U.S.A. MEXICO

Na een lange zomer in Belgie is het weer tijd om te vertrekken. Jos verteert de koude hier maar moeilijk dus vliegen we naar het Zuiden, we ruilen de Maatjes in voor de woestijn.

Wij hebben een heel relaxte vlucht van 9 uur naar Minneapolis waar we de USA binnenkomen en waar we 4 uur moeten wachten op onze aansluiting naar Phoenix. Na 3 uurtjes vliegen zijn we in Phoenix waar we heel snel onze koffers hebben en heel vlotjes een taxi vinden naar de Storage. Het gaat nogal gemakkelijk allemaal en dat blijft gewoonlijk niet lang duren.

Als we bij de Storage aanko;en staat de Josmobiel al van verre te blinken maar, zoals Jos al verwacht had, wil hij niet stqrten. 6 maanden stilstaan is niet echt gezond voor een autobatterij. De Jos wordt thuis niet voor niets Mc Gyver genoemd en knutselt iets ineen waarmee hij, via de batterij van de mobilhome, de batterij van de auto kan starten. Het klinkt allemaal veel simpelder dan het op dat moment was maar na veel gevonk, geknetter en gevloek doet de Josmobiel wat hij moet doen, starten. Omdat we inmiddels bijna 24 u wakker zijn, blijven we bij de  Storage overnachten.

-s Morgens rijden we naar Reinhards German Autohaus, onze garage in Phoenix. Reinhard plaatst een nieuwe batterij en alle onderdelen die we van thuis meegebracht hebben. De volgende dagen zijn goedgevuld met werken aan de electriciteit van de mobilhome want er zijn hier en daar wat problemen. Jos legt me rustig en duidelijk uit wat ik  moet doen zodat de schakelkast niet langer een buitenaards ding is voor mij. Ik plaats, op zijn aanwijzingen, nieuwe zekeringen en vervang hier en daar wat, wij zijn een goed team.

Voor we naar Mexico gaan, willen we eerst de Apache Trail nog eens rijden. De weg is 65 km lang en is voor de helft slecht geasfalteerd en voor de helft gravel. De Apache Trail is een van de mooiste wegen die wij ooit in de USA gedaan hebben. De gravelweg is slecht, veel wasbord, veel putten maar de omringende natuur doet ons al dat geschud en gekraak van de auto vergeten. Okerkleurige rotsen in allerlei vormen, verborgen kloven en ravijnen, azuurblauwe meren en honderden verschillende soorten cactussen maken het plaatje compleet, het enige wat ontbreekt zijn de Apachen.

Bij Apache Lake vinden we een droomplekje, onder de bomen met zicht op het meer en hier gaan we een paar dagen uitrusten. Al gauw krijgen we het gezelschap van een Duits koppel, ze zijn op weg naar Zuid Amerika en kunnen best wat informatie gebruiken van een paar oude rotten in het vak.

Terug in Phoenix doen we wat boodschappen, bellen we met het thuisfront en maken alles in orde om naar Mexico te vertrekken. Onderweg naar de Mexicaanse grens stoppen we bij het Indianenreservaat van Xavier Del Bac, we rijden hier speciaal naartoe om fry bread te kopen. De Indianen gooien een bolletje deeg in kokend vet en dan krijg je een soort opgeblazen, krokante pannekoek. Het is in ieder geval grellig lekker. In Nogales, de laatste plaats voor de grens, stoppen we om te overnachten en nog eens goedkoop te tanken. Omdat de politiecontroles in Nogales zo opgedreven zijn, mag je nergens meer vrij overnachten en gaan we noodgedwongen naar een trailerpark.

De volgende morgen staan we al goed op tijd bij de Mexicaanse grens waar we heel vriendelijk ontvangen worden door de Mexicaanse douanes. Ze leggen alles duidelijk uit, kijken eens vluchtig in onze auto en wensen ons een heel goede reis door Mexico. 20 km over de grens zijn de kantoren om onze auto in te voeren en ook daar verloopt alles heel soepel. Ik ga alleen naar de kantoren voor de formaliteiten en als ik zeg dat mijn man in een rolstoel zit, gaan de douanes gewoon met mij terug naar de auto en daar wordt alles ter plaatse geregeld.

Mexicanen zijn gewoon een heel vriendelijk en warmn volk, wij voelen ons hier echt op ons gemak. Na een aantal uren rijden en ontelbare verkeersdrempels stoppen we bij een kleine camping voor onze 1ste nacht in Mexico. Het volgende verslag zal er waarschijnlijk een zijn vanop een Mexicaans strand van onder de palmbomen.

ZUID-ARIZONA

ZUID ARIZONA

Wij starten onze zoektocht naar storage voor de Josmobiel en algauw blijkt dat wij echt niet de enigen zijn die storage aan het zoeken zijn. We stoppen bij de eerste storage die we zien en daar is geen enkel plekje vrij maar die geven je dan weer een paar andere adressen. Zo rijden we van het ene bedrijf naar het andere en uiteindelijk na 11 keren “sorry we are full” is er eindelijk een plekje vrij voor de Josmobiel.  Het is een hele opluchting dat we een veilig plekje gevonden hebben voor de auto en nu resten ons nog twee weken in Arizona.

We hebben alletwee het gevoel dat we veel te vroeg vertrokken zijn uit Mexico en kunnen hier in het zuiden van Arizona onze draai niet goed vinden. Het verschil is te groot, van de vriendelijke, open Mexicanen ineens naar de stugge mensen in Phoenix, hier wonen niet bepaald de meest vriendelijke Amerikanen. Ik krijg het ook serieus op mijn heupen van de waanideeën die ze hier hebben over Mexico, als ze horen dat we de winter doorgebracht hebben in Baja en volgende winter naar Mexico willen gaan dan schudden ze verbaasd hun hoofd……………..zo gevaarlijk daar in Mexico.  Ze zitten hier in het zuiden van Arizona met duizenden bejaarden te overwinteren , allemaal met hun wapens bij en dan maar verhalen verzinnen over shooting incidents aan de andere kant van de grens. Het is op die enorme campings met overwinteraars gevaarlijker dan gelijk waar want elke bejaarde heeft minstens één geweer bij en volgens mij zijn daar ook wel eens shooting incidents.

We laten Phoenix en de overwinteraars achter ons en rijden een beetje verder naar het zuiden. Aan  het kerkje van Mission Xavier del  Bac stoppen we om Indian Fry bread te kopen. Op het plein voor de prachtige kerk verkopen de Indianen, uit het reservaat, Fry bread.  Het brood wordt in kokende olie gebakken, het is vet en waarschijnlijk niet echt gezonde voeding maar wel crimineel lekker. Tegen de avond vinden we een kampplaats op BLM land en dat is bijna altijd gratis. We staan in de heuvelachtige prairie, er zijn hier totaal geen voorzieningen en ’s nachts hoor je de coyotes, vlakbij de auto, huilen.  Een beetje verder naar het zuiden vinden we per toeval een wondermooi plekje, de kleine camping ligt verscholen tussen de bomen en is omringd door hoge rotsen.  De kleine camping doet zijn naam, Sunny Flats, eer aan want de zon schijnt volop en we besluiten hier drie dagen te blijven. We kunnen hier lange wandelingen maken en het plekje is vooral bekend bij vogelliefhebbers, dus Jos kan zijn hart ophalen.

We laten Sunny Flats achter ons en rijden over de bergen naar Chiricahua National Monument, het is een mooie rit over een smalle, steile gravelweg. Het is stil hierboven in de bergen, we zien een paar groepen herten en iets later zelfs een lynx. Het Chiricahua National Monument is een klein Nationaal Park, dit was vroeger het territorium van de Apache indianen. Ze waren hier heer en meester, hun kuddes graasden hier op de vlaktes en ze jaagden in de smalle kloven van dit prachtige natuurgebied. Als we hier rondrijden zie ik de Apachen bijna voor mijn ogen, ik zie ze zich schuilhouden tussen de rotsen en in de kloven op de vlucht voor de blanken.  De blanken hebben hier alle land van de Apachen afgepakt en ze hebben hen in reservaten gestopt in Oklahoma en in New-Mexico, verschrikkelijk.  Ik besluit een korte wandeling te maken naar één van de uitzichtpunten en spreek met de Jos af dat ik maar een half uur weg blijf. Ik vertrek, stom genoeg, zonder water of hoofddeksel naar het uitzichtpunt en daar heb ik waarschijnlijk een verkeerde weg genomen. Ik blijf maar lopen, zie nergens wegwijzers meer en ik krijg een verschrikkelijke dorst en na 2.5 u, in de brandende zon, kom ik eindelijk terug op de parking bij een dodelijk, ongeruste Jos aan.  Mijn lippen staan vol koortsblaren en ik ben misselijk en heb hoofdpijn, ik zal voortaan wel water meenemen en misschien ook een kaart.

We blijven nog een paar dagen in Phoenix en rijden de bekende Apache trail, over de bergen en dan wordt het stilaan tijd om in te pakken. We gaan langs een garage voor de nodige oliewissels,  we kopen nog gauw wat zomerkleding voor deze zomer in België en geven onze was af bij de wasserij. We zitten nu in de luchthaven van Phoenix, van hieruit vliegen we naar Atlanta/Georgia en daarna verder naar Amsterdam.  We hebben een geweldige winter gehad in Baja California en onze volgende winter willen we ook weer in Mexico doorbrengen.  De laatste weken in Arizona viel er nog van alles te regelen maar we hebben toch nog een paar mooie stukjes natuur gevonden.

Het zal weer aanpassen zijn in België, terug in een huis wonen, minder zon en veel meer mensen maar het zal heel goed doen om onze familie en vrienden weer terug te zien.  Tot de volgende reis.

AFSCHEID VAN BAJA

Hoewel we nog in het zuiden van Baja zijn, beginnen we stilaan afscheid te nemen van Mexico.

We rijden voor de laatste keer het Tecolote strand op, we blijven hier om de 66^ste verjaardag van Gebhard te vieren.  We hebben Gebhard & Liesl ergens onderweg leren kennen en we zijn mekaar steeds weer, op de meest onverwachte plaatsen, tegen gekomen.  De volgende dag nemen we afscheid van onze vrienden en vanaf nu gaat het, heel traag maar zeker, richting USA.

Na enkele dagen, altijd recht op recht door de saaie pampa’s, slaan we een gravelweg in naar de kust. De stoffige gravelweg voert ons door de bergen, soms gaat het redelijk steil omhoog en weer naar beneden. De Josmobiel kreunt en kraakt weer, wij zijn helemaal door mekaar geschud en het zand komt langs elke spleet in de mobilhome binnen.

Maar als we boven komen is al het ongemak vergeten : wat een uitzicht !!! We zetten de auto aan de kant en zitten stilletjes te genieten van dit prachtig stukje natuur.  Als we beneden aan de kust komen, zien we een klein dorpje met een strandje, Playa San Cosme. Dit is voor een paar dagen onze plek, er staan nog twee andere mobilhomes en dat zijn gelijkgestemden want anders rijdt je niet helemaal tot hier. De mensen van dit afgelegen dorpje leven heel eenvoudig, geen stromend water, geen elektriciteit maar het is wel heel opvallend hoe vriendelijk, rustig en blij de mensen hier zijn.

Op Playa Requeson, een droomstrand, waar we altijd moeilijk weggeraken, koop ik eindelijk iets van de verkopers. Ze komen met hun auto’s vol spullen alle dagen langs alle stranden en proberen je iets aan te smeren.  Dezelfde verkoper komt al weken langs onze mobilhome, ik zeg alle dagen nee en hij komt trouw elke dag weer. De laatste dag dat we daar zijn, zegt hij dat zijn hart breekt omdat ik niets koop en dat mogen we niet laten gebeuren dus laat ik me met een glimlach flink afzetten.

Langs de stranden tussen Loreto en Mulegé, waar we ook weer een paar dagen blijven hangen,  rijden we naar San Ignacio om walvissen te zien, deze tijd van het jaar zijn er heel veel grijze walvissen in de baai van San Ignacio, ze gaan daar met hele kleine bootjes het water op en wachten rustig tot de walvissen naar de bootjes komen.

De bootjes liggen in de branding en er is nergens een steiger, ik vraag me luidop af hoe Jos aan boord moet geraken. De Mexicanen lachen hun witte tanden bloot en zeggen : “no problema señora, tranquillo” en ik geloof ze op hun woord.   ’s Morgens zijn we al op tijd bij de bootjes en inderdaad, het is geen enkel probleem. Twee Mexicanen dragen de Jos, al lachend door het water, naar het bootje en ik kan je verzekeren : hier wordt een mens blij van.

Het was een fantastische schouwspel, overal waar je keek, zag je walvissen.  Op een gegeven moment waren er vijf van die enorme kolossen rond ons, ze zwommen naast en onder ons piepklein bootje door. Het water bruiste en kolkte en een beetje bang maar zo gelukkig genoten we van de indrukwekkend grote, zachtaardige reuzen.  Jos werd weer vakkundig van boord gedragen en moe maar voldaan rijden we terug naar San Ignacio. 

Dit charmante dorpje is een oase van rust en stilte, het ligt verscholen tussen de citroenbomen en dadelpalmen en op de kleine Plaza lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Dit is het perfecte decor om zo’n dag, met een lekkere Margarita, af te sluiten.

Verder naar het Noorden blijven we nog een paar dagen op een strand hangen om al onze groenten, fruit en vlees op te eten want dat mag je niet binnenbrengen in de USA. Het is zover we staan, met een lege ijskast, aan te schuiven om de USA binnen te rijden. We rijden langs de muur (die er al jaren staat) en het is grappig om te zien dat de Mexicaanse verkopers de muur gebruiken om hun koopwaar aan op te hangen. De grensformaliteiten gaan heel vlotjes, de douanes zijn heel vriendelijk en we worden hartelijk welkom geheten in de USA.

We hebben een zalige winter doorgebracht in Baja het was meer dan dat, we voelden ons daar echt thuis. De Mexicanen zijn een warm, vriendelijk en opgewekt volk, het is er rommelig en alles verloopt er een beetje chaotisch maar dat heeft ook zijn charme. Het eten in Mexico is echt goed, zelfs op straat aan de typische eetstandjes kan je goed eten.  We hebben regelmatig vis gekocht bij de vissers aan de stranden en groenten en fruit kan je overal, langs de kant van de weg, in overvloed kopen.  Wat het weer betreft, dat was schitterend. We zijn 10 december binnengekomen in Mexico en we zijn 25 februari terug vertrokken  en  in deze periode hebben we twee keer regen gehad, in de winter regent het zelden in Baja.  Het is, vooral in het zuiden, heel de winter warm en zonnig en wij gaan zeker en vast terug komen.

We zijn nu in Arizona en we gaan, in Phoenix, op zoek naar storage voor de Josmobiel, die het trouwens supergoed gedaan heeft en nu wat rust verdient.

ANOTHER DAY IN PARADISE

“Another  day in paradise” dat is hoe we mekaar ’s morgens begroeten op Playa Tecolote. De playa’s  ten noorden van La Paz zijn dan ook echt een droom, alleen witte stranden en een azuurblauwe zee.  Op Tecolote kan je gratis kamperen maar er zijn totaal geen voorzieningen altijd prachtige natuur, als je behoefte hebt aan restaurantjes of terrasjes of wat dan ook, dan moet je hier niet zijn maar 30 km verder in La Paz. Na 5 of 6 dagen wild kamperen gaan de meesten één dagje naar de camping in La Paz om water te tanken, de was te doen, mails en berichten te checken, telefoneren als het internet mee wil werken en na een bezoek aan de supermarkt kan je dan weer terug naar de playa’s voor een dag of 6.

Wij rijden terug naar La Paz want het Via PanAm team is op weg naar het stadje. We blijven, samen met hen, een paar dagen in La Paz want ze hebben daar één en ander te regelen. De auto van Liesbeth en Weking is langs achter aangereden door een, veel te snelle, Mexicaan en moet hersteld worden en ook de overtocht naar het vasteland van Mexico moet geregeld worden en voor de rest willen we gewoon, samen een paar dagen van mekaars gezelschap genieten.

Na 2 dagen in het gezellige La Paz willen we samen nog een nacht op Playa Tecolote doorbrengen en vandaar gaan ze dan de ferry op naar het vasteland.  Wij rijden al vroeg naar het strand, beladen met een aantal flinke steaks en nog veel meer lekkers terwijl zij nog een aantal zaken in La Paz regelen. De meeste mensen op Playa Tecolote zijn inmiddels op de hoogte van wat en wie het Via PanAm team is en wat ze doen, ze worden dan ook met open armen ontvangen door onze mede-kampeerders. De dag na de barbecue wordt ik met een raar gevoel in mijn maag wakker want vandaag nemen we echt voor lange tijd afscheid van onze kinderen. Onze laatste dag samen brengen we door op het strand in de stralende zon, er wordt wat gezwommen, gebabbeld met de buren en ons Liesbeth knipt nog heel vakkundig mijn haar en dan is het zover….. het afscheid is zowel voor ons, als voor hen niet gemakkelijk. Vanavond om 8.30 u vaart de ferry uit en we beloven om hier met z’n allen met onze lichten te knipperen als ze passeren. Groot is onze verbazing als ze ’s avonds om 8 uur terug op Playa Tecolote aankomen. Door een stomme fout van de Mexicaanse douane mochten ze niet aan boord en moeten ze morgen terug naar La Paz om bepaalde documenten op te halen.

Dat wordt dus nog maar eens afscheid nemen van Liesbeth en Weking en ook van An en Stiaan, die ook een heel speciaal plekje in ons hart gekregen hebben. Als ‘s avonds om 8.30 u de ferry langs vaart, knipperen er bij verschillende auto’s lichten, een felverlicht strand als groet aan het Via PanAm team. Wij blijven nog een paar dagen op Playa Tecolote maar dan wordt het weer  tijd om een beetje verder te rijden.

Onze volgende overnachtingsplaats is aan een kleine, verscholen baai Playa Ensenada Muertos waar juist de vissers binnen varen. Hun vangst is indrukwekkend, ze hebben verschillende hamerhaaien gevangen maar ook een witte haai van 2.5 meter lang, er zijn 6 mannen nodig om hem uit het bootje te heffen en aan land te krijgen. Ik heb er geen foto’s van genomen want dat wordt daar niet op prijs gesteld omdat het vangen van witte haaien en hamerhaaien eigenlijk verboden is.

We besluiten naar Todos Santos te rijden waar het énige, echte “Hotel California” staat. Todos Santos is een gezellig dorpje met smalle straatjes,  veel winkeltjes, restaurantjes en natuurlijk Hotel California. We rijden juist buiten het dorpje naar een strandje en we staan nog maar goed en wel geparkeerd als onze Duitse vrienden van Tecolote hier ook aankomen. De volgende morgen bezoeken we samen Todos Santos en alhoewel we heel goed weten dat Hotel California een “tourist trap” is, willen we er absoluut naartoe. Samen met Gebhard en Liesl eten we op de binnenplaats van het hotel en het is super. Het eten is goed, de obers zijn vriendelijk, de sfeer is er fantastisch en er wordt, traditioneel, maar één nummer gespeeld “Hotel California” van de Eagles.

10 minuten buiten Todos Santos ligt een mooi strandje, La Pastoria en daar gaan we een paar dagen blijven. De attractie hier aan de Pacific Oceaan zijn de walvissen. Elk jaar komen duizenden grijze walvissen naar hier om te paren en kleine walvisjes op de wereld te zetten. Ze verlaten de noordelijke Beringzee en leggen zo’n 10.000 km af naar de kusten van Baja California.We zien de hele dag de waterstralen van de walvissen en regelmatig zien we ze, in de verte, springen en spelen in de Oceaan.

Playa Pastoria is ook heel populair bij de surfers. Door de hoge golven en de stroming is het hier te gevaarlijk om te zwemmen maar voor de surfers is het een echte speeltuin. ’s Morgens vroeg liggen ze al in de golven te wachten op de perfecte wave. Het is een apart volkje, de surfers, de meeste onder hen hebben een oude, roestige pick-up truck, een hond en wat surfplanken en dat is het dan maar het zijn toffe mensen en we vervelen ons geen seconde op dit strand.

We zitten nu in het uiterste zuiden van Baja en het weer is hier nu zoals in België in een hele, goeie en warme juli maand. We gaan morgen toch proberen om weg te geraken in Todos Santos om terug naar La Paz te rijden en dan stilaan wat noordelijker, heel, heel  traag terug richting U.S.A

KERSTMIS EN NIEUWJAAR IN BAJA.

Kerstavond en Kerstmis blijven toch speciaal, op die dagen wil je bij je familie of hele goede vrienden zijn. Wij hebben de kerstdagen doorgebracht met een deel van hen en we hebben er enorm van genoten.

Op Kerstavond hadden we een restaurant met, zoals de traditie wil, teveel eten en teveel wijn en Kerstdag zelf was een rustige, lome dag met heel veel zon.

Na de kerstdagen hebben we nog maar eens afscheid genomen van het Via PanAm team en zijn doorgereden naar het Zuiden. We zullen hen terugzien half januari als ze de boot nemen naar het vasteland van Mexico. Het grote afscheid komt steeds dichterbij en ik zie er enorm tegen op, ze gaan dat zeker en vast heel goed doen met hun vier en ze trekken heel goed hun plan maar dat wil nog niet zeggen dat wij ze niet keihard gaan missen, april 2018 is nog zo ver weg.

Het regent als we in Mulegé aankomen , volgens de plaatselijke bevolking is het 15 jaar geleden dat het in December geregend heeft. In de zomer gebeurt het dat er een aantal weken heel veel regen valt zodat er op sommige plaatsen meer dan 1 meter water staat maar dat is het dan ook voor de rest van het jaar.

De camping in Mulegé staat vol appelsienenbomen, de takken hangen zwaar door en er hangt een zoete geur. Dit is een paradijs voor iemand die verslaafd is aan appelsienen en vooral als de eigenaar zegt dat ik er zoveel mag plukken als ik wil.

Een beetje zuidelijk van Mulegé zijn een aantal prachtige strandjes. Op het eerste, Playa Santipac, blijven we drie dagen en we gaan hier ook gelijk Nieuwjaar vieren.

Met Oudejaar eten we, samen met een aantal Canadezen, bij de Mexicaanse familie die een eethuisje uitbaten op het strand. Het eten en de Margarita’s zijn lekker en het gezelschap goed.

Van Oud naar Nieuw zitten we samen met een Zwitsers koppel aan het kampvuur. Nicol en Renato hebben ook een lange tijd door Zuid-Amerika gereisd en het blijkt dat we veel gemeenschappelijke vrienden en kennissen hebben. Het is een aangename, rustige Oudejaarsnacht en het taaltje dat we spreken met de Zwitsers is een mengeling van Engels, Spaans, Italiaans en Duits maar we verstaan mekaar perfect soms nog beter dan wanneer je allemaal dezelfde taal spreekt, nu moet je echt luisteren naar mekaar. Onze talenkennis wordt tijdens deze reis toch weer serieus opgefrist. We komen redelijk veel Fransen en Duitsers tegen en een Belg past zich altijd aan en probeert iedereen in zijn taal aan te spreken. Zo kan het gebeuren dat je op een dag Engels, Frans, Duits en Spaans gesproken hebt of toch iets dat er op lijkt.

Met Nieuwjaar rijden we naar het stadje Loreto met de hoop op een goede internetverbinding, op de 1^ste dag van het nieuwe jaar wil ik toch graag met het thuisfront bellen. De internetverbinding is bijlange niet wat we ervan verwacht hadden maar we weten dat daar alles goed gaat en zij weten dat het ons hier goed gaat en dat is al heel wat.

1 januari 2017 is een warme dag met een stralende blauwe hemel. Op de camping in Loreto ontmoeten we een Nederlands koppel die overal ter wereld al gefietst hebben.  Ze zijn in Mexico City vertrokken en doen nu heel Baja California, ik heb veel respect voor hen want het gaat hier enorm bergop en bergaf en het kan hier serieus waaien.

We besluiten niet in Loreto te blijven en terug naar één van de kleine strandjes te rijden.  Op Playa Requeson, aan een kleine schitterende baai, vinden we een mooi plekje voor de volgende drie dagen.

De Franse familie die we steeds weer tegenkomen is hier ook aangeland en een dag later komen de Nederlanders, Hans en Francien, er ook aangefietst. Baja is niet zo groot en er zijn maar weinig wegen dus lijkt het na een tijdje of je iedereen kent die hier rondreist.

Playa Requeson is een klein paradijsje, buiten een paar kampeerders en een paar vissers is hier niets of niemand. Er is geen water of elektriciteit, geen winkels of restaurants.  Je moet zorgen dat je genoeg eten en drinkwater bij hebt want, buiten vis, kan je hier niets kopen.

Als de kleine vissersbootjes aankomen wordt de vangst ter plaatse gekuist en verkocht, verser kan echt niet. We kopen voor 1€ een kilo vis om samen met Hans en Francien te eten, we hebben geen idee welke vis het is maar het was lekker en verser heb ik hem nog nooit gegeten. Wat een leventje, begin januari, lekker buiten in het zonnetje op het strand……dan smaakt alles lekker.

Vandaag was het een heel spektakel toen de vissers op het strand kwamen. De vangst was rijk, ze hadden verschillende reuze roggen gevangen en dat duurt even om die te kuisen. De branding kleurde rood van het roggenbloed en er vlogen honderden vogels, vechtend om een beetje visafval. Het was een prachtig schouwspel maar ik heb vandaag vandaag geen vis gekocht want zo’n reuze rog past absoluut niet in het diepvriezertje van de Josmobiel.

Vanmorgen vroeg stond de Braziliaanse jongen, die hier al weken op het strand woont, aan onze auto met nieuws.  Vanaf 1 januari zijn de benzineprijzen hier flink de hoogte in gegaan en daarom wordt er gestaakt, er zijn al verschillende blokkades en van hier tot in het uiterste zuiden zijn de meeste benzinestations gesloten. We besluiten gewoon een paar dagen langer op het strand te blijven tot de storm wat is gaan liggen, er zijn ergere dingen dan hier in de zon te zitten. We rijden samen met de Braziliaan naar Mulegé om eten en drinkwater en daar zien we lange rijen aan de gesloten benzinepomp staan. We praten met een aantal vrachtwagenchauffeurs, volgens hen zou binnen 2 dagen alles weer terug normaal verlopen en één van ons geeft ons een adres waar we diesel kunnen kopen.  Met een volle diesel- en watertank en eten en drinkwater voor een paar dagen rijden we terug naar Playa El Requeson en inderdaad twee dagen later gaat alles hier in Baja weer gewoon zijn gangetje.  Alhoewel het heel verleidelijk is om heel de winter hier te blijven hangen, nemen we toch afscheid van iedereen op El Requeson en rijden verder naar het zuiden.

Onderweg naar het zuiden krijgen we het ineens in ons hoofd om door het binnenland en door de bergen naar La Paz te rijden. We hebben er geen idee van hoeveel kilometers deze weg is en van de toestand van de weg weten we al helemaal niks. We beginnen aan ons off-road avontuur en al gauw blijkt dat de weg slecht is, het gaat heel traag met 15 km per uur. Tegen de avond vinden we een prachtig plekje met zicht op de Zee van Cortez en met de hoop dat de weg morgen beter wordt kruipen we in ons bed. De volgende dag komen we er achter dat het slechtste stuk nog moest komen, wij vloeken en de Josmobiel kreunt  en nog maar eens zeggen we dat we dat nooit meer gaan doen, maar we worden wel beloond met een prachtig stukje natuur, de bergen hebben zo’n mooie kleuren zodat we de praktisch onberijdbare weg  even vergeten. De temperatuur hier in het binnenland loopt op tot ruim 30 graden en het is heet en stoffig in de Josmobiel, het zand zit tot in de kasten maar we hebben alle twee een big smile op ons gezicht van contentement.   Het is geleden van in Bolivië dat we nog zo’n slechte weg gehad hebben, inmiddels zouden we ouder en wijzer moeten zijn maar blijkbaar komt bij ons het verstand niet met de jaren.   

BAJA CALIFORNIA - MEXICO

Als we de Mexicaanse grens oversteken, komen we ineens in een totaal andere wereld terecht.

Hier tellen snelheidsbeperkingen niet meer mee, je moet niet meer pinken als je afdraait, je mag gerust over een volle witte lijn rijden als je in wil halen en als de weg breed genoeg is dan maak je gewoon een paar rijvakken bij.

De grote supermarktketens, zoals in de USA, hebben plaats gemaakt voor ontelbare kleine winkeltjes waarvan het altijd niet duidelijk is wat ze verkopen maar na wat zoeken vindt je al gauw alles wat je nodig hebt.

Het is hier rommelig en vooral stoffig want in de dorpen en stadjes is alleen de hoofdweg geasfalteerd, voor de rest zijn het allemaal zandwegen.

Ondanks die paar ongemakjes is het hier zalig. Mensen leven hier meer buiten, alles speelt zich af op straat en overal langs de kant van de weg staan kraampjes met eten, groenten en fruit, kleding enz…. het lijkt wel of het hier alle dagen markt is.

Het is hier echt geen weelde en de Mexicanen zijn continu bezig met overleven maar toch is iedereen hier vriendelijk en behulpzaam. Natuurlijk worden we beschouwd als “gringo’s” maar toch worden we overal onthaald met een warme, welgemeende glimlach.

Baja California is een schiereiland met aan de éne kant de Pacific Ocean en aan de andere kant de Zee van Cortez en in dit deel van Mexico willen wij onze winter doorbrengen.

Onze eerste afspraak in Baja is met het Via PanAm team. Wij zijn dolgelukkig dat we onze kinderen en An en Stiaan, in goede gezondheid, terugzien.  Onze Via PanAmmers zijn supergoed bezig, ze zijn inmiddels een goed draaiend en hecht team geworden en het “back to basic” leven doet hen zichtbaar heel goed. Wij zijn dan ook oprecht trots op hen.

We kamperen samen op een schitterend plekje aan één van de stranden van Baja en als we ’s avonds, met een goed glas wijn, buiten zitten is het weer overduidelijk hoe hard en ook waarom we Liesbeth en Weking thuis zo missen. We genieten echt van een paar dagen samen met hen, dan rijden wij en lopen zij weer verder maar niet voor lang want we gaan samen de Kerstdagen doorbrengen.

Wij rijden verder Baja in en blijven wat hangen  aan de stranden van de Pacific Ocean. We genieten van de rustige, praktisch verlaten stranden, buiten wat vissers en hier en daar een verdwaalde toerist zijn we hier alleen, de stranden zijn van ons en de duinen zijn onze tuin. Overdag is het aangenaam en zonnig maar rond vijf uur koelt het serieus af en is het tijd om in de Josmobiel te vluchten.In de Josmobiel zit inmiddels even veel zand als op de stranden van Baja California maar ik heb besloten van dat te negeren zolang we in Baja zijn, ik heb trouwens geen keuze want het is een verloren strijd.

Verder naar het Zuiden verlaten we de stranden en rijden we door de bergen. De natuur is hier droog, dor en woest, prachtig in al haar ruwheid en de bergen zijn bezaaid met duizenden cactussen in allerlei vormen en maten,  ik hou van dit ruige landschap waar elk beeld uit een Western film lijkt te komen.

We rijden op ons gemakje naar Guerrero Negro waar we Kerstmis gaan vieren met de kinderen, wij willen alvast een restaurantje en een slaapplaats opzoeken voor de rest hier aankomt.

Als we het dorp binnen rijden schrikken we even en denken : “hier kunnen we echt nooit iets fatsoenlijk vinden, wat een bende is dat hier”, het regent en de zandwegen zijn herschapen in één grote modderpoel waar de Mexicanen vrolijk door racen zo hard ze kunnen.  In het dorp ontmoeten we een Duits koppel, zij zijn op weg naar Zuid-Amerika, we gaan samen iets drinken en hebben een heel gezellige namiddag samen. Reizen schept toch echt een band.

Als we buiten komen schijnt de zon weer en de straten drogen weer op, het ziet er direct heel anders uit en als we een paar keer door het dorp gereden hebben, zijn we het gewoon en ziet het er direct heel anders uit. We checken wat restaurantjes en vinden uiteindelijk een heel gezellig restaurantje waar we ook met zijn alle kunnen kamperen.

We vervelen ons totaal niet in het chaotische Guerrero Negro, vlakbij het dorp liggen mooie lagunes waar honderden verschillende vogelsoorten zitten. De kijkers worden opgesteld en terwijl wij de vogels gadeslaan komt het Via PanAm team stilaan onze kant uitgelopen.

Wij wensen iedereen een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig, gezond en liefdevol 2017.

PACIFIC COAST

We hangen boven de Oceaan ergens tussen Amsterdam en Seattle en dan heb je tijd genoeg om na te denken.

We zijn twee maanden thuis geweest en die waren redelijk hectisch.  Spannende onderzoeken voor mij, een ziekenhuisopname voor Jos en tussendoor veel etentjes, feestjes en als afsluiter een fantastisch, geslaagde Natuurloop. Twee weken voor onze geplande vertrekdatum krijgen we groen licht van de Cardioloog, op voorwaarde dat we het rustig aan doen. Geen inspannende fietstochtjes tegen de wind en geen stress situaties meer voor de Jos, alleen rustig genieten en dat gaan we de komende 3 ½ maanden volop doen.

We landen in Seattle na een perfecte vlucht van 9.5 uur en bellen de taxichauffeur die ons afgelopen september weggebracht heeft, een uurtje na de landing staan we al bij de Josmobiel.  Onze eerste halte is Walmart, we doen uitgebreid boodschappen en laten tegelijk een oliewissel bij de Josmobiel doen. Als alles in de kasten zit is onze pijp uit, we hebben er tenslotte al heel wat uurtjes op zitten, en we kruipen onder ons dekbed al is het hier nog maar 5 uur in de namiddag.

We besluiten op ons gemakje naar het Zuiden te rijden en de kust te volgen tot aan de Mexicaanse grens.  We rijden langs de prachtige kustlijn van Oregon, het donkere weer en de regen lijken, op één of andere manier, perfect te passen bij het dramatische landschap. We vinden ’s avonds heel vlotjes een slaapplaats en zijn weer helemaal aangepast aan het leven in een mobilhome.

Hoe mooi die grijze luchten ook zijn, we zijn toch opgelucht dat het in California warmer en droger is, de zon geeft steeds meer warmte en de Oceaan krijgt een schitterende blauwe kleur. We blijven de kust volgen en steeds als je denkt, nu kan het niet mooier worden dan ligt er achter de volgende bocht weer zo’n pareltje.

Onderweg zien we een groep zeeleeuwen vissen en dat is zo’n prachtig schouwspel, echt een gevecht om eten. De zeeleeuwen duiken naar de vis en jagen die op, langs alle kanten duiken er pelikanen vlakbij de zeeleeuwen terwijl de altijd aanwezige meeuwen ook een graantje mee willen pikken.  Een beetje verder naar het Zuiden ligt een grote kolonie zeeolifanten, ze hebben hier een aantal stranden geclaimd en komen hier elk jaar terug om te paren en jongen te krijgen, vorig jaar zijn er 5200 jongen geboren. We blijven heel de namiddag genieten van die logge, dikke beesten die soms onverwacht snel en behendig blijken te zijn.

We rijden San Francisco binnen over de Golden Gate Bridge, het feit dat onze kinderen hier een paar weken geleden gelopen hebben maakt meer indruk op mij dan de stad zelf. We maken een lange wandeling langs het water maar dan houden we San Francisco voor bekeken.

Als je die afstand van Seattle tot hier in California rijdt dan is het ongelooflijk dat iemand die afstand loopt. Als we over die bochtige kustweg rijden met zijn grote hoogteverschillen krijgen we steeds meer respect voor wat het Via Panam team aan het doen is. Chapeau Weking & Stiaan en Liesbeth en An.

Los Angeles, Hollywood en Beverly Hills zijn echt niet aan ons besteed en laten we dan ook wijselijk links liggen. Het uiterste zuiden van California is druk, dicht bevolkt en er is veel verkeer, we vragen ons hier dikwijls af hoe Weking en Stiaan hier gelopen hebben door al die drukte. We hebben het mooiste stuk van de kust duidelijk gehad of je moet houden van kitscherige villa’s, dan zit je hier goed.

Binnen een paar dagen gaan we de grens over naar Baja, we kijken echt uit naar de rust en de stilte van Baja maar vooral naar het weerzien met de kinderen en An en Stiaan.