Aan al onze vrienden, mede-reizigers, mensen die we onderweg zijn tegen gekomen,
aan iedereen die onze blog volgt :

Wij zullen voor een langere periode in België blijven, minstens tot volgend jaar Juli (2016) omdat ik (Elly) borstkanker heb.
Momenteel krijg ik chemotherapie tot half oktober en daarna bestralingen en dan volgt nog een andere therapie tot half juli.

Wij hopen in augustus 2016 terug te vertrekken naar Texas. De Josmobiel staat daar op ons te wachten en we zijn er zeker van dat we samen nog mooie en spannende avonturen gaan beleven.

We houden jullie op de hoogte !!!

Jos & Elly




To all our friends, fellow travellers, people we encountered along the way,
to anyone who follows our blog :

We will stay for a longer period in Belgium, at least until July next year (2016) because I (Elly) have breast cancer.
Currently i get chemotherapy until mid October and then radiation treatments, later will follow another therapy until mid-July.

We hope to leave back to Texas in August 2016. The Josmobiel standing there, waiting for us and we are sure that together we will have beautifull adventures yet.

We will keep you posted !!!

Jos & Elly



A todos nuestros amigos, compañeros de viaje, gente que encontramos en el camino,
a quien sigue nuestro blog :

Nos quedamos durante un largo periodo en Belgica, al menos hasta Julio proximo año (2016) porque tengo cancer de mama.
Actualmente conseguir tratamientos luego radiacion y quimoterapia, hasta mediados de Octubre y luego seguira una terapia hasta mediados de Julio 2016.

Esperamos dejar a Texas en agosto 2016. El Josmobiel ahi esperando por nosotros y esta seguros de que juntos vamos a tener avonturas hermosas  todavia.

Mantendremos informados !!!

Jos y Elly

City of Rocks

Donderdag 13 november t/m zondag 16 november



Bezorgd over de minder goede berichten rijden we naar City of Rocks State Park, we hebben afgesproken om binnen een paar dagen terug te bellen met het thuisfront.

City of Rocks is miljoenen jaren geleden ontstaan na een enorme vulkaanuitbarsting, de kokende lava heeft rotsen gevormd die, door regen en wind, in de meest vreemde vormen geboetseerd zijn. We rijden door het State Park op zoek naar een kampeerplekje en het is moeilijk kiezen, de plekjes zijn stuk voor stuk schitterend.  De volgende dagen brengen we door met wandelen tussen de rotsen en genieten van de zon.

Zondag rijden we naar Deming en zoeken onmiddellijk een goede internetverbinding om het thuisfront te bellen.  De berichten zijn helaas niet goed en we besluiten om een punt achter onze reis te zetten en richting Austin te rijden.  We verwittigen Margot dat we op komst zijn, bellen KLM voor onze terugvlucht te wijzigen en beginnen aan de 1100 km die ons scheiden van Austin.

Onze terugvlucht naar België gaat zondag en maandag zetten we terug voet op Belgische bodem.



Rondtrekken, nieuwe mensen leren kennen en nieuwe plekjes ontdekken is fantastisch maar dan moet alles wel ok zijn thuis. In dit geval willen we zo snel mogelijk thuis zijn om bij onze familie te zijn, we kunnen misschien wel niet veel helpen maar we willen er toch zijn voor hen.

Bedankt iedereen die ons gevolgd heeft tijdens deze trip.


Travelling around, meeting new people and discover new places that's what we like but only when everything is ok at home. Because our brother and brother-in-law is ill, we fly back to Belgium to be with them.

Thanks, everybody who followed the blog during this trip.

Bosque del Apache en The Gila Mountains

Vrijdag 7 november t/m woensdag 12 november


Op nieuwe banden rijden we Albuquerque uit, richting Socorro. We zijn op weg naar "Bosque del Apache Wildlife Refuge", iets ten Zuiden van Socorro.
Het kleine natuurgebied is bij vogelliefhebbers vooral bekend om de enorme hoeveelheid vogels die er komen overwinteren.
Jos heeft al zijn kijkers al klaar liggen en als we bij Bosque del Apache aankomen, horen we van verre het geklepper van de kraanvogels al. Al ben ik niet echt de grootste vogelliefhebber toch ben ik enorm onder de indruk van de duizenden, sneeuwwitte ganzen uit Alaska.
Volgens de Rangers zouden er, op dit moment, al ongeveer 20.000 sneeuwganzen, 2000 kraanvogels en ongeveer 10.000 eenden (minstens 10 verschillende soorten).
We blijven tot na zonsondergang en omdat we juist buiten het park slapen, kunnen we morgen voor zonsopkomst terug zijn.
We zijn al rond 6 uur in het park om de zon te zien opkomen en we zijn echt niet alleen, het staat hier vol camera's en overal staan grote kijkers opgesteld.
De zonsopkomst is echt een prachtig moment, de kleuren van de lucht en het geluid van duizenden vogels die allemaal tegelijk opvliegen.  We blijven de rest van de dag in het park, Jos heeft de tijd van zijn leven maar ik heb voorlopig genoeg ganzen en eenden gezien.


We hebben onze kaarten en de weerberichten geraadpleegd en we gaan, voor het begint te sneeuwen, nog eens de bergen intrekken. We willen naar de Gila Mountains, een ruige wildernis van stenen en rotsen maar ook met prachtige bossen.
Midden in de Gila Wilderness liggen de "Gila Cliff Dwellings" een van de meest afgelegen archeologische bezienswaardigheden.
De Gila Cliff Dwellings zijn gebouwd rond 1250 door het Mogollon volk. Deze Indianenstammen bouwden hun woningen in natuurlijke grotten, hoog boven de rivier. Hier liggen 7 natuurlijke grotten hoog in de kliffen en in 5 ervan zijn resten van woningen.
De wandeling naar de kliffen was zwaar maar daarboven, in de grotten, was het zo mooi, ongelooflijk hoe die menesen daar geleefd hebben, heel primitief maar ze hadden wel echt "a room with a view".
Wij hebben onze barbecue opgesteld bij een schitterend plekje aan de Gila River en alhoewel het bewolkt is, is het aangenaam genoeg om buiten te eten toch zeker in zo'n ongelooflijk decor.


Continental Divide :

We hebben de laatste week een paar keer, "haasje over" gedaan met de Continental Divide, dit is in "dakwerkerstaal", de nok van het dak. Aan de Oostkant is het afwateringsbekken van de Rio Grande naar de Golf van Mexico en verder naar de Atlantische Oceaan en aan de Westkant het stromingsgebied van de Colorado River naar de Pacific Ocean.
Twee rivieren met naam en faam, de Rio Grande omdat hij over meer dan 1000 km deel uitmaakt van een van de best bewaakte grenzen ter wereld, tussen Mexico en de U.S.A. en de Colorado River omdat hij verantwoordelijk is voor een van de grootste natuurwonderen, nl. de Grand Canyon.
De twee rivieren hebben geweldig te kampen met de aanhoudende droogte in Zuidwest U.S.A, ze hebben bijna geen water meer aan de monding omdat alles opgebruikt wordt voor irrigatie en drinkwater voor de steden.. De droogte is echt een enorm probleem in het hele Zuidwesten van de States en stilaan veranderen hele delen van Texas, New-Mexico en Arizona in woestijn.

IN DE BERGEN ROND ALBUQUERQUE

Vrijdag 31 oktober t/m donderdag 6 november

Gelukkige verjaardag  vader met je 80 ste verjaardag.

We zijn op weg naar Santa Fe maar we hebben geen van twee zin om in een stad rond te lopen dus worden de kaarten geraadpleegd.  Er is een State Park iets boven Santa Fe maar daar zouden we ruim boven de 3000 meter zitten, dus dat valt af.  Iets ten Westen van Santa Fe zien we een meertje, Cochiti Lake, er zijn daar in de buurt verschillende mooie routes, oude Pueblo’s enz.. dus dat gaat het worden. Cochiti Lake is een meevaller, er is een prachtige camping, goeie douches en gezellige mensen om mee te babbelen, wat wil je nog meer.

 De volgende dag rijden we naar Kasha-Katuwe Tent Rocks National Monument, het ligt vlakbij Cochiti Lake, in het Indianenreservaat.  We rijden door de Cochiti Pueblo, de mensen spreken hier nog de traditionele taal, het Keresan en er wordt uitdrukkelijk gevraagd om geen foto’s van de bewoners te nemen.  Omdat het 1 november is, hebben de bewoners van de Pueblo hun traditionele kleding aan en dit is een prachtig, kleurrijk schouwspel maar, uit respect voor de mensen, heb ik geen enkele foto genomen.  Kasha-Katuwe Tent Rocks is een uniek natuurgebied, de tentvormige rotsformaties zijn ontstaan (6 à 7 miljoen jaar geleden) na vulkaanuitbarstingen. Wind en water hebben hun werk gedaan en hebben hier fantastische vormen gecreëerd, op sommige plaatsen hebben zich nauwe canyons, slotcanyons,  gevormd en de kliffen zijn prachtig beige tot roze gekleurd. We maken een wandeling naar één van de canyons en Jos gaat mee zo ver hij kan maar een slotcanyon is, zelfs voor een koppige Jos, onmogelijk.  Ik laat de Jos achter en verdwijn in de nauwe canyon,  hier en daar moet ik voetje voor voetje gaan omdat de canyon zo smal is, over en onder rotsen door kruipen en steil omhoog klimmen naar de top.  De canyon is zo indrukwekkend en mooi, ik maak een hele reeks foto’s voor de Jos maar de pracht van dit natuurfenomeen is moeilijk in een foto te vatten.  Als ik een paar uurtjes later terug uit de canyon tevoorschijn kom, zit de Jos lekker in het zonnetje, met koffie,  op mij te wachten en hij is, even blij als ik, dat ik de top gehaald heb.

Omdat ze voor vandaag een beetje regen voorspeld hebben, gaan we wat rijden. We zijn, met een grote omweg, op weg naar Albuquerque.  We hebben een route door de bergen uitgestippeld en alhoewel het bewolkt is, blijft het voorlopig droog.  We passeren verschillende Indianenreservaten en sommigen hebben echt sjieke, grote casino’s compleet met hotels en overnachtingsplaatsen voor mobilhomes, korting voor truckers die komen gokken, gratis buffet enz… je kan het zo gek niet bedenken maar het is echt. Bij één van de casino’s stond een reuzegroot reclamebord met de superaanbieding van gratis kinderopvang, zodat de ouders rustig en relaxed kunnen gokken terwijl ervaren verzorgsters op de kindjes letten.  We hebben een prachtige gravelweg door de bergen ontdekt, er zijn hier nog een paar oude tunnels waar we doorheen moeten en we genieten ervan nog eens op gravel te rijden. Inmiddels is het echt gaan regenen, de mooie gravelweg wordt een gevaarlijk, gladde baan en de Jos moet zich goed concentreren om de Josmobiel  op de baan te houden.  Opgelucht komen we terug op de asfaltweg maar de miserie is nog niet voorbij, iets later werkt de Jos zijn ruitenwisser niet meer. In New Mexico regent het zelden of nooit maar als het dan eens regent gebeurt er zo iets stoms, het is gelukkig niet druk op de baan maar we durven niet tot in Albuquerque rijden.  We stoppen onderweg om iets te eten en terwijl we daar zitten, zien we in de verte het vertrouwde, blauwe logo van een Walmart. Opgelucht parkeren we ons bij Walmart en hopen, ondanks dat ze hier de regen echt nodig hebben, dat het morgenvroeg droog is.

We worden wakker, met een stralende zon en rijden naar Albuquerque. Onze banden zijn dringend aan vernieuwing toe, het is jaren geleden, van in Colombia,  dat we banden gekocht hebben en we moeten de ruitenwisser laten repareren. Bij Albuquerque Tires worden we direct geholpen, ze hebben 2 banden binnen van de maat die we nodig hebben en de andere 2 zijn er op het einde van de week. De twee nieuwe banden worden er opgelegd, de voorwielen worden uitgebalanceerd  en we spreken met hen af dat we vrijdag terugkomen.  De banden mannen sturen ons, een paar huizen verder, naar een garage om onze ruitenwisser te repareren. Ook hier worden we direct voort geholpen, die nummerplaat voor op onze auto met “Belgium” erop en iemand in een rolstoel die uit dat rare voertuig komt, helpt toch altijd wel.

We besluiten om, voor enkele dagen, terug de bergen in te trekken want in Albuquerque stad blijven tot vrijdag, dat is echt geen optie voor ons.  We rijden een eindje naar het Westen en doen weer een klein stukje van de oude Route 66 voor we naar El  Malpais National Monument rijden.  El Malpais, ligt op een hoogvlakte tussen de Reservaten van de Acoma en Laguna People en de Navajo en de Zuni.  Het is een ruig gebied met aan de éne kant zwarte lavavelden en aan de andere kant prachtige, zandstenen rotsformaties , die al meer dan eens het decor voor een Western film waren.  We parkeren op de kleine, gratis camping en ons eerste werk is, een kampvuur aanmaken want er staat een frisse wind.  Bij ons vuur hebben we een gezellige babbel met iemand van Alaska, hij geeft ons verschillende goeie tips en mooie routes en waarschuwt ons voor de muggen in Alaska die, volgens hem, zo groot zijn dat je een geweer nodig hebt om ze weg te krijgen.

Als we de volgende morgen onderweg zijn naar Bluewater Lake, gaan we op zoek naar Wifi want ons vader wordt vandaag 80 jaar en dat is niet niks.  Het lukt ons om het thuisfront te bereiken en onze 80 jarige te feliciteren, jammer dat we er niet zijn want ons moeder heeft zelf taart gebakken en zoiets lekker is nergens ter wereld te koop.  Het is stralend weer als we aankomen bij Bluewater Lake State Park, we zitten wat in het zonnetje en maken een lange wandeling langs het meer waar ook weer bedroevend weinig water in staat, ze hebben hier echt regen nodig. 

Omdat we morgen terug in Albuquerque moeten zijn besluiten we alvast die richting uit te rijden, onderweg kijken we vol bewondering naar de schitterende vergezichten, we maken de éne foto na de andere maar New-Mexico is echt iets dat je live moet zien.  We brengen de nacht door bij de Walmart in Albuquerque zodat we morgenvroeg op tijd bij Albuquerque Tires zijn.

TAOS en RIO GRANDE DEL NORTE

Vrijdag 24 oktober t/m donderdag 30 oktober

26 oktober : Gelukkige Verjaardag Sofieke en gelukkige verjaardag Dietwin.

Vrijdag, wasdag, we dachten eens snel de was te doen maar we staan hier al uren en uren aan de Laundromat in Taos.  Het is een bont gezelschap dat zich rond de Josmobiel  verzamelt, er komen mensen langs die nieuwsgierig zijn naar de auto en naar onze reizen maar we krijgen ook bezoek van hippies met wonderlijke verhalen.

Ondertussen ga ik naar de supermarkt en ik weet zeker dat ik de gelukkigste mens ben, die er op dit moment binnen is. Ik heb namelijk de enige, echte speculoospasta van Lotus in de rekken gevonden en loop met een big smile naar de kassa.

Taos Pueblo zal nog even moeten wachten want we hebben een tip gekregen over een “Recreation Area” ten noorden van Taos.

Het natuurgebied van de Rio Grande del Norte is ongeveer 100.000 hectaren groot en ligt deels ten Noorden en deels ten Zuiden van Taos.  De Rio Grande slingert zich door dit ruwe, ruige en totaal onbewoonde  gebied. Er liggen een aantal kleine campings (3 tot max.9 plaatsen) verspreid in het gebied, het zijn juweeltjes midden in een prachtig decor van bergen en canyons.

We hebben inmiddels een schitterend plekje, met zicht op de canyon, gevonden en we blijven hier drie nachten.  Omdat het boven op de hoogvlakte redelijk vlak is, kunnen we dagelijks een flinke wandeling maken.  Op één van die wandelingen komen we, op een paar uur tijd, vijf flinke tarantula’s tegen en ik denk er de hele tijd aan, dat de deur van de Josmobiel soms heel de dag open staat en dat ik zeker vanavond ons bed goed ga checken.

Na drie dagen afzondering rijden we terug naar Taos om eindelijk Taos Pueblo te bezoeken. We stoppen onderweg nog even bij de John Dunn Bridge, de eerste brug over de Rio Grande in dit gebied, ook hier staan we er weer van te kijken hoe mooi New-Mexico wel is.

Taos Pueblo is de langst, continu, bewoonde gemeenschap in de U.S.A. en staat sinds enkele jaren op de lijst van Unesco Werelderfgoed. Binnen de muren van Taos Pueblo wonen nu nog ongeveer 50 mensen, ze leven zonder waterleiding of elektriciteit zoals in vroegere tijden.  Deze kleine groep wil de oude tradities levend houden, de Native taal die ze spreken, het Tiwa, is ongeschreven en nergens opgenomen en dat zal altijd zo blijven. 

Buiten de muren van Taos Pueblo, in het reservaat, leven de Native stammen die het niet zo nauw nemen met de tradities van hun voorvaderen. Ze baten hier een casino uit, ze hebben smoke shops met goedkope sigaretten en liquor shops en het valt ons op dat er hier ontzettend veel sterke drank gedronken wordt. Wat nog heel opvallend is, in de meeste Indianenreservaten, zijn de enorme hoeveelheden autowrakken die ze rond hun huizen verzamelen, er zijn er bij die al flink hun best gedaan hebben maar eigenlijk is het gewoon een enorme rotzooi.

Taos Pueblo was weer voldoende cultuur voor een tijdje dus we rijden naar het Zuidelijke deel van de Rio Grande del Norte. Hier wordt de vallei veel breder en je rijdt door de kloof, langs de oevers van de Rio Grande. Dit deel is totaal anders dan het Noordelijke deel maar toch ook weer zo prachtig, We zetten ons op een kleine camping aan de oevers van de rivier en we kunnen niet anders dan in stilte die prachtige natuur bewonderen.

Omdat de wind stilaan naar het Noorden gaat draaien willen we de bergen verlaten en Zuidelijk, warmere oorden opzoeken, dat is echter rapper gezegd dan gedaan dus zitten we nog altijd ergens tussen Taos en Santa Fé. We bezoeken het Bandelier National Monument in Los Alamos, hier kan je oude grotwoningen van het Pueblo volk of de Anasazi bezoeken. Het is een hele klim naar de grotwoningen en het is jammer dat de Jos beneden moet blijven maar ik neem zo veel foto’s dat hij toch kan mee genieten. Waarschijnlijk vertrekken we morgen richting Santa Fé, wat toch weer heel hoog gelegen is en ik denk dat we nog een hele tijd in New-Mexico zullen blijven. Voor ons is New-Mexico een grote verrassing en één van de mooiste staten van de U.S.A.  

NEW - MEXICO

Vrijdag 17 oktober t/m donderdag 23 oktober

18 oktober – Gelukkige verjaardag Lizet

We zijn toch nog maar een paar dagen blijven hangen rond Lake Meredith. We kregen een tip, van een local, over een mooie overnachtingsplaats en die zijn we gaan opzoeken. Het was een prachtig plekje,  zo diep weggestopt in een canyon dat zelfs de indianen nog moeite zouden hebben om ons te vinden.

We zijn klaar voor een volgende staat en het wordt : New Mexico. New Mexico is de 4^de grootste staat van de USA en is, buiten Alaska, de dunbevolkste staat.  In geen enkele staat leeft de Hispanic cultuur zoals in New Mexico, dat uit zich in de kunst, in het eten, de muziek en vooral in de taal, er wordt hier evenveel Spaans als Engels gesproken.  In New Mexico leeft ook een hele, grote groep Native Americans en er zijn verschillende reservaten hier : Apaches, Navajo’s, Kiowa’s, Comanche’s enz….

In het Welcome Center van New-Mexico pikken we kaarten en informatie op, we willen eigenlijk naar het Noorden van de staat maar we zijn niet zeker van het weer.  Het noorden van New- Mexico is bergachtig, er zijn verschillende plaatsen boven de 3000 m en we willen zeker weten dat we niet in de sneeuw terechtkomen.  Volgens de mensen van het informatiecentrum heeft het alleen op de hoogste toppen gesneeuwd en kunnen we nog een paar weekjes gerust zijn, dus we rijden naar het Noorden.  In het stadje Tucumcari pakken we nog een stukje van de Route 66 mee, dat is altijd mooi om te zien en onze eerste nacht in New-Mexico brengen we door bij Wal-Mart op de parking.

Onderweg naar het Noorden, pakken we ons eerste State Park mee, Conchas Lake, en dat is al direct een enorme meevaller. De State Parks hier zijn goedkoop en supergoed in orde, prachtige plekjes om te staan, de W.C’s en de douches zijn goed onderhouden en alles is weer volledig aangepast voor gehandicapten.  Je krijgt hier echt wel waar voor je geld want voor een prachtig plekje, midden in de natuur, betaal je met elektriciteit en water 14 US dollars en zonder elektriciteit 10 US dollar. Zeg nu zelf, dat is toch voor niks en op onze plaats kunnen gemakkelijk 3 mobilhomes staan.

Als we een paar dagen later, hoger in de bergen komen is het aan het regenen maar dat is gelukkig maar van korte duur. We zitten in Coyote State Park en als we gaan wandelen voelen we dat we boven de 2500 meter zitten, we hebben veel minder puf dan normaal. We blijven maar één nachtje in het State Parkje en gaan verder op weg naar het stadje Taos.  De bergen van New-Mexico zijn prachtig en het weer is, na een paar bewolkte dagen, weer schitterend.  We genieten van de schitterende vergezichten en komen terecht bij een klein bergmeer, Eagle Rock Lake.  Dit is echt een postkaart, er is wel geen camping maar een parking is voor ons meer dan genoeg dus we besluiten te blijven. Er zitten een paar locals,  één van hen heeft vanmorgen verse tortillas gebakken en hij rijdt gauw even op en neer om er voor ons te halen. We hebben een gezelllige namiddag, aan het meertje, in de zon en met een ongelooflijk, grappig gezelschap.

Vandaag zijn we dan toch eindelijk in Taos geraakt, we gaan eerst naar de brug over de Rio Grande kloof kijken en dat is op zijn zachtst gezegd, spectaculair.  Taos is een heel speciaal stadje, het heeft altijd een enorme aantrekkingskracht gehad op kunstenaars en er is hier dan ook een hele grote kunstenaarskolonie. Alle huizen in het stadje zijn in pueblo stijl gebouwd, er is nergens hoogbouw zodat je niet het gevoel hebt in een stad te zijn. We komen voorbij het reservaat en als je ziet hoe goedkoop de sigaretten bij de Indianen zijn, zou je bijna spijt hebben dat je niet meer rookt. In Taos zoeken we een overnachtingsplaats en we besluiten van dan toch maar eens een nachtje naar een privé camping te gaan, alleen maar omdat daar het internet altijd goed werkt.  We bellen en mailen, ik maak mijn blog in orde, we kijken wat op facebook en lezen de kranten en dan is het weer goed geweest. Morgen gaan we Taos Pueblo bezoeken, in het reservaat, het is een site die al 1000 jaar bewoond is, het is nu Unesco werelderfgoed en toegankelijk voor het publiek.

PANHANDLE PLAINS

Donderdag 9 oktober t/m Donderdag 16/10

Gelukkige verjaardag Mieke Nuytemans  xxx

Wij zijn nog een paar dagen in Palo Duro State Park gebleven omdat we bijlange nog niet uitgekeken zijn op de canyon, dit landschap hier is echt zoals wij ons het Wilde Westen, als kinderen, voorstelden.   Van Texas Heat gesproken, wij weten nu wat dat is want het is hier al 2 dagen tussen de 30 en 35 graden in de schaduw, we doen dan ook niet veel meer dan naar de canyon kijken. Het Texaanse weer staat echter bekend om zijn snelle temperatuurswisselingen en dat hebben we gemerkt,  zaterdagmorgen waaide er een felle noorderwind en het was maar 18 graden meer, een perfecte dag om een museum te bezoeken.  In Canyon, vlakbij Palo Duro, staat het “Panhandle Plains Historical Museum, dit is één van de grootste museums van Texas.  Hier vindt je alles wat je wilt weten over de geschiedenis van het Westen, de Panhandle Plains,  de Indianenstammen,  windmolens, oliebronnen, boomtowns, de eerste pioniers enz….   Zondag is het terug een stuk warmer en wij nemen afscheid van Palo Duro State Park en zetten koers naar Amarillo. Wij hebben ergens iets gelezen over de Big Texan Steak House Ranch en daar willen wij absoluut gaan eten.  Bij de Big Texan Steak House Ranch moet je niet betalen als je, binnen het uur, een steak van 2,5 kg op kan eten.  Meer dan 50.000 mensen zijn de uitdaging al aangegaan en 8700 zijn erin geslaagd, het record staat op 4 min. 52 sec en  ik ben blij dat ik dat laatste niet moeten zien heb.  Toen wij er waren was er niemand bezig met de uitdaging maar het supervriendelijke personeel heeft me naar de keuken gebracht om de grote steak te kunnen aanschouwen.  Wij hebben het bescheiden gehouden met een gewone, grote steak die trouwens ongelooflijk lekker was. Dit plekje is echt een aanrader, er hangt een gezellige sfeer, het personeel is meer dan vriendelijk en het eten is echt lekker, zonder al te veel poespas.  Toen we ’s avonds naar Walmart reden, om te overnachten, stak er een storm op waar we toch even bang van werden. De wind was zo hevig, we zagen even niets meer omdat er een zandstorm was en alles vloog in het rond maar zo snel de storm opkwam is hij ook weer gaan liggen. 

Vandaag, maandag, blijven we nog wat in Amarillo want ik wil zeker de Cadillac Ranch zien, langs de oude Route 66.  In een veld, iets buiten Amarillo, zijn 10 Cadillacs met hun neuzen in de grond, begraven en alhoewel het niet spectaculair is, moet je het toch gezien hebben. Als we door Amarillo rijden, krijgt Jos ineens het idee om naar de Lifestock Auction te gaan kijken, dit is een veiling voor vee.  We rijden ernaar toe in de hoop dat er vandaag een veiling is, en ja hoor als we eraan komen zien we al van ver de grote pick-up trucks met beestenwagens en we horen de koeien loeien en kalveren blaten.  We vragen heel beleefd of we binnen mogen en een beetje later zitten we op de veiling tussen de echte cowboys. Wat de man door de micro zegt, daar verstaan we niets van en we snappen ook weinig van de hele handel en wandel maar het is voor ons een geweldige belevenis.  We mogen overal rondkijken, de Ranchers zijn heel beleefd en tikken, bij wijze van goeiedag, eens tegen hun grote cowboyhoed maar ze blijven afstandelijk. Blij, dat we dat eens meegemaakt hebben, rijden we Amarillo uit naar het noorden naar de Canadian River. 

  De Canadian River is een heel verlaten gebied en hier in dit ruige landschap van MC Bride Canyon ,vinden we tegen de avond een schitterend plekje om te overnachten. De volgende dagen brengen we door aan de oevers van Lake Merdith, er zijn hier een paar kampeerplaatsen voorzien met drinkwater maar zonder elektriciteit.  Wij zoeken één van de mooiste plekjes uit en blijven er twee dagen staan, dit hier is National Recreation Area en daar mag je overal gratis kamperen, we hebben nog niet dikwijls een kampeerplekje gehad met zo’n schitterend uitzicht.  Nu zitten we in Borger, één van de beruchtste boomtowns in de Panhandle.  In de jaren 20 werd hier olie gevonden en op enkele maanden tijd veranderde Borger van een dorpje met 600 mensen, tot een stad met 30.000 mensen. Met de olie en de gas kwamen ook de casino’s en de bordelen, Borger had, buiten de mensen die kwamen voor de oliewinning, een grote aantrekkingskracht op outlaws, criminelen enz.. De stank van olie hangt hier overal in Borger en we gaan hier dan maar snel doorrijden, binnen een paar dagen gaan we naar New-Mexico.