Naar de Mexicaanse grens.

Woensdag 29/01 t/m donderdag 06/02

 

Gelukkige Verjaardag Ronan (31/01)

Feliz cumpleaños Mica y Naty (31/01)

 

We rijden van het éne eiland naar het andere, we vertrekken van Goose Island en rijden naar Mustang Island.  Op Mustang Island vinden we een plekje op de camping van het State Park, je mag er ook op het strand overnachten maar omdat er een heel hoog tij voorspeld is, wordt dat afgeraden. We zijn eigenlijk alleen maar op de camping om te slapen want we staan heel de dag op het strand, het weer is zalig en we kunnen al 2 dagen op rij in korte broek en T shirt het strand op, er zijn zelfs kinderen aan het zwemmen. Op de camping leren we een ongelooflijk interessante madam kennen, Margareta is van geboorte Colombiaanse, ze is opgegroeid in Brazilië en is als jonge vrouw naar de USA gekomen. We hebben echt genoten van haar gezelschap, haar verhalen en haar ongelooflijk gevoel voor humor. De laatste dag dat we op Mustang Island zijn is het mistig maar warm, op een paar minuten tijd is de mist weg en wordt het steenkoud dus we verlaten het strand en rijden naar Corpus Christi, Walmarttijd. De weersvoorspelling zien er niet goed uit dus we besluiten dan maar te gaan rijden richting Mexicaanse grens. De eerste keer dat we in Texas waren, hebben we met Margot een film bekeken over extreme weather in Texas en nu weten we dat het klopt, dat gaat hier nogal op en neer. We zijn inmiddels op weg naar Brownsville en we rijden door de prairies van Zuid-Texas, uitgestrekte vlaktes met lage begroeiing en het doet ons weer denken aan de pampas in Argentinië, er wonen heel weinig mensen, je ziet weinig huizen buiten af en toe een grote poort van een ranch. Als we Brownsville naderen zien we al controleposten van de Border Patrol en Brownsville ziet er heel anders uit dan andere stadjes in de USA,  de laundry is een lavanderia en de bakery is een panaderia  geworden en je hoort hier praktisch alleen Spaans spreken, slechts af en toe hoor je hier iemand Engels spreken. Wij overnachten bij Walmart waar de hele nacht twee auto’s van de security rondrijden. In Brownsville bezoeken we het Resaca de la Palma State Park, dit is vooral bekend voor de vogels die er komen overwinteren maar we denken dat het te koud is, we maken een flinke wandeling door het park maar zien weinig vogels.  De volgende dag rijden we naar het strand van Boca Chica, het laatste strand vlakbij de Mexicaanse grens maar ook daar giert de wind over het strand.  Als we terugkomen van het strand worden we gestopt door de Border Patrol die onze papieren willen zien en willen weten waar we vandaan komen en waar we naartoe rijden, het zijn vriendelijke mannen en ze laten ons zonder problemen verder rijden. Vanuit Brownsville rijden we, langs de Rio Grande, verder landinwaarts en we hadden gedacht om af en toe de Rio Grande wel eens te zien maar dat lukt niet. Het is onmogelijk om aan de rivier te geraken want de Amerikanen hebben een groot ijzeren hek gebouwd van ongeveer 4 meter hoog en dat loopt helemaal langs de Rio Grande, zo controleren ze de grens tussen Mexico en de USA.  We rijden door de kleine dorpjes langs de Rio Grande en het lijkt echt alsof we de USA verlaten hebben. Het is er rommelig en vuil, iedereen schijnt er wel een handeltje te hebben, ze rijden in hun oude, gedeukte auto’s zonder zich veel van de verkeersregels aan te trekken maar het is er ook gezellig, veel kleuriger en overal klinkt vrolijke muziek. Ik hou wel van dat rommelige, chaotische straatleven, van de muziek en de claxonnerende chauffeurs  en krijg echt zin om volgende winter terug naar Mexico te gaan. We rijden nog even langs Estero de llano State Park en wandelen daar een paar uurtjes rond maar omdat het koud blijft, besluiten we naar een camping te rijden en daar een paar dagen te blijven. In Mission rijden we langs een paar camping en daar valt ons oog op camping Americana, het lijkt een hele gezellige camping met overal sinaasappelbomen tussen de mobilhomes in.  We spreken met de sympathieke eigenaar en als we een week blijven, krijgen we een speciale prijs dus dat gaan we dan maar doen. We zitten hier vlakbij het Bentsen  Rio Grande Valley State Park en daar is het World Birding Center gevestigd. Jos wil daar graag naartoe en hij kan er met zijn bike zo dikwijls binnen en buiten rijden als hij wilt want met onze State Park Pass mogen we er gratis binnen.  Het is nog altijd vreselijk koud hier maar de Winter Texans (van Michigan, Minnesota, Canada…..) vinden dat het wel te doen, die zijn natuurlijk andere temperaturen gewoon dan de mensen van hier, die weten niet waar ze moeten kruipen van de kou.  De strenge winter blijft de USA teisteren en zolang de wind uit het Noorden blijft komen, blijft het bibberen. Ik kreeg deze week nog een mail van iemand die in het Zuiden van Mississippi in een ijs storm terecht gekomen was en van iemand anders die in het Zuiden van Louisiana, een laag ijs van een centimeter dik op de autoruiten had. Maar er is beterschap op komst, de voorspellingen voor volgende week zien er niet slecht uit, de temperatuur zou terug stijgen tot 22 graden en meer dus het zwembad hier op de camping lonkt al.

Langs de Golf van Mexico.

Zaterdag 18/01

 

Gelukkige verjaardag Marcel

 

We vertrekken met een volle watertank en een volle batterij uit het State Park en gaan eerst langs de wasserij, dat is al weer even geleden. Sinds gisteren is Jos zijn voet gezwollen en voelt warm aan, de wond ziet er wel niet ontstoken uit maar we zijn niet gerust in de zaak.  De mensen van de wasserij verwijzen ons naar een walk-in clinic vlakbij en bieden aan om onze was te doen terwijl wij naar het ziekenhuis gaan.  Bij de walk-in Clinic worden we vriendelijk ontvangen en wordt de Jos vakkundig geholpen door een kordate dokteres, ze had vooral belangstelling voor onze reizen en had zelf, op haar Harley Davidson, Centraal- Amerika doorkruist.  De dokteres schrijft een speciale brandwonden zalf voor en een flinke dosis antibiotica omdat de wond redelijk diep is en ze geen risico wil lopen op infecties. De voorschriften worden doorgebeld naar de apotheek van Walmart en daar kunnen we ze morgenvroeg ophalen dus gaan we op hun parking slapen.

 

Zondag  19/01 en maandag 20/01 Galveston Island

 

Gelukkige verjaardag Caroline (19/01)

 

We halen onze medicijnen op bij Walmart en rijden de stad Galveston uit naar de stranden van Galveston Island, je mag hier overal met de auto op het strand en je kan, over het strand,  van het éne kustplaatsje naar het andere rijden.  We parkeren op het strand en zetten de auto zo weg dat we lekker uit de wind zitten, het is niet echt warm maar de zon schijnt weer volop en dat is het voornaamste. Tegen de avond zetten we de auto een beetje dichter bij de duinen en blijven op het strand slapen.  De volgende dag rijden we gewoon een paar stranden verder, van Galveston Island naar Follets Island. De stranden zijn hier prachtig, breed en uitgestrekt en hier en daar staat een huis langs de stranden maar er is weinig of geen bewoning.  Omdat de stranden hier een harde ondergrond hebben kan Jos er zonder problemen met zijn rolstoel over rijden. We wandelen uren over het strand zo blij als kleine kinderen, het is dan ook meer als 15 jaar geleden dat we met ons tweetjes een echte strandwandeling, zonder duwen en trekken, konden maken. We staan nu al enkele dagen met onze auto op het strand en het zand zit echt overal, in de kasten, in ons bed, in onze ogen, oren, neus en tussen onze tanden maar al die ongemakken wegen niet op tegen, het inslapen met het ruisen van de golven onder een schitterende sterrenhemel en wakker worden met de prachtige zonsopkomst boven de Golf van Mexico.

 

Dinsdag 21/01 en woensdag22/01 Matagorda Bay

 

We hebben deze morgen weer een prachtige zonsopkomst gehad maar een paar uurtjes later is het beginnen waaien, we worden compleet gezandstraald en daarom besluiten we wat te gaan rijden en dan maar zien wat de wind doet. We stoppen onderweg, checken onze mails  en drinken een koffietje en daarna is de wind al veel minder fel.  Wij zijn inmiddels in Matagorda Island aangekomen, we willen hier een paar dagen blijven en met al dat zand in onze auto hebben we al flink wat water verbruikt maar je wordt creatief als je boondockt.  We passeren iemand die zijn pick-up truck aan het wassen is en ik vraag hem vriendelijk  of hij onze watertank wil vullen,  dit is geen enkel probleem. Ik bied aan om hem te vergoeden maar daar wil de brave man absoluut niets van horen en hij geeft ons ook nog een paar goeie tips voor overnachtingsplekjes.  We parkeren  de Josmobiel aan de oever van de Rio Colorado die hier uitmondt in de Golf van Mexico en daar gaan we een paar dagen blijven, we zitten aan de rivier en kunnen de Golf van Mexico zien maar er is een pak minder wind dan aan het strand zelf.  We genieten van het zonnetje en van de toeren die de pelikanen uithalen wanneer ze de rivier in duiken, als er ook nog eens een dolfijn voorbij gezwommen komt kan onze dag niet meer stuk.

 

Donderdag 23/01 t/m dinsdag  28/01 Goose Island State Park

 

We worden door een paar vissers gewaarschuwd dat er ander weer op komst is, er zou een serieus koudefront aankomen met stormachtige wind en dat betekent, weg van de stranden.  We rijden naar Goose Island State Park, dit park ligt ook aan de Golf van Mexico maar de camping ligt een paar kilometer landinwaarts, verscholen in het bos.  We krijgen een prachtige campingplek toegewezen en we kunnen ook hier weer gebruik maken van onze Texas State Park Pass. Als we aankomen op Goose Island schijnt de zon en loopt iedereen in T-shirt over de camping maar we weten al, uit ervaring, dat het weer in Texas extreem kan zijn.  We zijn nog maar goed en wel geïnstalleerd als de temperatuur met 15 graden zakt en er een ijskoude noorderwind opsteekt, dus rap in de Josmobiel lekker bij ons elektrisch vuurtje.  ’s Avonds en ’s nachts rukt en trekt de wind aan de Josmobiel en soms wordt ik er bang van maar het orkaanseizoen is hier voorbij dus ik kruip diep onder het dekbed lekker dicht bij de Jos. Als we opstaan is het ijzig koud, wat een ongelooflijk verschil met een paar dagen geleden, toen zaten we lekker in het zonnetje op het strand en nu hangen de ijspinnen hier aan de goten van het douchegebouw. Goose Island is vooral bekend omdat de Whooping Cranes, grote witte kraanvogels, hier komen overwinteren en als we een rondje rijden zien we er een aantal zitten.  Het zijn prachtige vogels en het is indrukwekkend hoe groot ze zijn als ze vlak boven je hoofd vliegen.  De wond aan Jos zijn voet geneest verbazingwekkend snel, het is echt wonderzalf die de dokteres voorgeschreven heeft, we hebben nog nooit geweten dat een brandwond bij hem zo snel geneest.  

Van extreem weer gesproken, na de ijskoude nacht en dag is het de volgende dag alweer 16 graden en een dag later al 22 graden, we wisselen hier continue van sweaters en lange broeken naar T-shirts en korte broeken. Normaal gezien zouden we maandagmorgen hier vertrekken maar omdat ik wat ziek ben hebben we 2 dagen bijgeboekt, het is echt geen goed idee om met een zieke kop te gaan rijden en we waren het hier zeker  nog niet beu ook. De Jos gaat wat biken, op zoek naar de whooping cranes en ik heb, aan de Josmobiel, gezelschap gekregen van een kardinaalvogel die de hele tijd, in onze autospiegels, met zichzelf aan het vechten is. Zo gauw ik terug helemaal op mijn plooien ben rijden we weer een beetje verder naar het zuiden, langs de Golf van Mexico.

OP ZOEK NAAR DE ZON

Donderdag 09/01 – Vrijdag 10/01

 

We hebben het gezien in Florida, de regen komt met bakken uit de hemel  en we gaan op zoek naar de zon.  We rijden langs de stranden van de Golf van Mexico, het zijn prachtige stranden maar nu zien ze er troosteloos en grijs uit. ’s Middags kunnen we, aan het strand van Santa Rosa, toch nog buiten eten  maar even later begint het weer te gieten.  We overnachten in Panama City op de parking van Walmart, we parkeren onder de grote lampen en zien ’s morgens dat onze zonnebatterijen opgeladen zijn door de lampen van Walmart, wat een ongelooflijke camping is Walmart toch. Omdat het de volgende morgen nog grijs en koud is gaan we gewoon heel de dag rijden. We rijden Alabama binnen en buiten, in Mississippi stoppen we even bij het Welcome Center en iets verder op de parking van Flying J. gaan we overnachten. Flying J is een tankstation met speciale plaatsen voor mobilhomes, je kan er ook water tanken en je vuil water lozen, we zijn nu vlakbij Louisiana.

 

Zaterdag 11/01 – zondag 12/01 New Orleans

 

Als we Louisiana binnenrijden stoppen we even bij het Welcome Center om kaarten op te halen en wat informatie.  We gaan voor 2 nachten naar een State Park 6 mijl van New Orleans, het park ligt aan Bayou Segnette en het is er ongelooflijk rustig. We zijn nog maar even op de camping als we mensen tegenkomen waarmee we samen een boottocht gemaakt hebben in de Okeefenokee Swamp, dat is al even geleden dus er moet serieus bijgepraat worden. Het weer is toch een beetje beter geworden en morgen gaan we naar New Orleans.

Bayou Segnette ligt aan de andere kant van de Mississippi rivier maar er is een gratis voetgangersferry naar New Orleans.  Er is een bewaakte parking aan de ferry en dat is nodig in New Orleans en dus kunnen we met een gerust hart gaan genieten van deze fantastische stad.  Direct als je van de ferry komt hoor je de muziek en zie je het bruisende straatleven van New Orleans. Op Jackson Square zitten kunstenaars, handlezers, waarzeggers, er staan goochelaars en overal klinkt muziek en veel van de groepjes die op straat spelen zijn echt goed. We hebben geluk met het weer, de zon schijnt en het is warm genoeg om een Hurricane, dé cocktail van New Orleans te gaan drinken. Bij Café du Monde gaan we beignets eten, er kunnen ongeveer 300 mensen zitten en toch staat er een hele rij aan te schuiven voor het enige gerecht op hun kaart, beignets met bloemsuiker. Café du Monde is zogenaamd een Frans café maar het lijkt meer op Chinatown, er werken alleen Chinezen maar ze kunnen goed beignets bakken. We slenteren nog wat door de straten van het French Quarter en als de daklozen van New Orleans zich op hun banken beginnen te installeren is het tijd om terug naar de ferry te wandelen. De criminaliteit en ook de armoede zijn hier enorm gestegen na de orkaan Katrina, het stadsgedeelte waar onze auto staat, Algiers, is niet het allerbeste en er wordt dan ook aangeraden om daar voor de avond weg te zijn. De Josmobiel staat nog netjes op de parking, naast ons staat een Duitse mobilhome en die waren vergeten hun autoraam te sluiten maar alles is onaangeroerd dus het zal hier allemaal wel meevallen.

 

Maandag 13/01 t/m woensdag 15/01 Texas

 

Gelukkige verjaardag Gust 13/01

Gelukkige Verjaardag Maia 15/01

 

Als we maandag opstaan is het weer aan het regenen en geen klein beetje, de camping begint al onder water te lopen wat hier niet moeilijk is want we zijn langs alle kanten omringd door water, we pakken in en vertrekken richting Texas.  We nemen een weg door de bayou’s van Cajun Country, eigenlijk is het één grote armoede daar in de bayou en het is ongelooflijk wat een bende het is op sommige plaatsen. De bayou’s zijn van oudsher een schuilplaats voor verschoppelingen, gevluchte slaven en misdadigers. Ik kan me niet voorstellen dat je daar vrijwillig gaat wonen, het is er overal drassig en moerassig, het zit er vol alligators, slangen en ander ongedierte,  in de zomer is het bloedheet en vochtig en wordt je levend opgevreten door de muggen. We stoppen onderweg nog bij een apotheker want Jos heeft een flinke brandwond op zijn voet, met dat koude weer hebben we ’s avonds een elektrisch vuurtje aan en daar heeft hij waarschijnlijk te dicht bij gezeten. Als ik in de apotheek vraag om zalf voor brandwonden zeggen ze dat ik daar een voorschrift voor moet hebben en dus langs de dokter moet. Het is toch wel om achterover te vallen, ik kan in dit land, zonder problemen, een geweer en kogels kopen maar zalf voor brandwonden dat is een probleem. Ik koop wat verband, pleisters en een ontsmettende zalf en we zullen wel zien hoe het afloopt maar als het nodig is gaan we natuurlijk langs de ER.  In de late namiddag zien we de borden “Welcome to Texas” staan en dat is een beetje thuiskomen, we zijn echt graag in Texas, vooral de Jos. We gaan een tijdje aan de Golf van Mexico blijven, daarna wat aan de Rio Grande vlakbij de Mexicaanse grens en half maart vallen we weer binnen bij Margot.

De grote gele bol, die wij kwijt waren, is dus in Texas. We worden wakker omdat de zon zo fel binnen schijnt, we halen snel wat informatie en kaarten op en bellen nog eens met het thuisfront.  De volgende dagen gaan we het rustig aan doen want we hebben de afgelopen dagen genoeg kilometers gedaan.  We draaien van de Highway af naar de Golf van Mexico en in het kleine plaatsje Highlands zetten we ons op het strand.  We zien in de verte de olieplatformen in de Golf en achter ons zien we de Ja knikkers in de velden staan, we krijgen heel de dag bezoek van mannen die in de olievelden werken en de dag vliegt dan ook voorbij. ’s Avonds parkeren we op een parking aan het strand. De volgende dag rijden we Bolivar Island op, een schiereiland in de Golf van Mexico en hier is het strand veel mooier en breder dan waar we gisteren zaten.  Je mag hier overal met je auto op de stranden rijden, we parkeren de Josmobiel op het strand en pakken alles uit tot en met de barbecue. Er is een fris windje maar de zon schijnt volop, met een vest aan is het zalig op het strand en we genieten echt van ons dagje strand. Dankzij het extra wieltje, dat Jos gemaakt heeft voor zijn rolstoel, kunnen we een flinke strandwandeling maken bij laag water. De Amerikanen doen het anders die wandelen niet maar rijden met hun golfkarretjes over het strand, zelfs om hun hond uit te laten.  Vanavond slapen we nog maar eens aan het strand maar morgen zullen we toch eens een camping moeten opzoeken om onze watertank te vullen.

 

Donderdag 16/01 – Vrijdag 17/01 Galveston Island

 

Gelukkige verjaardag Fridi – 17/01

 

Omdat er geen druppel water meer uit onze kranen komt gaan we een camping opzoeken, we nemen de free ferry tussen Bolivar Island en Galveston en rijden naar Galveston Island State Park. In het State Park kopen we een jaarkaart van de Texas State Parks, deze kaart geeft je een hele boel voordelen en kortingen en na een paar State Parks is je kaart terugbetaald. Enkele jaren geleden is Galveston Island, door een orkaan, totaal verwoest maar alles is terug opgebouwd, het nieuwe douchegebouw is prachtig. Wij staan hier (dankzij onze Texas State Pass) voor 15 dollar per dag, aan de éne kant ligt de Golf van Mexico en aan de andere kant de Intracoastal Waterway en de douches zouden echt niet misstaan in een Hilton of Hyatt hotel.  Op de camping maken we kennis met een Zwitser, hij heeft echt een geweldig, ruige camper gebouwd. Hij heeft de auto hier gekocht, een werkruimte met materiaal gehuurd en is beginnen bouwen, met een prachtig resultaat. We hebben, mobilhome bouwers onder mekaar, een aangenaam gesprek  met hem en ik heb de nodige foto’s gemaakt die de Jos op de computer in het mapje “Weking” zet. Er waait een frisse wind maar als je uit de wind kan zitten in de stralende zon is het zalig hier. Morgen vertrekken we, met een volle watertank en alle drinkwater bidons gevuld, naar de stranden ten zuiden van Galveston om nog wat te gaan boondocken.

Winter in Florida

GELUKKIG NIEUWJAAR.

 

Maandag 30/12 t/m donderdag 02/01  CRYSTAL RIVER

 

Om het einde van 2013 te vieren rijden we naar Crystal River aan de Golf van Mexico. We willen eindelijk eens fatsoenlijk internet om met familie en vrienden te kunnen bellen en daarom gaan we 2 nachten naar een privé camping. We krijgen een mooi plekje, we installeren ons en testen direct het internet uit, dat werkt hier prima dus we proberen zoveel mogelijk familie en vrienden te bereiken. Met oudejaar geen Nieuwjaarke Zoete of Helder klinkt ons liedje voor ons maar een dagje op het strand aan de Golf van Mexico, het is een zalig warme dag en we profiteren ervan want de voorspellingen zien er niet goed uit.  We nemen afscheid van 2013 met gambas in looksaus en verwelkomen 2014 met een goei flesje wijn, het is heel rustig op de camping en dat is normaal als je ziet hoe hoog hier de gemiddelde leeftijd ligt. De eerste dag van 2014 is een druilerige, grijze dag maar we rijden toch naar het strand vooral omdat ik er gisteren mijn e-reader vergeten ben en stiekem hoop dat hij er nog ligt. Op het strand is natuurlijk geen spoor van mijn e-reader maar als ik een tijdje later iets uit de auto wil pakken zie ik hem liggen vooraan op de bar choc en ondanks de regen werkt hij nog perfect.  Ongelooflijk, die is gisteren 10 km mee terug naar de camping en vandaag 10 km mee terug naar het strand meegereden, volgens de Jos komt het omdat hij zo een goeie chauffeur is maar volgens mij komt het omdat wij gewoon een hele brede bar choc hebben.  We brengen ook nog een bezoekje aan, het vlakbij gelegen, Homosassa Springs State Park wat bekend staat om zijn opvang van gekwetste manatees. Veel manatees lopen enorme kwetsuren op door de schroeven van motorboten en worden hier verzorgd tot ze weer terug de rivieren in kunnen. Vanavond rijden we terug naar het strand van Crystal River en gaan daar overnachten en morgenavond gaan we nog maar eens een keertje bij Wal-Mart slapen.

 

Vrijdag 03/01 t/m zondag 05/01 MANATEE SPRINGS STATE PARK

 

We kennen Manatee Springs State Park al van 2 jaar geleden maar we willen er toch nog eens een paar dagen blijven.  Het is een prachtig parkje met kristalheldere bronnen en mooie boardwalks langs de bronnen en de Suwannee River, er zijn mensen aan het zwemmen in de bronnen maar ik waag er mij niet in met al die waarschuwingsborden : “Voorzichtig bij het zwemmen, let goed op alligators en waarschuw de Park Rangers als alligators zich agressief gedragen”, mij niet gezien hoor.  We hebben gezellige buren op de camping en komen nog bekenden tegen waarmee we in South-Carolina op de camping gezeten hebben. Het weer is nog altijd goed maar dat is maar stilte voor de storm als we de mensen hier mogen geloven.

 

Maandag 06/01 t/m donderdag 09/01 OCHLOKONEE RIVER STATE PARK 

Gelukkige Verjaardag Sam – 6 januari

Als we aankomen op de piepkleine maar mooie camping van Ochlokonee River State Park giert de koude wind ons om de oren.  Heel de USA kreunt onder een super strenge winter en zelfs Florida krijgt er een stukje van mee. We doen een dikke trui aan en een muts op en maken een wandeling door het State Park dat is de enige manier om warm te blijven, buiten in de auto te blijven zitten. Er wordt een hele koude nacht voorspeld en de Rangers beginnen te panikeren, niemand weet hier hoe ze daar mee om moeten gaan want alle waterleiding ligt boven de grond, in de douches en Wc’s is nergens verwarming enz.. We zetten onze chauffage op en kruipen vroeg in ons warme bed, als we ’s morgens opstaan is de chaos compleet, de Wc’s spoelen niet meer door en er komt geen water uit de douches en uit geen enkele kraan op de camping. Het heeft vannacht tot – 5° gevroren en dat is een record voor Florida en het zou 90 jaar geleden zijn dus  normaal dat ze hier panikeren, tegen de middag is alles ontdooid en het schijnt allemaal heel goed meegevallen want alles werkt weer normaal. We pakken ons nog maar eens goed in om en gaan, samen met mensen van Minnesota, een wandeling maken, die moeten eens lachen met deze temperaturen want ze hebben naar huis gebeld en daar is het -40°. Hier aan de Ochlokonee River zitten witte eekhoorns, ze komen alleen hier en ergens in North-Carolina voor, het zijn geen albino’s want ze hebben bruine oogjes. Volgens de verhalen hier zouden ze in 1800 door Spaanse zigeuners meegebracht zijn, we zien er een paar in de bomen zitten en het zijn prachtige diertjes.  Woensdag is de temperatuur al terug wat gestegen, het is nog kouder dan normaal hier maar voor de volgende dagen wordt terug warmer weer voorspeld, dus de winter in Florida zal niet lang duren. We blijven maar bekenden tegenkomen, er komt iemand bij de Josmobiel aan met de vraag of wij hem herkennen en hoe ik mijn hersenen ook pijnig ik weet echt niet wie die brave mens is, blijkt dat hij ons twee jaar geleden in Texas is tegengekomen en een avond bij ons aan het kampvuur heeft doorgebracht dus dat gaan we hier nog eens over doen. We vertrekken stilaan uit Florida, het is weer aan het regenen en de volgende dagen gaan we stilaan richting Louisiana.

Highlands Hammock en Hillsborough River State Parks

Woensdag 18/12 t/m zondag 22/12 – HIGHLANDS HAMMOCK

 

We nemen afscheid van Frank & Yvonne en van trailerpark :”Hitching Post”. We hebben een aangename week gehad samen met hen maar het is tijd om verder te gaan.  We rijden Cape Canaveral uit en trekken terug het binnenland van Florida in, de kust is mooi maar ook heel druk. We zijn op weg naar Highlands Hammock State Park en Frank heeft ons een kleine landweg aangeraden en hier laat Florida zich weer van een heel andere kant zien.  Er is praktisch geen verkeer hier, we zien onderweg een paar grote ranches, veel sinaasappelbomen, kilometerslange aardbeienvelden en hier en daar een piepklein dorpje, het lijkt wel of iedereen in Florida aan de kust woont. Tegen de avond zien we een soort camping tussen de bomen, de man die er woont zegt dat het eigenlijk alleen voor tenten is maar omdat onze auto niet groter is dan de gemiddelde Amerikaanse tent mogen we er, gratis, overnachten. De  volgende dag komen we aan in Highlands Hammock State Park en dat is een aangename verrassing, de camping is mooi, de douches splinternieuw en Jos heeft al gauw gezien dat hij er perfect kan biken. Wij blijven 4 dagen in het State Park en hebben er ons geen enkel moment verveeld, we hebben aangename buren en genieten van het stralende weer. Het is momenteel echt warm in Florida, we halen de hele week vlotjes 28 graden en zelfs ’s avonds blijft het aangenaam om buiten te zitten.  De wandelroutes in het park zijn schitterend, ze lopen door het palmbomenwoud, over boardwalks door het moeras en, op een klein stukje na, zijn ze allemaal toegankelijk voor de Jos. We wandelen alle dagen een paar uur, er is altijd wel iets te zien zoals slangen en alligators en het is lekker koel onder de palmbomen. Zondag vertrekken we van de camping en omdat we toch moeten winkelen willen we bij Wal-Mart overnachten. Vlak voor we het park uitrijden komen Martin & Annemarie het park binnen, we hebben samen met hen een week doorgebracht in Faver Dykes State Park, we hebben reservaties voor een ander park anders waren we graag nog wat langer, samen met hen, daar gebleven. We slapen bij Wal-Mart in het stadje Sebring en dat plaatsje is, door de overwinteraars, echt uit zijn voegen gebarsten. Sebring was vroeger een klein dorpje maar omdat er zoveel Snowbirds zitten is het een flinke stad geworden, veel mensen die hier vroeger kwamen overwinteren, maar te oud zijn geworden om die afstand te rijden, zijn hier definitief komen wonen. De gemiddelde leeftijd is hier hoog en cardiologen, orthopedisten, oog- en oorartsen en begrafenisondernemers doen hier gouden zaken.

 

Maandag 23/12 t/m zondag 29/12 HILLSBOROUGH RIVER STATE PARK

 Feliz Cumpleanos Nico Garcia - 25/12

Gelukkige Verjaardag Sarah Balemans - 29/12

Als we aankomen in Hillsborough River State Park is onze campingssite nog niet vrij, de mensen zijn ook nergens te zien, de Ranger spreekt een boodschap in op hun gsm en iets later komen ze dan toch opdagen.  De mensen waren, per ongeluk, op een verkeerde site gaan staan en waren met een gerust hart weggereden. Ze komen zich uitgebreid verontschuldigen en bieden aan om ons te helpen met alles op te stellen, we stellen hen gerust en zeggen dat er ergere dingen zijn dan een uurtje wachten in de zon.  We installeren ons op ons plekje voor 4 dagen en we blijken in een heel gezellige hoek te zitten, we hebben zelden zoveel bezoekers gehad in de mobilhome en als dat zo blijft ga ik misschien toch wel inkom vragen om de Josmobiel te bezichtigen.   Met Kerstavond maak ik uitgebreid eten klaar en we blijven gezellig op de camping, het is algauw een 15 km rijden naar Zephyrhills en dat hebben we er niet voor over. Rond de feestdagen mis ik de familie en vrienden toch wel en vooral ons moeder haar lekker eten en de gezelligheid daar rond de tafel maar ja, je kunt niet alles hebben.  Toen we pas begonnen reizen dacht ik altijd dat er geen kerstsfeer kon zijn als het warm was maar inmiddels weet ik beter, het zit gewoon in ons hoofd dat het koud moet zijn en er is hier echt wel kerstsfeer, alleen beleef je die in shorts en T-shirt in plaats van in een dikke jas, muts en handschoenen.  De Amerikanen zijn toch wel de kampioenen in kerstversiering denk ik, hier op de camping staan, bij de mobilhomes, opgeblazen Kerstmannen, rendieren compleet met arresleeën en overal flikkerlichtjes, zo kitscherig dat het mooi wordt.  Na ons Kerstmaal zitten we met enkele buren rond het kampvuur te genieten van een mooie avond in goed gezelschap. Dit is een hele drukke periode, vooral in de State Parks, we hebben al op internet gekeken naar een paar andere parken maar er is nergens plaats. Als we bij de Rangers horen dat we hier nog 3 nachten langer kunnen blijven, maar dan wel op een andere site, pakken we dit met twee handen aan.  De verhuis is gauw gebeurd want onze buren pakken gewoon ons anti-muggententje en onze stoelen op en wandelen ermee naar onze nieuwe plek, we zitten vlakbij dus onze gezellige kampvuuravonden kunnen gewoon doorgaan. Inmiddels is het weer een beetje omgeslagen, het is een stuk frisser en de mensen van Florida noemen dat een koudefront, het is nog altijd wel ruim 20 graden dus we hebben nog geen truien en jassen nodig. Na 7 nachten verlaten we Hillsborough River en omdat we dringend boodschappen moeten doen rijden we naar Wal-Mart en overnachten daar samen met nog 6 andere mobilhomes, veel Amerikanen noemen Wal-Mart al camping Wally. Morgen vertrekken we richting Golf van Mexico om daar Oudjaar te vieren en we hopen daar eindelijk eens fatsoenlijk internet te vinden.

 

Titusville & Cape Canaveral

Maandag  9/12 en dinsdag 10/12 Titusville

 

We zijn niet weggestuurd op ons plekje in Titusville en besluiten om nog wat te blijven rondhangen hier.  We rijden 20 km verder naar de kust en brengen de dag door op het strand, het is zalig hier, een zacht briesje en voor de rest een stralende zon en 30 graden. We blijven heel de dag op het strand aan de Canaveral shoreline, dat is een natuurgebied van ongeveer 40 km strand, er staat gen enkel huis, geen hotels, geen winkels, alleen strand en duinen. We mogen hier wel niet overnachten dus we gaan terug naar Titusville naar ons plekje en daar brengen we de nacht door zonder problemen.  Dinsdag willen we eigenlijk naar Cape Canaveral rijden maar we zijn Titusville nog niet uit en we zien een schitterend plekje aan de Oceaan en we besluiten te stoppen voor vandaag. Waarom zouden we ons haasten, we hebben tijd genoeg en als het ergens mooi en goed is dan stoppen we gewoon.  We zitten heel de dag aan de Intra Coastal Waterway en volgen de dolfijnen en de pelikanen. Tegen de avond, als we buiten zitten te eten, komt er iemand met een kano langs gevaren en hij roept van ver : “ik ben de weg kwijt, ik dacht dat ik in Cuba was”.  De mens waggelt uit zijn kano en komt bij ons aan tafel zitten, hij was op restaurant geweest en had te veel whisky gedronken. We hebben hem een goeie straffe koffie gegeven en toen is hij lustig verder gevaren naar de haven waar zijn boot lag.  Ondanks de borden van “No overnight parking” blijven we hier toch overnachten, niemand stoort er zich aan en we slapen goed.

 

Woensdag 11/12 t/m dinsdag 17/12 Cape Caneveral

 

We zijn toch eindelijk in Cape Canaveral geraakt.  We besluiten toch maar naar een camping te gaan hier, we zijn hier 2 jaar geleden ook geweest en de camping was niet slecht.  We boeken voor 3 nachten en dan zullen we nog wel zien wat we doen, veel mensen op de camping herkennen ons van 2 jaar geleden en het is, vooral voor mij, een prettig weerzien met Larry de oude hippie, hij woont hier op de camping en hij is echt een superlieve mens.  We zijn eigenlijk naar Cape Canaveral gekomen om Frank en Yvonne te bezoeken, onze Canadese vrienden, Frank heeft ons 2 jaar geleden zo goed geholpen met onze autoproblemen en we willen hen echt terugzien.  Frank & Yvonne zitten een beetje verder op een andere camping en we hebben hen snel gevonden, ze zijn echt superblij om ons terug te zien. Frank vindt het maar niets dat we op deze camping zitten en hij heeft al gauw iets geregeld, hij heeft tegen zijn campingbaas gezegd dat wij familie van hem zijn en we mogen gratis bij hem staan. De eerste avond dat we bij Frank staan ontstaat er een spontaan feest met heeeeeeeeeeeeeeel veel drank en muziek (nederlandstalig)  waarbij de hele camping betrokken wordt, dus iedereen kent ons hier nu en alle Amerikanen en Canadezen kunnen nu Oerend Hard van Normaal zingen. We blijven hier nog wat hangen, Frank repareert Jos zijn bike en Yvonne en ik doen samen de boodschappen, het kleine trailerpark is eigenlijk prachtig gelegen aan de achterkant loopt de Banana River, waar de dolfijnen en de manatees rondzwemmen en aan de voorzijde heb je de Atlantische Oceaan.  Het is eigenlijk een heel speciale ervaring voor ons om op een echt trailerpark te zitten, de meeste mensen hier zijn Snowbirds.  Ze brengen hier de winter door en komen van Canada, Ohio, Indiana, Michigan, New-York, Maine, Vermont, Montana enz…… maar er zijn hier ook vaste bewoners.  Er zijn hier een tiental trailers met vaste bewoners, mensen van Florida en het zijn niet de rijkste en meest succesvolle mensen van de USA maar wel mensen met een supergroot hart. We hebben nog nooit nergens zo’n warme, vriendelijke mensen ontmoet als hier op het trailerpark. De Jos wordt hier in het kleine parkje op handen gedragen en er zijn na een paar dagen als zeker 4 trailers die een ramp gebouwd hebben omdat hij binnen zou kunnen, waar maak je dat nog mee. Frank & Yvonne hebben hier een grote fifth-wheel staan maar ze zouden ook nergens anders willen staan. We hebben samen met een aantal bewoners een barbecue en het was echt een superleuke avond, niet sjiek, niks geen flauwe kul maar gewoon eerlijke, toffe mensen met een heel groot hart.  Mijn favoriete Country & Western zanger David Allen Coe blijkt hier ook een huis te hebben en een paar bewoners kennen hem maar ze vertellen me dat hij niet de meest vriendelijke mens is en op dit moment weer in de gevangenis zit, dus geen handtekening voor mij. Morgen gaan we hier vertrekken maar ik zal de mensen hier, vooral Frank en Yvonne, echt missen. Ze hebben ons een superweek bezorgd, we hebben echt gelachen, genoten, veel te veel gedronken en gegeten maar we zullen ze nooit vergeten en we komen hier zeker terug.

Blue Springs State Park

30 november

 Gelukkige verjaardag Vera xxxxxxxxxxxx

 

Het begint er op te lijken dat we in Faver-Dykes wonen maar dit is echt onze laatste dag hier, de Zwitserse Canadezen vertrekken morgen ook en we zullen mekaar nog wel ergens in Florida tegenkomen.  Het was een toffe week en we hebben genoten van het goede gezelschap en de gezelligheid van het kleine parkje midden in de bossen.

 

1 t/m 6 december – Blue Springs State Park

 

We hebben onderweg van verschillende mensen gehoord dat we zeker Blue Springs State Park moeten bezoeken en omdat je de beste tips onderweg krijgt gaan we er 5 nachten blijven.

Blue Springs State Park is vooral bekend omdat de West-Indische Manatee (zeekoe) hier komt overwinteren. Manatees zijn tropische dieren en ze kunnen niet overleven in water dat kouder is dan 15 graden.

Het water van de Blue Springs is het hele jaar door constant 22,2 graden, in de winter als de watertemperatuur van de St.Johns River zakt onder dat van de Blue Springs komen de manatees in grote getallen de bron ingezwommen.  Omdat het vorige week wat kouder was zijn er veel manateesin het heldere bronwater, de eerste dag dat we er waren hadden de Rangers er 149 geteld. We hebben al veel mooie dingen gezien maar dit is weer iets heel anders, het is zo prachtig om de logge, trage dieren op de bodem te zien liggen en af en toe boven te zien komen om te ademen. Manatees zijn niet de meest actieve dieren maar af en toe zwemmen ze wat rond en spelen de moeders met hun jongen.

Het water van de bron is echt kristalhelder en buiten manatees  zie je ook schildpadden, alligators en honderden vissen zwemmen zodat het lijkt of je in een reuzegroot aquarium kijkt. We wandelenalle dagen een paar keer van de camping naar de bronnen, er ligt een mooie boardwalk langs de bron en er is altijd wel iets te zien, het verveelt nooit.

In de zomer mag er in een klein gedeelte van de bron gezwommen worden maar er staat een groot bord : Voorzichtig tijdens het zwemmen, let goed op of er alligators in de buurt zijn. Voor geen geld zouden       ze me hier in het water krijgen want buiten alligators zitten er nog meer bijt dingen. Vanaf november t/m april mag je er niet zwemmen, dan is hier alles manatee territorium.

De volgende dagen loopt de temperatuur stevig op en trekken veel manatees terug naar de rivier, het is al een paar dagen rond de 30 graden en de hemel is strakblauw. De Jos is in zijn element, dit is echt het weer dat hij moet hebben. Voor ik ’s morgens opsta is hij al weg en weer naar de bronnen geweest en hij gaat alle dagen een flink stuk biken.  We leven nu echt helemaal buiten en zijn alleen nog in de Josmobiel om te slapen.

 

Zaterdag 7 december

 

Omdat het park voor het weekend helemaal volgeboekt is moeten we vertrekken maar we blijven in de buurt. We hebben hier vlakbij een paradijslijk plekje ontdekt, aan de St. Johns River compleet met zandstrandje en palmbomen (en alligators). We hebben de hele dag gezelschap van een paar vissers en die vertellen ons dat het ’s avonds hier niet zo veilig is dus rijden we 5 km verder naar één van de veiligste plekken om te overnachten, Wal-Mart. We hebben een fantastische week achter de rug, dit hier is een totaal ander Florida dan dat van de stranden. Dit is, zoals de mensen hier zeggen, the real Florida.

 

Zondag 8 december

 

We zijn onderweg naar de kust, naar Cape Caneveral maar als we in Titusville komen zien we een mooie plaats aan de Indian River, aan de Intra Coastal Waterway. De Intra Coastal Waterway gaat van Canada tot aan de Florida Keys, je die helemaal met de boot doen zonder op de Oceaan te komen.  Het is nog steeds stralend weer en hier heb je af en toe een fris windje, we kijken hier eens rond en denken eraan om hier te overnachten, boondocken (wildkamperen) is trouwens geweldig goed voor je budget.  We krijgen wat bezoekers aan de mobilhome, een ouder koppel dat hier woont geeft ons hun adres voor het geval we weggestuurd worden, de man zegt er nog bij dat zijn vrouw goed kan koken. Als we hier niet weggestuurd worden blijven we morgen nog wat in de buurt, Cape Canaveral loopt niet weg.