertjes, kortom Alaska is gewoon heel, heel mooi. Als er dan af en toe een eland de weg oversteekt of we, in de verte, een grizzly beer zien dan is onze dag helemaal af.

In Denali Nationaal Park hopen we Mount Mc Kinley (6200 m) te zien maar, zoals meestal in de zomer, is de top omgeven door dikke wolken.  Denali NP heeft gelukkig veel meer te bieden dan Mount Mc Kinley , we zien grizzly ’s, elanden, kariboes en zelfs een wolf. Omdat we niet met de auto in het park mogen, boeken we een tour met de parkbus  en buiten de prachtige landschappen die we zien, is dat een avontuur op zijn eigen. De vrouwelijke chauffeur remt, elke keer ze denkt dat ze een dier ziet, zo hard dat de Jos alle moeite moet doen om in zijn rolstoel te blijven zitten en tijdens de rit terug was ze duidelijk koers aan het doen met de andere bussen.

Na een korte stop in Anchorage rijden we zuidwaarts, op weg naar de kust en naar de fjorden,  op zoek naar orka’s en walvissen . Elke avond vinden we weer een plekje om te slapen, soms gewoon een rest area of een parking maar soms ontdek je een echt juweeltje.  We vonden een klein meertje met blauwgroen gletsjerwater en, alsof dat nog niet genoeg was, stonden er een aantal toffe mensen. We hebben een reuze avond gehad, gelachen, gedronken en ervaringen uitgewisseld en dat is waar we het voor doen, voor de mooie plekjes en voor de mensen die je onderweg leert kennen

ON THE ROAD AGAIN

Bij Mercedes Georgetown trekken ze grote ogen als wij  maandagmorgen weer voor hun deur staan. Gelukkig valt het allemaal mee en kunnen we ’s middags terug op pad.  De eerste 500 km zijn we nog een beetje ongerust en houden nauwlettend alle metertjes in de gaten maar al gauw zit de Jos terug fluitend achter het stuur.

We rijden door de Texas Plains, de grote vlaktes waar de oliepompen ijverig  ja-knikken om daarna een blits bezoek te brengen aan Taos in New-Mexico.

Colorado is onze volgende staat, wij rijden door een prachtig berglandschap maar hoe mooi Colorado ook is, het zal nooit mijn favoriete staat worden, geef mij maar het kleurrijke van New-Mexico.

Wyoming, de echte cowboystaat, is de volgende in het rijtje. Wyoming  is zo dun bevolkt dat het lijkt of er niemand woont, we genieten van de prachtige vergezichten met hier en daar een boerderijtje of een piepklein dorpje. Omdat de Jos wat rust nodig heeft, besluiten we een dagje te relaxen in de Grand Tetons en in Yellowstone. In Yellowstone zijn we juist op tijd om de Old Faithfull, de grote geiser, te zien spuiten en hebben het geluk om een kudde bizons de rivier over te zien zwemmen, nooit gedacht dat die kolossen zo goed konden zwemmen.

In de volgende staat, Montana, wonen 2 ongelooflijk toffe mensen, Merle en Jan. Het is van 2012 geleden dat we hen gezien hebben maar als we beginnen te babbelen (vooral Jan en Ik) lijkt het of het was gisteren. Na een gezellige avond blijven we een nachtje slapen en de volgende morgen nemen we, een beetje stilletjes, afscheid. Wie weet hoe lang het duurt voor we mekaar nog eens terug zullen zien.

Door de staat Washington rijden we naar de Canadese grens en binnenkomen in Canada gaat, zoals gewoonlijk, heel vlotjes. Als we ’s avonds op de kaart kijken realiseren we ons hoe ver weg Alaska nog altijd is. We cruisen door het prachtige landschap van Britisch-Columbia, overal bossen, rivieren en meren  en het is hier dat we onze eerste beren en elanden zien. Vanaf nu kijk ik eerst voorzichtig rond voor ik buiten rondwandel. We rijden al voor de 3^de dag door Britisch-Columbia als we zien dat we een belachelijk klein stukje van de kaart hebben afgelegd. Canada is niet gewoon groot maar het is immens groot.

 Het Via PanAm team zit in Beaver Creek vlak voor de grens met Alaska, 7 juli verjaren Jos en Weking en de Jos wil dat persé samen met hen vieren dus het gaat vooruit over de Alaska Highway door de prachtige natuur van de Yukon.

Na 6800 km vanaf Austin/Texas tot aan de grens met Alaska, bollen we op 7 juli om 18.00 u Beaver Creek binnen. Liesbeth heeft onze auto gezien en staat al langs de kant van de weg te springen en de rest zit ons op te wachten met een frisse pint. We gaan hen een paar dagen volgen maar dan rijden we verder Alaska in. We hebben een paar fantastische dagen met Liesbeth, Weking, Stiaan en An, Weking is nog altijd in topconditie en de sfeer in het ViaPanAm team is supergoed. Het was heel leuk om Weking een paar dagen te volgen tijdens het lopen en we zijn een stuk geruster nu we gezien hebben hoe goed die vier het doen. Via Panammers we zijn trots op jullie.

We nemen, voor een korte tijd, afscheid van hen en gaan de grens over naar ons uiteindelijke doel, ALASKA.

VALSE START

Op 14 juni stonden we gepakt en gezakt in Amsterdam om, na lange tijd, terug naar de USA te vliegen. Wij zijn alletwee dolgelukkig dat het eindelijk zover is, het voorbije jaar was niet direct het meest aangename ooit en we hopen dat vanaf nu alles een beetje mag mee zitten.

We vliegen van Amsterdam naar Minneapolis en vandaar verder naar Austin maar dat klinkt allemaal veel eenvoudiger dan het allemaal is. Ons vertrek in Amsterdam begint al moeilijk want ze zijn vergeten om een stoeltje te bestellen om Jos in het vliegtuig te brengen. Iedereen zit al op zijn plaats en heeft zijn handbagage opgeborgen als ze eindelijk met de Jos doorheen het hele vliegtuig gesleurd komen. Tof zenne. In Minneapolis worden we laatst uit het vliegtuig gehaald en we moeten daar zolang aanschuiven dat onze bagage niet meer op de bagageband ligt. Zonder bagage vliegen we door naar Austin en daar zeggen ze ons dat alles een dag later in Austin zal arriveren. Het was een heel aangenaam weerzien met Margot en ondanks al het gedoe op de vlucht zijn we gelukkig dat we terug,met ons voeten en wielen, op Texaanse bodem staan.

De volgende morgen zijn we, een beetje nerveus, onderweg naar Pflugerville waar de Josmobiel geparkeerd staat. Als we binnenkomen in de loods zien we direct dat er iets mis is, er ligt een hoop kapot geknaagd papier en plastiek onder de auto en dat is geen goed nieuws. Er hebben ratten on der onze auto gezeten, ik vlieg in de auto en daar is gelukkig niets te zien, alle kasten en het bed zijn proper. In de voorraadbakken onderaan de auto is het één grote bende, we beginnen onmiddellijk met ruimen en schrobben en hopen ondertussen dat ze niet teveel schade aangericht hebben. Jos zet een nieuwe batterij in de auto en de Josmobiel start onmiddellijk maar omdat we niet kunnen schakelen laten we de auto naar Mercedes Georgetown slepen. Bij Mercedes komen ze erachter dat de ratten de slangen van de versnellingsbak doorgeknaagd hebben en ik schakel direct Sturm - Mercedes Roosendaal in voor onderdelen. Na heel wat heen en weer getelefoneer en nachtelijke (voor mij) gesprekken met Sturm hebben we alles geregeld, de onderdelen komen naar de USA en ze zullen ze hier installeren.

Zaterdag 25 juni, de Josmobiel is klaar voor vertrek, hij is helemaal opgekuist en is in jaren zo proper niet geweest. Wij rijden met de ramen open door het Texaanse landschap, na 3 uren volop genieten gaan er ineens wat lampjes aan in de auto en dat is nog maar eens slecht nieuws. We stoppen even bij een plaatselijke garagist, die denkt dat de dieselpomp stuk is omdat de auto veel te lang heeft stilgestaan. We zijn nu, heel rustig, terug op weg naar Mercedes Georgetown en waarschijnlijk zal alles terug opnieuw beginnen van bellen met Sturm en onderdelen laten overvliegen enz... Hopelijk lukt het ons uiteindelijk toch nog om op de baan te geraken want we zijn er stilaan wel echt aan toe. Wij hopen dat ons volgend bericht positiever zal zijn en verstuurd wordt vanuit een prachtig plekje "on the road"

Aan al onze vrienden, mede-reizigers, mensen die we onderweg zijn tegen gekomen,
aan iedereen die onze blog volgt :

Wij zullen voor een langere periode in België blijven, minstens tot volgend jaar Juli (2016) omdat ik (Elly) borstkanker heb.
Momenteel krijg ik chemotherapie tot half oktober en daarna bestralingen en dan volgt nog een andere therapie tot half juli.

Wij hopen in augustus 2016 terug te vertrekken naar Texas. De Josmobiel staat daar op ons te wachten en we zijn er zeker van dat we samen nog mooie en spannende avonturen gaan beleven.

We houden jullie op de hoogte !!!

Jos & Elly




To all our friends, fellow travellers, people we encountered along the way,
to anyone who follows our blog :

We will stay for a longer period in Belgium, at least until July next year (2016) because I (Elly) have breast cancer.
Currently i get chemotherapy until mid October and then radiation treatments, later will follow another therapy until mid-July.

We hope to leave back to Texas in August 2016. The Josmobiel standing there, waiting for us and we are sure that together we will have beautifull adventures yet.

We will keep you posted !!!

Jos & Elly



A todos nuestros amigos, compañeros de viaje, gente que encontramos en el camino,
a quien sigue nuestro blog :

Nos quedamos durante un largo periodo en Belgica, al menos hasta Julio proximo año (2016) porque tengo cancer de mama.
Actualmente conseguir tratamientos luego radiacion y quimoterapia, hasta mediados de Octubre y luego seguira una terapia hasta mediados de Julio 2016.

Esperamos dejar a Texas en agosto 2016. El Josmobiel ahi esperando por nosotros y esta seguros de que juntos vamos a tener avonturas hermosas  todavia.

Mantendremos informados !!!

Jos y Elly

City of Rocks

Donderdag 13 november t/m zondag 16 november



Bezorgd over de minder goede berichten rijden we naar City of Rocks State Park, we hebben afgesproken om binnen een paar dagen terug te bellen met het thuisfront.

City of Rocks is miljoenen jaren geleden ontstaan na een enorme vulkaanuitbarsting, de kokende lava heeft rotsen gevormd die, door regen en wind, in de meest vreemde vormen geboetseerd zijn. We rijden door het State Park op zoek naar een kampeerplekje en het is moeilijk kiezen, de plekjes zijn stuk voor stuk schitterend.  De volgende dagen brengen we door met wandelen tussen de rotsen en genieten van de zon.

Zondag rijden we naar Deming en zoeken onmiddellijk een goede internetverbinding om het thuisfront te bellen.  De berichten zijn helaas niet goed en we besluiten om een punt achter onze reis te zetten en richting Austin te rijden.  We verwittigen Margot dat we op komst zijn, bellen KLM voor onze terugvlucht te wijzigen en beginnen aan de 1100 km die ons scheiden van Austin.

Onze terugvlucht naar België gaat zondag en maandag zetten we terug voet op Belgische bodem.



Rondtrekken, nieuwe mensen leren kennen en nieuwe plekjes ontdekken is fantastisch maar dan moet alles wel ok zijn thuis. In dit geval willen we zo snel mogelijk thuis zijn om bij onze familie te zijn, we kunnen misschien wel niet veel helpen maar we willen er toch zijn voor hen.

Bedankt iedereen die ons gevolgd heeft tijdens deze trip.


Travelling around, meeting new people and discover new places that's what we like but only when everything is ok at home. Because our brother and brother-in-law is ill, we fly back to Belgium to be with them.

Thanks, everybody who followed the blog during this trip.