Donderdag 24/11
Happy Thanksgiving
We zijn onderweg richting Florida maar omdat het weer zo goed is, hebben we niet veel zin om ver te rijden. ’s Middags zien we een wegwijzer naar een camping en dat hebben we ons niet beklaagd. Het was een piepkleine camping bij een klein meertje en toen we ons daar inschreven werden we direct uitgenodigd voor het Thanksgiving diner. Eerst wisten we niet goed of ze het wel echt meenden maar tegen 2 uur kwamen ze allemaal langs om ons op te halen. Het eten : kalkoen en beenham, een hoop groenten en nog meer verschillende desserts, was overvloedig en heel lekker. De mensen van de camping waren bijna allemaal New-Yorkers die daar de winter doorbrachten, we hebben een supergezellige namiddag gehad en moesten van de éne tafel naar de andere doorschuiven tot iedereen wist, waar we vandaan kwamen en welke landen we allemaal bezocht hadden. We mochten niet vertrekken zonder een hoop eten mee te nemen voor morgen, van gastvrijheid gesproken.
Vrijdag 25/11
We hebben iedereen nog eens vriendelijk bedankt en zijn vertrokken van het kleine campingske in Georgia. Vlak voor de grens met Florida rijden we naar Croocked River State Park maar er is geen plaats op de camping, het is overal druk met het Thanksgiving weekend. We blijven heel de dag in het park bij de rivier zitten waar we nog mensen van Florida ontmoeten die ons hun adres geven en ons uitnodigen voor een etentje. Tegen de avond rijden we Florida binnen en daar parkeren we bij het Welcome Center, het is een mooie parking en we hebben er internet. We zijn waarschijnlijk niet de enigen die geen camping vinden want we staan er met 11 mobilhomes.
Zaterdag 26/11
Het is stralend weer in Florida, ze noemen dat hier niet voor niks de Sunny State en daarom stoppen we ’s middags bij het Faver-Dykes State Park. We zitten de hele dag bij de rivier te kijken naar vissers die niks vangen en we krijgen veel bezoek bij de mobilhome. Hier in Florida wonen veel gepensioneerde Amerikanen uit alle hoeken van de States , veel van hen zijn al op bezoek geweest in België en kennen Brussel, Brugge en Antwerpen en natuurlijk de Belgische chocolade. Na één dag Florida zijn we ons bleek Belgisch kleurtje al helemaal kwijt, de zon is zalig maar de muggen zijn iets minder plezant.
Zondag 27/11
We rijden een stukje het binnenland in want daar zijn nog een aantal Parken die we willen zien, als we bij een zandweg een wegwijzertje zien met “campground” draaien we af. De zandweg gaat een kilometer of tien het bos in en de Jos en de Josmobiel zijn blij dat ze eens van de pekweg af zijn. Als we bij de camping, in het bos, aankomen zien we iets heel anders dan we gewoon zijn van de campings hier. Het staat er vol oude caravans en tenten en het volk dat er rondloopt en rondrijdt ziet er ook duidelijk anders uit maar we rijden toch maar verder. De camping zit vol jagers, alhoewel ik heb niemand zien jagen maar ze rijden wel heel de dag rond met camouflage kleding aan en ze zijn zwaar bewapend. Het is een grappig zicht, een pick-up truck vol met ruige, bewapende mannen die allemaal heel vriendelijk naar ons beginnen wuiven. Het is raar volk maar ze zijn vriendelijk, komen langs om te babbelen en zijn gelukkig niet zo gevaarlijk als ze eruit zien. In het bos woont ook een oude Indiaan van North-Dakota, hij heeft daar een oude caravan staan met een afdak en daar staan de rest van zijn spullen onder, hij heeft geen elektriciteit en waterleiding maar hij trekt zijn plan. Als de Jos met hem gaat buurten, beweert hij dat het morgen gaat regenen want hij voelt dat aan, ik hoop dat hij geen gelijk heeft.
Maandag 28/11
We worden wakker onder een stralende hemel en zeggen tegen mekaar dat de Indianen ook niet meer zijn wat ze geweest zijn. We rijden een paar uur verder naar het Silver Spring State Park en daar vinden we een mooi plekje. ’s Middags komen er steeds meer wolken maar we besluiten toch een wandeling naar de rivier te maken waar we een alligator van zeker anderhalve meter zien zwemmen. Tegen dat we terug aan de mobilhome zijn is het volop aan het regenen en we komen goed nat terug bij de auto, voortaan zullen we niet meer lachten met de voorspelling van een oude Indiaan. Het blijft regenen maar het is niet koud dus we draaien ons zonnescherm uit en kunnen buiten eten.
Dinsdag 29/11
Het is gelukkig terug droog en we besluiten nog een dag in het park te blijven, we wandelen eerst terug naar de Rangers om een dag bij te betalen en als we daar van terug komen hebben we al 5 km gedaan. ’s Namiddags wandelen we door een prachtig bospad naar de rivier, de rangers zeggen zeker 10 keer dat we hen moeten bellen als het voor de Jos te moeilijk wordt maar die mannen kennen de Jos duidelijk niet. Het is een prachtige rivier en in de verte zien we een alligator in het zonnetje zitten maar hij is te ver weg om er een foto van te maken, hetzelfde voor de apen die we door de bomen zien flitsen. Als we terugkomen bij de Josmobiel hebben we er weer 4 km opzitten, het is genoeg geweest voor vandaag.
woensdag 30 november 2011
woensdag 23 november 2011
Georgia on my mind.
Vrijdag 18/11
We laten Tennessee achter ons en rijden door de staat Mississippi, een paar uurtjes toch. Omdat de zon schijnt en het een stuk warmer is dan in Memphis stoppen we bij een Rest Area en gaan lekker in het zonnetje zitten. Kort na de middag rijden we de staat Alabama binnen, het landschap is heuvelachtig en overal bossen, het lijkt wel een beetje op het Zwarte Woud. We willen naar een parkje rijden maar dat is om één of andere reden gesloten. Als we ons beginnen af te vragen of er eigenlijk wel mensen wonen in Alabama, komen we door een aantal kleine dorpjes en in de meeste van die dorpjes staan wel 4 of 5 verschillende kerken. Inmiddels is het donker geworden en vlak voor de grens met Georgia vinden we een camping, niet de mooiste maar we zijn blij dat we een slaapplaats gevonden hebben.
Zaterdag 19/11
Als we Georgia binnenrijden staan er borden waarop staat :” Thank you, that Georgia is on your mind” , de volgende uren krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd en de Jos begint te zuchten als ik nog maar eens begin te zingen van : Georgia on my mind. We passeren zonder problemen Atlanta en een eindje verder stoppen we bij High Falls State Park. Wij krijgen, op de camping, een plek speciaal voor rolstoelen : de plaats naast de mobilhome is dubbel zo breed als bij de andere plaatsen en de tafel is aangepast om met een rolstoel makkelijk te kunnen zitten. Knap zenne. We steken de barbecue aan en bakken onze T-bone steak, we maken nog een wandeling en kruipen op tijd in ons bed.
Zondag 20/11
We rijden verder door de katoenvelden van Georgia, de katoen is nog niet volledig geplukt en we hopen dat ze morgen aan het plukken zijn, alhoewel plukken is dat niet meer want het gaat met grote machines. Vanmorgen was het aan het regenen maar kort na de middag klaart het op en we besluiten om naar een park hier vlakbij te rijden en te genieten van het goei weer. Het parkje is een aangename verrassing, het ligt helemaal aan de swamps en we kunnen er vlakbij parkeren. De swamps (moerasland) zijn echt de moeite, de cypressen in het zwarte water en we zien zelfs schildpadden zwemmen. We maken weer een grote wandeling en voor de rest profiteren we van de zon en van ons prachtig uitzicht. Morgen rijden we verder naar Savannah.
Maandag 21/11
Gelukkige verjaardag Toon en bij mij komt er ook weer een jaartje bij.
We zijn in Savannah. Al van toen jaren geleden series als North & South op de TV kwamen wilde ik al naar Georgia en speciaal naar Savannah en het is zover, we zijn er. We gaan efkes langs de toeristische dienst om te horen op er campings zijn. In Savannah zelf zijn er geen camping maar 25 km van Savannah, op Tybee Island aan de Atlantische Oceaan is er een grote camping. De camping ligt op 10 minuutjes wandelen van het strand en het weer is prachtig. Ik bel efkes met ons kinderen en de rest van de familie en dan maken we een strandwandeling, de Jos kan tot aan het water komen omdat er speciale matten liggen voor de rolstoelen. ’s Avonds zoeken we een goei restaurantje om mijn verjaardag te vieren.
Dinsdag 22/11/11
Gelukkige verjaardag Liliane
We blijven vandaag nog wat rondhangen op Tybee Island, we gaan Savannah morgen bezoeken, dat loopt niet weg. We willen naar het strand maar er zijn Duitsers, met een mobilhome, aangekomen en die blijven heel de voormiddag buurten, het zijn heel toffe mensen en ze rijden ook verder naar het Zuiden. Als we een beetje later gepakt en gezakt zijn voor het strand komen er wat Amerikanen en een Zwitser langs en uiteindelijk is het na de middag als we richting strand trekken. Het is zalig aan het strand en er zijn zelfs mensen aan het zwemmen maar ik vind het water toch maar frisjes. Als we terug naar de camping wandelen zeggen we tegen mekaar dat we precies op Nieuwmoer zijn, iedereen steekt zijn hand op en zegt ne goeiedag.
Woensdag 23/11
Toen we vanmorgen wakker werden kwam de regen met bakken uit de hemel maar gelukkig klaarde het tegen de middag helemaal op. We bezoeken vandaag Savannah en alhoewel het bewolkt blijft is de temperatuur heel aangenaam. We krijgen van de toeristische dienst een plan van het historische gedeelte van Savannah, speciaal met aanduidingen welke straten en huizen er rolstoeltoegankelijk zijn. We wandelen eerst tot bij de rivier en dan de stad in met de prachtige parkjes en schitterende oude huizen, Savannah lijkt wel een filmdecor en er worden hier ook regelmatig films opgenomen o.a Forrest Gump is in Savannah gefilmd. Tegen de avond hebben we heel de stad doorkruist en Savannah is echt wat we er van verwacht hadden, een schitterend stadje.
We laten Tennessee achter ons en rijden door de staat Mississippi, een paar uurtjes toch. Omdat de zon schijnt en het een stuk warmer is dan in Memphis stoppen we bij een Rest Area en gaan lekker in het zonnetje zitten. Kort na de middag rijden we de staat Alabama binnen, het landschap is heuvelachtig en overal bossen, het lijkt wel een beetje op het Zwarte Woud. We willen naar een parkje rijden maar dat is om één of andere reden gesloten. Als we ons beginnen af te vragen of er eigenlijk wel mensen wonen in Alabama, komen we door een aantal kleine dorpjes en in de meeste van die dorpjes staan wel 4 of 5 verschillende kerken. Inmiddels is het donker geworden en vlak voor de grens met Georgia vinden we een camping, niet de mooiste maar we zijn blij dat we een slaapplaats gevonden hebben.
Zaterdag 19/11
Als we Georgia binnenrijden staan er borden waarop staat :” Thank you, that Georgia is on your mind” , de volgende uren krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd en de Jos begint te zuchten als ik nog maar eens begin te zingen van : Georgia on my mind. We passeren zonder problemen Atlanta en een eindje verder stoppen we bij High Falls State Park. Wij krijgen, op de camping, een plek speciaal voor rolstoelen : de plaats naast de mobilhome is dubbel zo breed als bij de andere plaatsen en de tafel is aangepast om met een rolstoel makkelijk te kunnen zitten. Knap zenne. We steken de barbecue aan en bakken onze T-bone steak, we maken nog een wandeling en kruipen op tijd in ons bed.
Zondag 20/11
We rijden verder door de katoenvelden van Georgia, de katoen is nog niet volledig geplukt en we hopen dat ze morgen aan het plukken zijn, alhoewel plukken is dat niet meer want het gaat met grote machines. Vanmorgen was het aan het regenen maar kort na de middag klaart het op en we besluiten om naar een park hier vlakbij te rijden en te genieten van het goei weer. Het parkje is een aangename verrassing, het ligt helemaal aan de swamps en we kunnen er vlakbij parkeren. De swamps (moerasland) zijn echt de moeite, de cypressen in het zwarte water en we zien zelfs schildpadden zwemmen. We maken weer een grote wandeling en voor de rest profiteren we van de zon en van ons prachtig uitzicht. Morgen rijden we verder naar Savannah.
Maandag 21/11
Gelukkige verjaardag Toon en bij mij komt er ook weer een jaartje bij.
We zijn in Savannah. Al van toen jaren geleden series als North & South op de TV kwamen wilde ik al naar Georgia en speciaal naar Savannah en het is zover, we zijn er. We gaan efkes langs de toeristische dienst om te horen op er campings zijn. In Savannah zelf zijn er geen camping maar 25 km van Savannah, op Tybee Island aan de Atlantische Oceaan is er een grote camping. De camping ligt op 10 minuutjes wandelen van het strand en het weer is prachtig. Ik bel efkes met ons kinderen en de rest van de familie en dan maken we een strandwandeling, de Jos kan tot aan het water komen omdat er speciale matten liggen voor de rolstoelen. ’s Avonds zoeken we een goei restaurantje om mijn verjaardag te vieren.
Dinsdag 22/11/11
Gelukkige verjaardag Liliane
We blijven vandaag nog wat rondhangen op Tybee Island, we gaan Savannah morgen bezoeken, dat loopt niet weg. We willen naar het strand maar er zijn Duitsers, met een mobilhome, aangekomen en die blijven heel de voormiddag buurten, het zijn heel toffe mensen en ze rijden ook verder naar het Zuiden. Als we een beetje later gepakt en gezakt zijn voor het strand komen er wat Amerikanen en een Zwitser langs en uiteindelijk is het na de middag als we richting strand trekken. Het is zalig aan het strand en er zijn zelfs mensen aan het zwemmen maar ik vind het water toch maar frisjes. Als we terug naar de camping wandelen zeggen we tegen mekaar dat we precies op Nieuwmoer zijn, iedereen steekt zijn hand op en zegt ne goeiedag.
Woensdag 23/11
Toen we vanmorgen wakker werden kwam de regen met bakken uit de hemel maar gelukkig klaarde het tegen de middag helemaal op. We bezoeken vandaag Savannah en alhoewel het bewolkt blijft is de temperatuur heel aangenaam. We krijgen van de toeristische dienst een plan van het historische gedeelte van Savannah, speciaal met aanduidingen welke straten en huizen er rolstoeltoegankelijk zijn. We wandelen eerst tot bij de rivier en dan de stad in met de prachtige parkjes en schitterende oude huizen, Savannah lijkt wel een filmdecor en er worden hier ook regelmatig films opgenomen o.a Forrest Gump is in Savannah gefilmd. Tegen de avond hebben we heel de stad doorkruist en Savannah is echt wat we er van verwacht hadden, een schitterend stadje.
vrijdag 18 november 2011
Cowboys - Rodeo en Elvis.
Zaterdag 12 november
We hebben afscheid genomen van Margot en haar nog eens hartelijk bedankt voor alle goede zorgen. Vandaag begint onze reis, we zetten de radio op de Country zender die we heel de week al beluisteren en we zijn weg. We hebben inmiddels al veel geleerd over goeie Countrysongs en volgens de Texanen moeten die altijd gaan over : Mama, a train, prison, a truck and getting drunk . We zijn op weg naar Fort Worth waar we naar het Stockyard Discrict willen, dat is het oude stukje Forth Worth waar vroeger de grote veemarkten waren. We kunnen midden in Stockyard parkeren en mogen er ook blijven overnachten en dat is een meevaller. Alhoewel het heel toeristisch is, is het er toch keigezellig : saloons, countrybandjes op straat en overal winkels met cowboyhoeden en boots.
’s Avonds gaan we naar een rodeo, Jos moet niet betalen, wordt binnengeleid en we krijgen een plaatsje in de loges, SUPER. Voor de rodeo begint, spelen ze eerst natuurlijk het Amerikaans volkslied en dan kan het spektakel beginnen. De rodeo is fantastisch en het publiek leeft ongelooflijk mee, wij hebben er van genoten.
Zondag 13 november
We nemen afscheid van Forth Worth en rijden richting Dallas, waar ik stiekem rondkijk of ik JR of Sue Ellen nergens zie. Onderweg winkelen we nog even bij Wallmart en zoals overal in Texas komen de mensen naar ons om te vragen van waar we komen en of ze een foto van ons mogen maken. We zijn de laatste dagen al dikwijls gefotografeerd en iedereen roept van verre : Welcome in Texas, het is echt aangenaam reizen in de States.
Een stukje boven Dallas zijn we het rijden beu, de zon schijnt en we willen daar van genieten. We rijden een eindje van de snelweg naar Lake Tawakoni en daar vinden we, vlak bij het water, een kleine camping. We zetten ons in het zonnetje en doen voor de rest van de dag niks meer. Dat is vakantie hé.
Maandag 14 november
We hebben de steden achter ons gelaten en rijden door de vlaktes van Oost-Texas, buiten hier en daar een grote ranch is er weinig te zien. ’s Middags zijn we aan de State grens met Arkansas waar we een hoop informatie krijgen van de toeristendienst. We hebben geen zin om nog ver te rijden en de toeristendienst wijst ons de weg naar Lake Millbrook. We rijden door de bossen en door kleine dorpjes waar de tijd precies heeft stil gestaan, het is grappig dat bij elk dorpje het bevolkingsaantal staat : population 60 of population 245, het zijn in ieder geval piepkleine dorpjes. Bij Lake Millbrook wijzen ze ons een plekje vlakbij het meer, het weer is zalig en we kunnen tot 9 uur ’s avonds in T shirt buiten zitten. Het is wel raar, de bomen allemaal volop in herfstkleuren en dan nog zo warm maar laat ze maar doen.
Dinsdag 15/11
Goed uitgeslapen vertrekken we bij het meertje maar als we goed en wel aan het rijden zijn begint het te regenen en geen klein beetje. We zien weinig van de omgeving omdat het zo giet en een eindje voorbij Little Rock zien we een afslag naar een museum over de katoenplantages. Het is een klein museum en de mevrouw die er zit is blij met bezoek en dan nog wel van Europa. Ze zet voor ons een video op over de plantages en geeft ons een hele rondleiding, het is echt een mooi museum en we weten nu alles over de katoenpluk. Het blijft maar regenen en de mevrouw van het museum wijst ons een camping vlakbij, het is een schitterende camping vlakbij het water alleen jammer dat we niet buiten kunnen komen van de regen en het onweer. Morgen beter hopelijk.
Woensdag 16/11
Als we wakker worden is het gelukkig gestopt met regenen , vandaag gaat het richting Tennessee. Onderweg passeren we veel ondergelopen moerasland (swamps) en dat heeft wel iets, al die bomen en struiken in het water. Tegen de middag zijn we aan de Stategrens van Tennessee en het is droog maar koud en winderig, een heel verschil met Texas. We wisten van tevoren dat het hier kouder zou zijn maar we gaan op bezoek bij den Elvis en daar moet ge iets voor over hebben. In Memphis vinden we op 10 minuten van Graceland een park met camping. Zoals al de campings die we al gehad hebben is deze ook weer heel proper, goeie electriciteits- en watervoorziening, lekker warme douches en toch midden in de natuur. We staan hier voor 10 Dollar per nacht en voor 2 dollar kan ik de wasmachine en droogkast gebruiken, we hebben de afgelopen jaren heel andere campings meegemaakt en ik moet eerlijk toegeven dat deze luxe snel went. We hebben nog wat kleine reparaties aan de Josmobiel en terwijl de Jos aan het gasvuur werkt, kruip ik boven op het dak van de Josmobiel om het doucheraam opnieuw aan te kitten. De campingbeheerder komt langs en hij geraakt maar niet uitgepraat over zijn nieuwe heup en de heupoperatie, het is precies of ik hoor ons vader. Vanavond vroeg naar bed want we willen uitgeslapen bij de King op bezoek.
Donderdag 17/11
We zijn goed op tijd in Graceland waar we direct op de bus kunnen om het huis van Elvis te bezoeken, ook hier weer geen enkel probleem voor de Jos. In Graceland mag je een paar kamers bezoeken en die zijn echt allemaal in jaren 60 stijl en redelijk kitscherig maar toch knap. De bovenverdieping mag je niet bezoeken die hebben ze, uit respect, helemaal zo gelaten en afgesloten. De galerij met zijn gouden platen is indrukwekkend, een gouden plaat kreeg je toen pas als je 1 miljoen platen verkocht had, er hangen ook enkele van zijn podiumkostuums en overal klinkt muziek van Elvis. Het mooiste vind ik de oude films die je kan bekijken, van de optredens, de hysterische fans, Elvis met zijn gezin, met zijn ouders enz……… De Jos vindt de collectie auto’s van Elvis het mooiste en er staan er wel een paar tussen die hij zou willen hebben, ik ben ook nog een kijkje gaan nemen in zijn privé-vliegtuig : “Lisa Marie”, ook de moeite. In de tuin van Graceland ligt Elvis, samen met zijn ouders, begraven en daar zijn de mensen opvallend stil en rustig.
Ons bezoek aan Graceland zit er op en het was echt de moeite om het allemaal eens te zien, we waren natuurlijk al fans van Elvis, vooral de Jos en aan het aantal bezoekers te zien, zijn we niet de enige.
We hebben afscheid genomen van Margot en haar nog eens hartelijk bedankt voor alle goede zorgen. Vandaag begint onze reis, we zetten de radio op de Country zender die we heel de week al beluisteren en we zijn weg. We hebben inmiddels al veel geleerd over goeie Countrysongs en volgens de Texanen moeten die altijd gaan over : Mama, a train, prison, a truck and getting drunk . We zijn op weg naar Fort Worth waar we naar het Stockyard Discrict willen, dat is het oude stukje Forth Worth waar vroeger de grote veemarkten waren. We kunnen midden in Stockyard parkeren en mogen er ook blijven overnachten en dat is een meevaller. Alhoewel het heel toeristisch is, is het er toch keigezellig : saloons, countrybandjes op straat en overal winkels met cowboyhoeden en boots.
’s Avonds gaan we naar een rodeo, Jos moet niet betalen, wordt binnengeleid en we krijgen een plaatsje in de loges, SUPER. Voor de rodeo begint, spelen ze eerst natuurlijk het Amerikaans volkslied en dan kan het spektakel beginnen. De rodeo is fantastisch en het publiek leeft ongelooflijk mee, wij hebben er van genoten.
Zondag 13 november
We nemen afscheid van Forth Worth en rijden richting Dallas, waar ik stiekem rondkijk of ik JR of Sue Ellen nergens zie. Onderweg winkelen we nog even bij Wallmart en zoals overal in Texas komen de mensen naar ons om te vragen van waar we komen en of ze een foto van ons mogen maken. We zijn de laatste dagen al dikwijls gefotografeerd en iedereen roept van verre : Welcome in Texas, het is echt aangenaam reizen in de States.
Een stukje boven Dallas zijn we het rijden beu, de zon schijnt en we willen daar van genieten. We rijden een eindje van de snelweg naar Lake Tawakoni en daar vinden we, vlak bij het water, een kleine camping. We zetten ons in het zonnetje en doen voor de rest van de dag niks meer. Dat is vakantie hé.
Maandag 14 november
We hebben de steden achter ons gelaten en rijden door de vlaktes van Oost-Texas, buiten hier en daar een grote ranch is er weinig te zien. ’s Middags zijn we aan de State grens met Arkansas waar we een hoop informatie krijgen van de toeristendienst. We hebben geen zin om nog ver te rijden en de toeristendienst wijst ons de weg naar Lake Millbrook. We rijden door de bossen en door kleine dorpjes waar de tijd precies heeft stil gestaan, het is grappig dat bij elk dorpje het bevolkingsaantal staat : population 60 of population 245, het zijn in ieder geval piepkleine dorpjes. Bij Lake Millbrook wijzen ze ons een plekje vlakbij het meer, het weer is zalig en we kunnen tot 9 uur ’s avonds in T shirt buiten zitten. Het is wel raar, de bomen allemaal volop in herfstkleuren en dan nog zo warm maar laat ze maar doen.
Dinsdag 15/11
Goed uitgeslapen vertrekken we bij het meertje maar als we goed en wel aan het rijden zijn begint het te regenen en geen klein beetje. We zien weinig van de omgeving omdat het zo giet en een eindje voorbij Little Rock zien we een afslag naar een museum over de katoenplantages. Het is een klein museum en de mevrouw die er zit is blij met bezoek en dan nog wel van Europa. Ze zet voor ons een video op over de plantages en geeft ons een hele rondleiding, het is echt een mooi museum en we weten nu alles over de katoenpluk. Het blijft maar regenen en de mevrouw van het museum wijst ons een camping vlakbij, het is een schitterende camping vlakbij het water alleen jammer dat we niet buiten kunnen komen van de regen en het onweer. Morgen beter hopelijk.
Woensdag 16/11
Als we wakker worden is het gelukkig gestopt met regenen , vandaag gaat het richting Tennessee. Onderweg passeren we veel ondergelopen moerasland (swamps) en dat heeft wel iets, al die bomen en struiken in het water. Tegen de middag zijn we aan de Stategrens van Tennessee en het is droog maar koud en winderig, een heel verschil met Texas. We wisten van tevoren dat het hier kouder zou zijn maar we gaan op bezoek bij den Elvis en daar moet ge iets voor over hebben. In Memphis vinden we op 10 minuten van Graceland een park met camping. Zoals al de campings die we al gehad hebben is deze ook weer heel proper, goeie electriciteits- en watervoorziening, lekker warme douches en toch midden in de natuur. We staan hier voor 10 Dollar per nacht en voor 2 dollar kan ik de wasmachine en droogkast gebruiken, we hebben de afgelopen jaren heel andere campings meegemaakt en ik moet eerlijk toegeven dat deze luxe snel went. We hebben nog wat kleine reparaties aan de Josmobiel en terwijl de Jos aan het gasvuur werkt, kruip ik boven op het dak van de Josmobiel om het doucheraam opnieuw aan te kitten. De campingbeheerder komt langs en hij geraakt maar niet uitgepraat over zijn nieuwe heup en de heupoperatie, het is precies of ik hoor ons vader. Vanavond vroeg naar bed want we willen uitgeslapen bij de King op bezoek.
Donderdag 17/11
We zijn goed op tijd in Graceland waar we direct op de bus kunnen om het huis van Elvis te bezoeken, ook hier weer geen enkel probleem voor de Jos. In Graceland mag je een paar kamers bezoeken en die zijn echt allemaal in jaren 60 stijl en redelijk kitscherig maar toch knap. De bovenverdieping mag je niet bezoeken die hebben ze, uit respect, helemaal zo gelaten en afgesloten. De galerij met zijn gouden platen is indrukwekkend, een gouden plaat kreeg je toen pas als je 1 miljoen platen verkocht had, er hangen ook enkele van zijn podiumkostuums en overal klinkt muziek van Elvis. Het mooiste vind ik de oude films die je kan bekijken, van de optredens, de hysterische fans, Elvis met zijn gezin, met zijn ouders enz……… De Jos vindt de collectie auto’s van Elvis het mooiste en er staan er wel een paar tussen die hij zou willen hebben, ik ben ook nog een kijkje gaan nemen in zijn privé-vliegtuig : “Lisa Marie”, ook de moeite. In de tuin van Graceland ligt Elvis, samen met zijn ouders, begraven en daar zijn de mensen opvallend stil en rustig.
Ons bezoek aan Graceland zit er op en het was echt de moeite om het allemaal eens te zien, we waren natuurlijk al fans van Elvis, vooral de Jos en aan het aantal bezoekers te zien, zijn we niet de enige.
vrijdag 11 november 2011
Vertrokken voor een nieuwe reis
2 november t/m 11 november
Verjaardagen : 5 november Vader
10 november ; Annelies en Trigven
Liesbeth en Weking hebben ons afgezet in Zaventem en daar is alles vlotjes verlopen. In Chicago moesten we 6 uur wachten en daar moesten we ook al onze douaneformaliteiten doen. We hadden al veel verhalen gehoord over de Border Patrol in de USA maar van al die verhalen klopt dus niets. We zijn nog nergens zo vlotjes binnengeraakt, geen vragen over retourtickets, onze bagage is niet doorzocht en iedereen was even vriendelijk en beleefd. We mogen tot 1 mei volgend jaar in de States blijven.
Terwijl we zaten te wachten op onze aansluiting naar Austin ben ik terug ziek geworden en tegen dat we in Austin waren zag ik alles dubbel van de koorts.
Ik heb bijna heel de week in mijn bed gelegen maar met de goede zorgen van Margo en de pillen van Dr. Hines ben ik er weer bovenop en weer helemaal fris.
De Josmobiel had een paar bevroren leidingen en een bevroren pomp, we hebben een nieuwe pomp gekocht en na een paar dagen sleutelen is alles weer in orde.
Vandaag wordt de Josmobiel schoongemaakt, het bed wordt opgedekt, de ijskast vol en dan kunnen we weg. Morgenvroeg rijden we richting Forth Worth.
Verjaardagen : 5 november Vader
10 november ; Annelies en Trigven
Liesbeth en Weking hebben ons afgezet in Zaventem en daar is alles vlotjes verlopen. In Chicago moesten we 6 uur wachten en daar moesten we ook al onze douaneformaliteiten doen. We hadden al veel verhalen gehoord over de Border Patrol in de USA maar van al die verhalen klopt dus niets. We zijn nog nergens zo vlotjes binnengeraakt, geen vragen over retourtickets, onze bagage is niet doorzocht en iedereen was even vriendelijk en beleefd. We mogen tot 1 mei volgend jaar in de States blijven.
Terwijl we zaten te wachten op onze aansluiting naar Austin ben ik terug ziek geworden en tegen dat we in Austin waren zag ik alles dubbel van de koorts.
Ik heb bijna heel de week in mijn bed gelegen maar met de goede zorgen van Margo en de pillen van Dr. Hines ben ik er weer bovenop en weer helemaal fris.
De Josmobiel had een paar bevroren leidingen en een bevroren pomp, we hebben een nieuwe pomp gekocht en na een paar dagen sleutelen is alles weer in orde.
Vandaag wordt de Josmobiel schoongemaakt, het bed wordt opgedekt, de ijskast vol en dan kunnen we weg. Morgenvroeg rijden we richting Forth Worth.
donderdag 20 januari 2011
Austin - Texas
Donderdag 13/01 t/m Vrijdag 21/10
Gelukkige Verjaardag Gust 13/01
Gelukkige Verjaardag Maia 15/01
Gelukkige Verjaardag Carolien 19/01
Wij zijn bezig aan de laatste week van onze reis en hebben nog van alles te regelen. We rusten nog wat uit bij Margo en hangen wat rond in Austin, er is hier van alles te zien vooral veel winkelcentrums. We bezoeken samen met Margo een museum in Austin waar ze ons alles vertellen over het ontstaan van de staat Texas en we gaan in een echt steakhouse eten, daar zien we weer dat alles big is in Texas.
De ramen van de Josmobiel zijn gerepareerd en we gaan de auto wegzetten bij iemand van Margo haar werk, het is een uurtje rijden van Austin, in de country. De Josmobiel staat daar heel veilig en is bij Debby in goede handen. Wij hebben inmiddels tickets gekocht en we vertrekken hier vrijdagmorgen en, als alles goed gaat, zijn we zaterdagmorgen in Belgie.
Jos en ik hebben het goed getroffen bij Margo, we hebben haar bed, haar telefoon en haar auto in beslag genomen zo kunnen we wat uitstapjes maken. We rijden naar het stadje San Antonio en voor de Jos is het de 1ste keer in 12 jaar dat hij zonder problemen een stad kan bezoeken. Alles maar dan ook echt alles is hier aangepast, winkelcentrums, cafes, restaurants, overal zijn aangepaste toiletten, nergens zijn drempels, de Jos wil hier eigenlijk niet meer weg.
We maken ook een uitstapje naar een meer vlakbij Austin en zelfs daar is een aangepaste wandelweg rond het meer, het is een paradijs hier voor de Jos. Inmiddels zijn we aan het inpakken en morgenvroeg vertrekken we hier, we zijn heel blij dat Margo alles voor ons geregeld heeft en we hopen eens iets voor haar terug te kunnen doen.
Iedereen bedankt voor het volgen van onze blog en tot in Belgie.
Gelukkige Verjaardag Gust 13/01
Gelukkige Verjaardag Maia 15/01
Gelukkige Verjaardag Carolien 19/01
Wij zijn bezig aan de laatste week van onze reis en hebben nog van alles te regelen. We rusten nog wat uit bij Margo en hangen wat rond in Austin, er is hier van alles te zien vooral veel winkelcentrums. We bezoeken samen met Margo een museum in Austin waar ze ons alles vertellen over het ontstaan van de staat Texas en we gaan in een echt steakhouse eten, daar zien we weer dat alles big is in Texas.
De ramen van de Josmobiel zijn gerepareerd en we gaan de auto wegzetten bij iemand van Margo haar werk, het is een uurtje rijden van Austin, in de country. De Josmobiel staat daar heel veilig en is bij Debby in goede handen. Wij hebben inmiddels tickets gekocht en we vertrekken hier vrijdagmorgen en, als alles goed gaat, zijn we zaterdagmorgen in Belgie.
Jos en ik hebben het goed getroffen bij Margo, we hebben haar bed, haar telefoon en haar auto in beslag genomen zo kunnen we wat uitstapjes maken. We rijden naar het stadje San Antonio en voor de Jos is het de 1ste keer in 12 jaar dat hij zonder problemen een stad kan bezoeken. Alles maar dan ook echt alles is hier aangepast, winkelcentrums, cafes, restaurants, overal zijn aangepaste toiletten, nergens zijn drempels, de Jos wil hier eigenlijk niet meer weg.
We maken ook een uitstapje naar een meer vlakbij Austin en zelfs daar is een aangepaste wandelweg rond het meer, het is een paradijs hier voor de Jos. Inmiddels zijn we aan het inpakken en morgenvroeg vertrekken we hier, we zijn heel blij dat Margo alles voor ons geregeld heeft en we hopen eens iets voor haar terug te kunnen doen.
Iedereen bedankt voor het volgen van onze blog en tot in Belgie.
woensdag 12 januari 2011
Everything is bigger in Texas
Donderdag 06/01
Gelukkige verjaardag, Happy Birthday, Feliz Cumpleanos , SAM (ik weet niet wat het in het Japans is)
Vandaag gaan we een heel stuk autostrade doen en we hopen dat het iets vlotter gaat dan gisteren. Over de autostrade rijden in Mexico is duur maar het is de moeite waard,er zijn tenminste geen drempels. ‘ s Morgens is de weg redelijk en het landschap waar we doorrijden is mooi, als ik kort na de middag met Vera bel zijn we al een heel eind opgeschoten. Na de middag wordt de autostrade slechter en het landschap saaier, we geraken niet op de plaats waar we naartoe wilden en omdat het donker wordt blijven we bij een tankstation om te overnachten. In het donker rijden is echt niet aan te raden in Mexico, de grote trucks razen over de wegen en het zijn echt grote trucks. (speciaal voor den Dany, 34 wielen). Bij het tankstation is een klein restaurantje en voor een paar € bestellen we van alles wat we niet kennen, guacamole, fajitas, enz… en het is heel lekker.
Vrijdag 07/01
Al vroeg in de morgen beginnen de grote trucks weer te rijden dus we komen ook maar uit ons bed. Vandaag hebben we een heel stuk gewone weg, dus veel drempels en door stadjes en dorpjes maar het valt mee en kort na de middag stoppen we om een plaatsje te zoeken. We gaan vandaag en ook morgen niet meer rijden, de Jos heeft een beetje rust nodig want het is vermoeiend om hier echt door te rijden. Als autostrades in Frankrijk zouden zijn zoals die in Mexico dan gingen er niet veel Belgen en Hollanders naar de Provence of naar de Spaanse Costa’s, het zou er een pak rustiger zijn. In Monte Gordo, aan de kust, zien we een kleine camping en het blijkt een supermooi plekje te zijn. De tuin grenst aan het strand en we zijn er alleen, er zijn dit jaar niet veel toeristen in Mexico en dat komt vooral door de negatieve publiciteit. Er zijn problemen in Mexico maar dat is vooral in de grensstreek, in de rest van het land is er niets aan de hand. Dat geldt trouwens voor alle landjes hier in Midden-Amerika, we hebben ons nog nergens één moment onveilig gevoeld. De Mexicanen zijn een vriendelijk, hartelijk volk en heel uitbundig en vrolijk. De eigenares van de camping hier verjaart morgen en wij zijn uitgenodigd om, samen met haar familie, te komen eten.
Zaterdag 08/01
We hebben eens goed uitgeslapen vandaag, het was nodig na al die grenzen en al die kilometers. De zon schijnt hier en het is zalig buiten. We gaan efkes naar het dorp voor wat boodschappen en om een cadeau te kopen voor Anna, de eigenares van de camping. Anna lust heel graag, zoals alle Mexicanen, tequilla dus we kopen een goei fles tequilla. Tegen 3 uur komen de familie en vrienden eraan, de potten staan al van deze morgen op het vuur te pruttelen, de barbecue is aangestoken en de karaoke installatie staat klaar. Voor ons is dit een ongelooflijke ervaring, de echte Mexicaanse keuken, de muziek en de tequilla, wij voelen ons alletwee echt op ons gemak tussen de Mexicanen.Tegen de avond komen er twee Mariachi’s, één man met een gitaar en één met een mondharmonica, de mannen zingen de jarige vol vuur toe, we genieten er echt van. Volgend jaar gaan we zeker terug naar Mexico, we willen dit land nog beter leren kennen en we komen zeker terug naar de Costa Emeralde naar deze kleine, maar ongelooflijk gezellige camping.
Zondag 09/01
We nemen afscheid van Anna en rijden naar het Noorden, de weg is redelijk goed en we schieten goed op. ’s Middags raken we, in een stadje, de weg kwijt en we worden tegen gehouden door de politie. Tot hiertoe hadden we nog geen last gehad van corrupte politieagenten maar nu is het raak, we weten zeker dat we niet in overtreding zijn maar volgens hem is onze auto te zwaar om over die weg te rijden, dikke bullshit natuurlijk maar er is niets aan te doen. De politieagent zegt dat we daar tot morgen moeten blijven om dan op het politiebureau de boete te gaan betalen maar we mogen nu ook direct aan hem betalen. Normaal zou ik nooit iets aan hem betaald hebben en serieus van mijn oren gemaakt hebben maar we willen verder en we zijn niet helemaal in orde met onze papieren, we rijden zonder verzekering door Mexico. In de andere landen van Centraal Amerika moet je, verplicht, aan de grens een verzekering afsluiten maar in Mexico kon dat niet en moesten we in de eerstvolgende stad gaan zoeken, we hebben dan besloten om gewoon zonder verzekering door te rijden. Om alle problemen te vermijden hebben we die politieagent gewoon wat geld in zijn handen gestopt en zijn door gereden. ’s Avonds zijn we gestopt bij een tankstation en als alles goed gaat zin we morgen bij de grens met de States.
Maandag 10/01
Afscheid van Latijns-Amerika,
Vandaag zullen we de States binnengaan en nemen we afscheid van Latijns-Amerika. Zuid-Amerika was fantastisch maar ook Centraal-Amerika was voor ons een aangename verrassing, we hebben echt genoten hier en dan vooral van Nicaragua en ook van Mexico, al was het kort. Je hoort ongelooflijke verhalen over Zuid- en Centraal Amerika, het zou gevaarlijk zijn, over overvallen en diefstallen enz…..Geloof er geen woord van, we reizen er rond vanaf 2007 en hebben geen enkele slechte ervaring gehad, alleen maar hele goede. We hebben ons nooit onveilig gevoeld, we hebben ons nooit opgesloten in onze mobilhome maar hebben de mensen steeds als vrienden begroet en daar hebben we heel veel warmte en vriendschap voor terug gekregen. De mensen hier zijn spontaan, open en hebben alle tijd van de wereld, stress kennen ze niet en geld is hier nog geen baas. Volgend jaar gaan we zeker terug naar Centraal Amerika, we willen Mexico en Guatemala beter leren kennen en we willen ook naar Belize en El Salvador, wat we nu overgeslagen hebben. Ik hoop dat we in de U.S.A. even goede ervaringen gaan hebben dan in Latijns-Amerika.
We staan op 300 km van de grens Mexico/U.S.A. en het gaat goed vooruit, er zijn verschillende controleposten van het leger en het staat vol zwaar bewapende mannen maar we merken niet echt iets van gevaar. Aan de grens staat er een file van een paar kilometer en we zijn Mexico uit voor we het weten. We komen de States binnen in Mc Allen en dat is heel wat anders dan in Zuid- en Centraal Amerika, we moeten uit onze auto en er stappen drie douanes in de Josmobiel om hem helemaal uit te kammen. Wij gaan ondertussen naar de immigratie voor onze papieren, hier verloopt alles heel clean, er worden vingerafdrukken en foto’s van ons genomen en ze zijn ver van vriendelijk, geef mij maar de chaos in Zuid- en Midden Amerika. Na een uurtje is alles in orde en kunnen we verder, we hebben al ons fruit en groenten moeten afgeven en we moeten nog stoppen bij een bureau voor alcoholinvoer. Ze vragen wat we bij hebben van alcohol, we hebben een halve fles wijn en 5 blikjes bier in de ijskast en ze zeggen dat het eigenlijk verboden is om dat in te voeren. Ik stel voor om de wijn ter plaatse uit te drinken maar ze laten ons toch verder rijden, wat een kinderachtig gedoe zeg. We willen een verzekering afsluiten omdat er overal borden staan dat je zonder verzekering een grote boete krijgt maar het wil niet lukken. Ik ben bij 6 verzekeringskantoren geweest en niemand wil een auto uit Europa verzekeren dus we rijden weer rond zonder verzekering. Morgen hopen we bij Margo te geraken en dan ga ik het in Austin nog eens proberen en anders zal ik het in Europa wel regelen. ’s Avonds vinden we een plek op een trailer park, bij heel vriendelijke mensen en dat maakt veel goed want ik was bijna terug gedraaid naar Mexico.
Dinsdag 11/01
We zijn op weg naar Margo en we hebben haar niet gebeld, we gaan gewoon voor haar huis parkeren en haar verrassen als ze van haar werk komt. Ondertussen rijden we over de brede en supergoede Amerikaanse wegen en het went snel, die goede wegen en overal goede richtingaanwijzers. ,s Namiddags bereiken we Austin en we hebben Margo haar huis al snel gevonden, ze woont op 5 minuten van het centrum in een hele rustige, aangename wijk met veel groen. Wij gaan nog wat winkelen in Austin en overal worden we vriendelijk begroet en iedereen wil alles van ons weten, de Jos kan overal binnen zonder problemen en nu begrijp ik wat ons Liesbeth bedoelde als ze over de States vertelde. Margo is blij verrast als ze ons op hare oprit vindt en babbelt honderduit, we eten samen en we mogen niet in de Josmobiel slapen maar krijgen haar warm en zacht bed want het is ijskoud hier, het vriest.
Woensdag 12/01
Margo is gaan werken en wij rijden naar de Camper Clinic waar we een nieuw raam gaan kopen voor boven de douche, onderweg is dat raampje eraf gevlogen. Ze willen ons direct verder helpen en een uurtje later hebben we een nieuw raampje. Morgen gaan we een garage zoeken want de Josmobiel heeft een flinke beurt nodig na al die kilometers door Zuid- en Midden Amerika. ,s Namiddags is Margo vrij en we gaan samen wat winkelen en weer valt het ons op dat de Jos overal binnen kan, overal speciale opritten, brede deuren en overal aangepaste toiletten, voor de Jos is het de hemel op aarde. Op de gehandicapten parkeerplaatsen is altijd plaats want daar durft niemand anders op parkeren, je auto wordt dan weg gesleept en je moet voor de rechtbank komen. We keken er eerst tegenop om naar de States te gaan en Latijns-Amerika te verlaten maar nu zijn we er zeker van dat we van rondreizen hier gaan genieten. We bellen nog eens met het thuisfront en daar zijn ze blij dat we al zover zijn, vooral Vera is blij dat ik bijna terug in ons Belgenlandje ben.
Gelukkige verjaardag, Happy Birthday, Feliz Cumpleanos , SAM (ik weet niet wat het in het Japans is)
Vandaag gaan we een heel stuk autostrade doen en we hopen dat het iets vlotter gaat dan gisteren. Over de autostrade rijden in Mexico is duur maar het is de moeite waard,er zijn tenminste geen drempels. ‘ s Morgens is de weg redelijk en het landschap waar we doorrijden is mooi, als ik kort na de middag met Vera bel zijn we al een heel eind opgeschoten. Na de middag wordt de autostrade slechter en het landschap saaier, we geraken niet op de plaats waar we naartoe wilden en omdat het donker wordt blijven we bij een tankstation om te overnachten. In het donker rijden is echt niet aan te raden in Mexico, de grote trucks razen over de wegen en het zijn echt grote trucks. (speciaal voor den Dany, 34 wielen). Bij het tankstation is een klein restaurantje en voor een paar € bestellen we van alles wat we niet kennen, guacamole, fajitas, enz… en het is heel lekker.
Vrijdag 07/01
Al vroeg in de morgen beginnen de grote trucks weer te rijden dus we komen ook maar uit ons bed. Vandaag hebben we een heel stuk gewone weg, dus veel drempels en door stadjes en dorpjes maar het valt mee en kort na de middag stoppen we om een plaatsje te zoeken. We gaan vandaag en ook morgen niet meer rijden, de Jos heeft een beetje rust nodig want het is vermoeiend om hier echt door te rijden. Als autostrades in Frankrijk zouden zijn zoals die in Mexico dan gingen er niet veel Belgen en Hollanders naar de Provence of naar de Spaanse Costa’s, het zou er een pak rustiger zijn. In Monte Gordo, aan de kust, zien we een kleine camping en het blijkt een supermooi plekje te zijn. De tuin grenst aan het strand en we zijn er alleen, er zijn dit jaar niet veel toeristen in Mexico en dat komt vooral door de negatieve publiciteit. Er zijn problemen in Mexico maar dat is vooral in de grensstreek, in de rest van het land is er niets aan de hand. Dat geldt trouwens voor alle landjes hier in Midden-Amerika, we hebben ons nog nergens één moment onveilig gevoeld. De Mexicanen zijn een vriendelijk, hartelijk volk en heel uitbundig en vrolijk. De eigenares van de camping hier verjaart morgen en wij zijn uitgenodigd om, samen met haar familie, te komen eten.
Zaterdag 08/01
We hebben eens goed uitgeslapen vandaag, het was nodig na al die grenzen en al die kilometers. De zon schijnt hier en het is zalig buiten. We gaan efkes naar het dorp voor wat boodschappen en om een cadeau te kopen voor Anna, de eigenares van de camping. Anna lust heel graag, zoals alle Mexicanen, tequilla dus we kopen een goei fles tequilla. Tegen 3 uur komen de familie en vrienden eraan, de potten staan al van deze morgen op het vuur te pruttelen, de barbecue is aangestoken en de karaoke installatie staat klaar. Voor ons is dit een ongelooflijke ervaring, de echte Mexicaanse keuken, de muziek en de tequilla, wij voelen ons alletwee echt op ons gemak tussen de Mexicanen.Tegen de avond komen er twee Mariachi’s, één man met een gitaar en één met een mondharmonica, de mannen zingen de jarige vol vuur toe, we genieten er echt van. Volgend jaar gaan we zeker terug naar Mexico, we willen dit land nog beter leren kennen en we komen zeker terug naar de Costa Emeralde naar deze kleine, maar ongelooflijk gezellige camping.
Zondag 09/01
We nemen afscheid van Anna en rijden naar het Noorden, de weg is redelijk goed en we schieten goed op. ’s Middags raken we, in een stadje, de weg kwijt en we worden tegen gehouden door de politie. Tot hiertoe hadden we nog geen last gehad van corrupte politieagenten maar nu is het raak, we weten zeker dat we niet in overtreding zijn maar volgens hem is onze auto te zwaar om over die weg te rijden, dikke bullshit natuurlijk maar er is niets aan te doen. De politieagent zegt dat we daar tot morgen moeten blijven om dan op het politiebureau de boete te gaan betalen maar we mogen nu ook direct aan hem betalen. Normaal zou ik nooit iets aan hem betaald hebben en serieus van mijn oren gemaakt hebben maar we willen verder en we zijn niet helemaal in orde met onze papieren, we rijden zonder verzekering door Mexico. In de andere landen van Centraal Amerika moet je, verplicht, aan de grens een verzekering afsluiten maar in Mexico kon dat niet en moesten we in de eerstvolgende stad gaan zoeken, we hebben dan besloten om gewoon zonder verzekering door te rijden. Om alle problemen te vermijden hebben we die politieagent gewoon wat geld in zijn handen gestopt en zijn door gereden. ’s Avonds zijn we gestopt bij een tankstation en als alles goed gaat zin we morgen bij de grens met de States.
Maandag 10/01
Afscheid van Latijns-Amerika,
Vandaag zullen we de States binnengaan en nemen we afscheid van Latijns-Amerika. Zuid-Amerika was fantastisch maar ook Centraal-Amerika was voor ons een aangename verrassing, we hebben echt genoten hier en dan vooral van Nicaragua en ook van Mexico, al was het kort. Je hoort ongelooflijke verhalen over Zuid- en Centraal Amerika, het zou gevaarlijk zijn, over overvallen en diefstallen enz…..Geloof er geen woord van, we reizen er rond vanaf 2007 en hebben geen enkele slechte ervaring gehad, alleen maar hele goede. We hebben ons nooit onveilig gevoeld, we hebben ons nooit opgesloten in onze mobilhome maar hebben de mensen steeds als vrienden begroet en daar hebben we heel veel warmte en vriendschap voor terug gekregen. De mensen hier zijn spontaan, open en hebben alle tijd van de wereld, stress kennen ze niet en geld is hier nog geen baas. Volgend jaar gaan we zeker terug naar Centraal Amerika, we willen Mexico en Guatemala beter leren kennen en we willen ook naar Belize en El Salvador, wat we nu overgeslagen hebben. Ik hoop dat we in de U.S.A. even goede ervaringen gaan hebben dan in Latijns-Amerika.
We staan op 300 km van de grens Mexico/U.S.A. en het gaat goed vooruit, er zijn verschillende controleposten van het leger en het staat vol zwaar bewapende mannen maar we merken niet echt iets van gevaar. Aan de grens staat er een file van een paar kilometer en we zijn Mexico uit voor we het weten. We komen de States binnen in Mc Allen en dat is heel wat anders dan in Zuid- en Centraal Amerika, we moeten uit onze auto en er stappen drie douanes in de Josmobiel om hem helemaal uit te kammen. Wij gaan ondertussen naar de immigratie voor onze papieren, hier verloopt alles heel clean, er worden vingerafdrukken en foto’s van ons genomen en ze zijn ver van vriendelijk, geef mij maar de chaos in Zuid- en Midden Amerika. Na een uurtje is alles in orde en kunnen we verder, we hebben al ons fruit en groenten moeten afgeven en we moeten nog stoppen bij een bureau voor alcoholinvoer. Ze vragen wat we bij hebben van alcohol, we hebben een halve fles wijn en 5 blikjes bier in de ijskast en ze zeggen dat het eigenlijk verboden is om dat in te voeren. Ik stel voor om de wijn ter plaatse uit te drinken maar ze laten ons toch verder rijden, wat een kinderachtig gedoe zeg. We willen een verzekering afsluiten omdat er overal borden staan dat je zonder verzekering een grote boete krijgt maar het wil niet lukken. Ik ben bij 6 verzekeringskantoren geweest en niemand wil een auto uit Europa verzekeren dus we rijden weer rond zonder verzekering. Morgen hopen we bij Margo te geraken en dan ga ik het in Austin nog eens proberen en anders zal ik het in Europa wel regelen. ’s Avonds vinden we een plek op een trailer park, bij heel vriendelijke mensen en dat maakt veel goed want ik was bijna terug gedraaid naar Mexico.
Dinsdag 11/01
We zijn op weg naar Margo en we hebben haar niet gebeld, we gaan gewoon voor haar huis parkeren en haar verrassen als ze van haar werk komt. Ondertussen rijden we over de brede en supergoede Amerikaanse wegen en het went snel, die goede wegen en overal goede richtingaanwijzers. ,s Namiddags bereiken we Austin en we hebben Margo haar huis al snel gevonden, ze woont op 5 minuten van het centrum in een hele rustige, aangename wijk met veel groen. Wij gaan nog wat winkelen in Austin en overal worden we vriendelijk begroet en iedereen wil alles van ons weten, de Jos kan overal binnen zonder problemen en nu begrijp ik wat ons Liesbeth bedoelde als ze over de States vertelde. Margo is blij verrast als ze ons op hare oprit vindt en babbelt honderduit, we eten samen en we mogen niet in de Josmobiel slapen maar krijgen haar warm en zacht bed want het is ijskoud hier, het vriest.
Woensdag 12/01
Margo is gaan werken en wij rijden naar de Camper Clinic waar we een nieuw raam gaan kopen voor boven de douche, onderweg is dat raampje eraf gevlogen. Ze willen ons direct verder helpen en een uurtje later hebben we een nieuw raampje. Morgen gaan we een garage zoeken want de Josmobiel heeft een flinke beurt nodig na al die kilometers door Zuid- en Midden Amerika. ,s Namiddags is Margo vrij en we gaan samen wat winkelen en weer valt het ons op dat de Jos overal binnen kan, overal speciale opritten, brede deuren en overal aangepaste toiletten, voor de Jos is het de hemel op aarde. Op de gehandicapten parkeerplaatsen is altijd plaats want daar durft niemand anders op parkeren, je auto wordt dan weg gesleept en je moet voor de rechtbank komen. We keken er eerst tegenop om naar de States te gaan en Latijns-Amerika te verlaten maar nu zijn we er zeker van dat we van rondreizen hier gaan genieten. We bellen nog eens met het thuisfront en daar zijn ze blij dat we al zover zijn, vooral Vera is blij dat ik bijna terug in ons Belgenlandje ben.
woensdag 5 januari 2011
Honduras - Guatemala - Mexico
1 januari 2011
Wij wensen iedereen, familie, vrienden, kennissen en lezers van onze blog een jaar vol warmte, liefde en geluk toe.
Wegens familieomstandigheden hebben wij beslist om onze reis in te korten, als alles goed gaat zijn we, in de plaats van eind maart, eind januari terug op de Nieuwmoer. Reizen is zalig maar dan moet op het thuisfront ook alles ok zijn en nu op dit moment staan wij alletwee echt met onze kop terug naar huis.
We hebben al onze landkaarten opengeslagen en om sneller in de States te zijn gaan we El Salvador en Belize overslagen, we rijden een dag langer door Honduras maar dan komen we Noordelijker uit in Guatemala. Door Guatemala rijden dwarsdoor en niet, zoals gepland, naar de ruines van Tikal in het noorden. Mexico weten we nog niet goed, we gaan niet naar het schiereiland Yucatan maar we zijn nog een beetje aan het zoeken naar de kortste maar ook de veiligste weg. Onze reisverslagen zullen iets korter worden maar we gaan proberen om toch nog foto’s door te sturen.
Wij rijden vandaag al tot vlakbij de grens met Honduras en een 30 km voor de grens vinden we een slaapplaats. Nicaragua was echt een fantastisch landje, de mensen zijn vriendelijk en nog echt spontaan, het was voor ons echt een aangename verrassing en als ik ooit terug ga naar Centraal Amerika is het zeker en vast naar Nicaragua.
Zondag 02/01
We zijn al vroeg uit ons bed en om 8 uur ’s morgens zijn we al bij de grens van Honduras, er is niks te zien. Gewoonlijk staat er een file met vrachtwagens van kilometers lang maar hier is het doodstil, gisteren was het Nieuwjaar en vandaag zondag en dat is echt wel een voordeel hier aan de grens. De grensformaliteiten gaan redelijk vlotjes, Nicaragua zijn we buiten op 10 minuten en Honduras binnen valt ook mee. Het enige probleem hier altijd is dat je fotocopies moet hebben van al je papieren, de winkeltjes waren gesloten dus ik moest terug over de grens naar Nicaragua om fotocopies te laten maken maar we waren in een dik uur over de grens en dat is echt een meevaller. We rijden flink door en tegen de avond zijn we bij een meertje en daar vinden we vlotjes een plek om te overnachten. Morgen proberen we tot bij de Copan Ruinas te rijden en dat is vlakbij de grens met Guatemala. Honduras is echt een totaal ander land dan Nicaragua, de mensen zijn niet echt vriendelijk en de politie is wantrouwig, de douanes hebben ons trouwens gewaarschuwd voor corrupte politie maar volgens hen is het op dit moment veilig in Honduras.
Maandag 03/01
We zijn op weg naar de Copan Ruinas en dat is vlakbij de grens met Guatemala, in het begin is de weg goed en gaat het vooruit maar later wordt de weg een stuk slechter. De weg zit vol putten en de Jos moet gewoon zigzaggen om die te kunnen ontwijken en dat is vermoeiend. In Nicaragua hebben we dikwijls gezien dat ze met veel volk achter op een pick-up zaten maar in Honduras verbreken ze alle records, we hebben een pick-up gezien waar ze met 21 op zaten. We geraken veilig in Copan en omdat het te laat is om naar de grens te rijden besluiten we de Maya tempels van Copan te bezoeken en hier op een kleine camping te overnachten. We bellen nog even met het thuisfront en ik bel naar Margo om te zeggen dat we vroeger bij haar zullen zijn.
Dinsdag 04/01
We zijn al vroeg aan de grens met Guatemala en de grensformaliteiten gaan redelijk vlotjes, op een dik uur zijn we Guatemala binnen. We hebben een weg uitgestippeld dwars door het land maar de kaarten houden geen rekening met wegverzakkingen en wegenwerken. We hebben ongeveer 50 km heel slechte weg. De streek waar wij doorrijden is echt wondermooi en de mensen zijn heel kleurrijk gekleed, elk dorp heeft zijn eigen stijl en kleuren. Ik heb in Guatemala geen enkele foto genomen, het eerste stuk heb ik heel de tijd in de zetel zitten nijpen omdat ik zo bang was op die bergwegen en de indio’s haten het om gefotografeerd te worden, we willen ook snel vooruit dus heb ik niet veel zin om met mijn fototoestel rond te zeulen. We bellen nog even met thuisfront en daar zijn ze blij dat we zo snel vooruit gaan. Tegen de avond zijn we nog maar 150 km van de grens met Mexico. We vinden een slaapplaats bij een piepklein ziekenhuisje, het is eigenlijk een gewoon huis en ze gebruiken een paar kamers als ziekenhuis.
Woensdag 05/01
De weg naar de Mexicaanse grens is slecht maar tegen de middag zijn we er geraakt. De grensformaliteiten gaan hier ook vlotjes en een uurtje later rijden we Mexico binnen. We hebben een snelle weg door Mexico gevonden en hopen er op 10 dagen door te geraken. We gaan onderweg wel een keertje een paar dagen ergens blijven want de Jos moet af en toe ook eens kunnen rusten. Mexico is het land van de verkeersdrempels, je wordt er gewoon onnozel van. We hebben vandaag 170 km gedaan er we zijn de tel kwijt geraakt maar ik heb er zeker 150 geteld. We staan in een stadje op de parking van een hotel, met security en dat is in Mexico echt nodig.
Wij wensen iedereen, familie, vrienden, kennissen en lezers van onze blog een jaar vol warmte, liefde en geluk toe.
Wegens familieomstandigheden hebben wij beslist om onze reis in te korten, als alles goed gaat zijn we, in de plaats van eind maart, eind januari terug op de Nieuwmoer. Reizen is zalig maar dan moet op het thuisfront ook alles ok zijn en nu op dit moment staan wij alletwee echt met onze kop terug naar huis.
We hebben al onze landkaarten opengeslagen en om sneller in de States te zijn gaan we El Salvador en Belize overslagen, we rijden een dag langer door Honduras maar dan komen we Noordelijker uit in Guatemala. Door Guatemala rijden dwarsdoor en niet, zoals gepland, naar de ruines van Tikal in het noorden. Mexico weten we nog niet goed, we gaan niet naar het schiereiland Yucatan maar we zijn nog een beetje aan het zoeken naar de kortste maar ook de veiligste weg. Onze reisverslagen zullen iets korter worden maar we gaan proberen om toch nog foto’s door te sturen.
Wij rijden vandaag al tot vlakbij de grens met Honduras en een 30 km voor de grens vinden we een slaapplaats. Nicaragua was echt een fantastisch landje, de mensen zijn vriendelijk en nog echt spontaan, het was voor ons echt een aangename verrassing en als ik ooit terug ga naar Centraal Amerika is het zeker en vast naar Nicaragua.
Zondag 02/01
We zijn al vroeg uit ons bed en om 8 uur ’s morgens zijn we al bij de grens van Honduras, er is niks te zien. Gewoonlijk staat er een file met vrachtwagens van kilometers lang maar hier is het doodstil, gisteren was het Nieuwjaar en vandaag zondag en dat is echt wel een voordeel hier aan de grens. De grensformaliteiten gaan redelijk vlotjes, Nicaragua zijn we buiten op 10 minuten en Honduras binnen valt ook mee. Het enige probleem hier altijd is dat je fotocopies moet hebben van al je papieren, de winkeltjes waren gesloten dus ik moest terug over de grens naar Nicaragua om fotocopies te laten maken maar we waren in een dik uur over de grens en dat is echt een meevaller. We rijden flink door en tegen de avond zijn we bij een meertje en daar vinden we vlotjes een plek om te overnachten. Morgen proberen we tot bij de Copan Ruinas te rijden en dat is vlakbij de grens met Guatemala. Honduras is echt een totaal ander land dan Nicaragua, de mensen zijn niet echt vriendelijk en de politie is wantrouwig, de douanes hebben ons trouwens gewaarschuwd voor corrupte politie maar volgens hen is het op dit moment veilig in Honduras.
Maandag 03/01
We zijn op weg naar de Copan Ruinas en dat is vlakbij de grens met Guatemala, in het begin is de weg goed en gaat het vooruit maar later wordt de weg een stuk slechter. De weg zit vol putten en de Jos moet gewoon zigzaggen om die te kunnen ontwijken en dat is vermoeiend. In Nicaragua hebben we dikwijls gezien dat ze met veel volk achter op een pick-up zaten maar in Honduras verbreken ze alle records, we hebben een pick-up gezien waar ze met 21 op zaten. We geraken veilig in Copan en omdat het te laat is om naar de grens te rijden besluiten we de Maya tempels van Copan te bezoeken en hier op een kleine camping te overnachten. We bellen nog even met het thuisfront en ik bel naar Margo om te zeggen dat we vroeger bij haar zullen zijn.
Dinsdag 04/01
We zijn al vroeg aan de grens met Guatemala en de grensformaliteiten gaan redelijk vlotjes, op een dik uur zijn we Guatemala binnen. We hebben een weg uitgestippeld dwars door het land maar de kaarten houden geen rekening met wegverzakkingen en wegenwerken. We hebben ongeveer 50 km heel slechte weg. De streek waar wij doorrijden is echt wondermooi en de mensen zijn heel kleurrijk gekleed, elk dorp heeft zijn eigen stijl en kleuren. Ik heb in Guatemala geen enkele foto genomen, het eerste stuk heb ik heel de tijd in de zetel zitten nijpen omdat ik zo bang was op die bergwegen en de indio’s haten het om gefotografeerd te worden, we willen ook snel vooruit dus heb ik niet veel zin om met mijn fototoestel rond te zeulen. We bellen nog even met thuisfront en daar zijn ze blij dat we zo snel vooruit gaan. Tegen de avond zijn we nog maar 150 km van de grens met Mexico. We vinden een slaapplaats bij een piepklein ziekenhuisje, het is eigenlijk een gewoon huis en ze gebruiken een paar kamers als ziekenhuis.
Woensdag 05/01
De weg naar de Mexicaanse grens is slecht maar tegen de middag zijn we er geraakt. De grensformaliteiten gaan hier ook vlotjes en een uurtje later rijden we Mexico binnen. We hebben een snelle weg door Mexico gevonden en hopen er op 10 dagen door te geraken. We gaan onderweg wel een keertje een paar dagen ergens blijven want de Jos moet af en toe ook eens kunnen rusten. Mexico is het land van de verkeersdrempels, je wordt er gewoon onnozel van. We hebben vandaag 170 km gedaan er we zijn de tel kwijt geraakt maar ik heb er zeker 150 geteld. We staan in een stadje op de parking van een hotel, met security en dat is in Mexico echt nodig.
Abonneren op:
Posts (Atom)
