Everybody is somebody in Luckenbach.

Maandag 02/03 t/m Zaterdag 08/03  South Llano State Park

 

We waren gisteren van plan om een nachtje te boondocken voor we naar South Llano State Park gingen maar het weer heeft roet in het eten gegooid.  Het weer hier is een echte rollercoaster en blijft maar op en neer gaan, maar een verschil zoals vandaag hebben we nog nooit meegemaakt. Gisteren was het 30 graden en vandaag is het 0 graden, 30 graden verschil op één dag, toen we vanmorgen opstonden was het nog zalig buiten maar ineens stak er wind op en een paar uurtjes later ging de temperatuur naar het vriespunt. Toen hebben we besloten om maar ineens naar South Llano State Park te rijden, daar hebben we elektriciteit en kunnen we met ons verwarmingsvuurtje de mobilhome lekker warm stoken op hun kosten. Gelukkig was dit koudefront maar van korte duur want een dag later was het al terug 15 graden en de volgende dagen is het steeds beter geworden, terug lekker in ons T-shirt in het zonnetje.  South Llano State Park ligt in Hill Country en het landschap is hier al redelijk bergachtig en ruig, de Llano River loopt door het park en er zijn prachtige trails om te wandelen en te biken.  5 miles van het park ligt het dorpje Junction en het is echt een klein plattelandsdorpje met veel mannen met cowboyhoeden en Wrangler jeans. België is hier in Junction ook een klein beetje aanwezig want bij de General Store hangt er een affiche met : “The New Browning is arrived” en de Browning is een Belgisch wapen wat hier in Texas heel bekend is.  We hebben ons geen seconde verveeld in South Llano State Park, de kleine camping is prachtig en we hadden fantastische buren waar we verschillende gezellige uurtjes mee doorgebracht hebben. Als we vertrekken uit het State Park besluiten we dat het tijd is om nog wat te gaan boondocken en we brengen dan ook een nachtje door op één van de vele kerkpleinen in het dorpje Junction, er zijn 8 kerken in dit dorp en wij vragen ons af hoe die volk hebben met die paar mensen die hier wonen.

 

Zondag 09/03  Luckenbach

 

Als je een paar keer in Texas geweest bent en af en toe naar Country & Western luistert dan ken je Luckenbach, ik wilde er in ieder geval al heel lang naartoe.

Luckenbach is in 1849 gesticht door Duitse immigranten en was altijd een klein en slaperig dorp, er was een Post Office die tegelijk General Store en bar was en een Dance Hall. Op een gegeven moment werd het postkantoor gesloten en werd Luckenbach eigenlijk van de kaart geveegd. Hondo, een Texaanse acteur en columnist, kocht samen met 2 andere mensen Luckenbach op, hij wilde niet dat het een Ghost town zou worden en de bar en de dance hall moesten blijven bestaan. Hondo verklaarde zichzelf burgemeester van Luckenbach en het motto werd : Everybody ’s somebody in Luckenbach.  In de jaren 70 maakten de Texaanse Countryzangers, Waylon Jennings en Willie Nelson een liedje over Luckenbach/Texas en zetten daarmee Luckenbach definitief terug op de kaart, het nummer was zo populair in Texas en het volk stroomde toe in Luckenbach.  Het officiële bevolkingsaantal van het dorp staat op 3 maar naar het schijnt zouden er toch nog 25 mensen wonen, de naamplaatjes die normaal aan het begin en eind van het dorp hangen zijn zo dikwijls gestolen dat ze niet meer terug gehangen worden.

Wij zijn zondagmiddag aangekomen in het dorpje wat echt bestaat uit een bar/winkel en een grote Dance Hall en hebben er echt van genoten.  Het was echt gezellig in de kleine bar, we zaten daar met ongeveer 20 mensen, meer kunnen er niet binnen, en er zat een man met een gitaar en die speelde wat je maar wilde horen, op voorwaarde dat het Country & Western was natuurlijk.  In de loop van de namiddag ging de grote Dance Hall open en daar zongen 4 jonge gasten de pannen van het dak, er staan een hoop lange tafels met banken en iedereen zit bij iedereen, just listening and drinking beer. Het optreden was fantastisch en toen de Texanen ontdekten dat we Belgen waren, hoorden we van alle kanten : Welcome to Texas en ineens stond er een hoop bier voor onze neus. We hebben ons goed geamuseerd hier en als je ooit in Texas komt dan moet je zeker en vast naar Luckenbach, ik ben alvast grote fan van dit plekje.  Omdat we nog wat moeten winkelen na een weekje  Junction rijden we Fredericksburg en gaan bij Wal-Mart slapen.

Op weg naar The Hill Country

Woensdag 19/02 t/m maandag 24/02  Choke Canyon State Park

 

Vanuit de Rio Grande Valley rijden we ongeveer 300 km noordelijker richting Choke Canyon State Park. We nemen een rustige weg door de South Texas Plains, het is er zo rustig dat de Jos zegt :” maak me maar wakker als we een tegenligger krijgen.” We passeren een paar kleine dorpjes en voor de rest woont er hier niemand in dit dorre gebied.  Choke Canyon State Park is voor ons bekend terrein, we zijn er 2 jaar geleden al eens geweest en dat is toen goed bevallen en op de camping staan we op exact dezelfde plaats als toen.  Eén van de twee meren in het park staat bijna droog en als we gaan wandelen zien we een enorm spoor tussen de meren, het lijkt op een spoor van een alligator en die hadden we hier niet echt meer verwacht.  De volgende morgen zien we, op onze wandeling 5 alligators in het meer ronddrijven en er is een echt monster bij, volgens de Park Ranger is het een exemplaar van 5 meter lang, vandaar al die bordjes bij het meer : “No swimming”. Het weer is zalig hier, niet meer zo heet als in The Valley maar toch nog dik 25 graden en dat is perfect om buiten te zitten en ook nog om wat te wandelen of fietsen.  Als we een paar dagen in Choke Canyon zijn komt er een mobilhome opgereden die we al eens meer gezien hebben. We hebben George & Karmen leren kennen in de Okefenokee  Swamp in Georgia en daar hebben we samen een boottocht gemaakt. Toen wij, twee maanden later, in New Orleans op de camping aankwamen stonden zij daar ook en nu, weer een maand later, komen we ze in Texas weer tegen.  We zijn blij mekaar weer terug te zien en dat moet gevierd worden dus George draait onmiddellijk weer om, op weg naar de liquor store. We brengen samen een aangename avond door compleet met Belgisch bier, goeie wijn en veel verhalen. Het was een supergezellige avond en we hebben hen uitgenodigd om echt Belgisch bier te komen drinken in den Belgique.  We vertrekken uit Choke Canyon en als we goed en wel het park verlaten hebben kennen we de omgeving niet meer terug, wat is hier allemaal gaande? Het is er razend druk, de éne grote truck na de andere, het éne mobilhome park na het andere en overal zijn ze naar olie of gas aan het boren. Het lijkt hier het Wilde Westen wel tijdens de Gold Rush maar hier gaat het om het zwarte goud, de lucht ruikt hier gewoon naar olie. In de wasserij vertelt iemand me dat veel van de mannen die hier werken een zooitje ongeregeld zijn, ze komen van overal en wonen allemaal in hun mobilhomes, zoveel macho’s bij mekaar dat moet natuurlijk wel eens serieus klappen.  We zijn blij dat we deze streek achter ons kunnen laten, we gaan één nachtje Wal-Mart doen en dan rijden we naar het mooie Hill Country, al een heel stuk dichter bij ons Margot.

 

Dinsdag 25/02 t/m zondag 01/03 – Garner State Park – Hill Country

 

Gelukkige verjaardag Thorge & Brechje  (27/02)

 

De droge, dorre vlaktes hebben plaats gemaakt voor een heuvelachtig soms bergachtig landschap van de Hill Country.  Garner State Park ligt aan de Rio Frio, het riviertje slingert zich tussen de heuvels en is soms zelfs diep genoeg om in te zwemmen. Garner is het grootste State Park van Texas, er zijn 350 kampeerplekken verdeeld over 7 kleine campings, we kiezen de vlakste camping uit en hebben een schitterend plekje met zicht op de Rio Frio. Het is heel rustig op de campings maar dat is echt stilte voor de storm want de Spring Break (voorjaarsvakantie) komt eraan en dat schijnt echt verschrikkelijk druk te zijn, van uit alle hoeken van de USA komen de studenten afgezakt om een paar weken te kamperen. Amerikanen zijn echte kampeerders en veel van hen trekken elk weekend naar een camping en echt niet alleen met hun supergrote mobilhomes maar ook opvallend veel met een tent. Hier in het State Park komen heel veel gezinnen met kinderen en het staat hier vol tenten, de kinderen, vrij van TV en computer, ravotten de hele dag op de camping en in de rivier maar om 10 uur ’s avonds is het doodstil op de campings.  We komen in Garner ook weer bekenden tegen ,onze buren van Goose Island (Texas) staan hier ook weer vlakbij ons, het is toch een klein wereldje. Het zo’n 27 graden als we in Garner aankomen maar Texas moet natuurlijk weer eens extreem doen want een dag later is het maar 8 graden meer, gelukkig is het maar een klein dipje want de dag daarna is het weer terug opgewarmd en komt de wind weer uit het Zuiden.  We rijden hier een beetje rond in de omgeving en het is echt een mooi stukje Texas, de éne keer doet het ons hier heel sterk denken aan de omgeving rond Villa General Belgrano (Argentinië) en de andere keer aan de Provence. Inmiddels is het terug heel warm geworden, we zitten heel de dag buiten te genieten van de stralende, blauwe lucht en de Josmobiel wordt alleen maar gebruikt om in te slapen.  We krijgen veel bezoek, veel mensen zijn nieuwsgierig naar de auto maar we krijgen ook veel vragen over Jos zijn bike. Het systeem van een bike gekoppeld aan een rolstoel is hier weinig bekend en waarschijnlijk komt dat ook omdat er hier praktisch niet gefietst wordt. Veel mensen die hier in een rolstoel terecht komen schakelen onmiddellijk over naar een elektrische rolstoel maar we hebben veel mensen bij ons gehad die foto’s van de bike genomen hebben en ernaar op zoek gaan, het schijnt hier wel te bestaan maar er is gewoon weinig vraag naar. Vandaag is er een vrouw komen filmen, Jos moest zijn bike aankoppelen en dan een stukje fietsen en terug loskoppelen, daarna moest het kleine wieltje, dat hij zelf gemaakt heeft, bevestigd worden en de Jos heeft dat allemaal heel geduldig en met een lach en een zwans gedaan.  Morgen vertrekken we uit Garner State Park en we gaan een nachtje boondocken alvorens naar ons volgende State Park, South Llano River, te gaan.

Rio Grande Valley

Vrijdag 07/02 t/m woensdag 12/02  Camping Americana – Mission

 Feliz cumpleaños Thiago (08/02)

Gelukkige Verjaardag moeder, ons moeder wordt 80jaar. (10/02)

 

We zitten een hele week, tussen de Winter Texans, op camping Americana.  Hier in Mission, in de Rio Grande Valley, zijn tientallen campings en er zijn er bij met 500 plaatsen maar onze camping is betrekkelijk klein met 150 plaatsen. In de winter is hier, in de Valley, echt een invasie van mensen van het Noorden van de USA en Canada en wij schatten dat alleen in Mission er al 10.000 zitten. In de andere staten zoals Florida en Louisiana noemen ze de overwinteraars “snowbirds” maar hier heten ze de “Winter Texans”. Wij zijn een heel welkome afwisseling voor de mensen op de camping, ze zitten hier zo’n vijf maanden en kennen elkaar allemaal en dan komen er ineens een paar Belgen met een “raar” voertuig opgereden.  We hebben dan ook van ’s morgens tot ’s avonds volk aan de Josmobiel en moeten keer op keer vertellen over onze reizen, vooral over Zuid en Centraal-Amerika waar ze van denken dat het toch zo gevaarlijk is. De mensen van Quebec komen dan weer op onze Belgische nummerplaat af omdat ze denken dat we Frans spreken maar hun taaltje is zo onverstaanbaar dat het praktisch onmogelijk is om met hen te praten.  Het is een gezellige camping , er is een klein zwembad met een hot tub en er staan verschillende appelsienbomen, we hebben er een paar geplukt en ze smaken lekker.  De Winter Texans organiseren van alles hier op de camping, elke week komen de mensen die een instrument spelen samen om muziek te maken  en wij worden natuurlijk uitgenodigd om eens te komen luisteren.  Om die mensen een plezier te doen gaan we dan toch maar eens naar de “dance hall”, we verwachten er eigenlijk niets van maar het was goed.  De “artiesten” kwamen niet alleen van onze camping maar ook van de omliggende campings en de muziek was een afwisseling van country & western en bluegrass. Het is wel een huizenhoog verschil met een optreden bij ons in België,  toen we binnenkwamen keken we natuurlijk al direct waar de bar was maar hier wordt geen alcohol geschonken en iedereen heeft zelf zijn flesje water of cola bij. Het optreden duurde zo’n twee uur en de Jos denkt dat er in België toch al wel 10 pinten voor zijne neus zouden gestaan hebben. Het weer blijft op en neer gaan hier in Texas, we hebben een paar frisse dagen gehad, gisteren was het dan weer ruim 30 graden en heb ik bijna heel de dag in het zwembad gelegen en vandaag is het maar 5 graden. Volgens de weervoorspellingen is de koude voorbij want vanaf overmorgen voorspellen ze weer temperaturen tegen 30 graden en de grote temperatuurschommelingen zouden voorbij zijn.

 

Donderdag 13/02 t/m dinsdag 18/02 Falcon State Park

 

Gelukkige verjaardag Herman (17/02)

 

Het weer ziet er goed uit en we rijden wat verder Texas in naar Falcon State Park. Falcon State Park ligt aan de Mexicaanse grens, aan een stuwmeer van de Rio Grande, het ligt vrij afgelegen dus we zijn een weekje weg van de bewoonde wereld. Als we aankomen maken we eerst een ritje over de camping om een mooi plekje te zoeken en daarna installeren we ons hier voor een weekje vol zon. Dit is echt Texas zoals je het je vroeger altijd voorstelde, droog en heet, struiken met doornen, veel cactussen en ’s avonds hoor je de coyotes huilen, vroeger zag het grootste gedeelte van Texas er zo ook uit. We genieten hier echt van alles wat er rondloopt en rondvliegt, het park is vooral populair bij vogelliefhebbers maar er loopt van alles rond. We krijgen, op onze campsite, dagelijks bezoek van javelinas (wilde varkens) en de Jos heeft tijdens zijn fietstocht een bobcat (lynx) gezien, de coyotes blijven gelukkig op een afstandje.  Als we na enkele dagen willen gaan winkelen moeten we 25 km verder, naar Roma, rijden want dichterbij zijn er nergens winkels. Roma is een schitterend grensplaatsje aan de Rio Grande, je kan hier tot vlakbij de rivier komen en tot aan de brug naar Mexico. Er zijn overal kraampjes waar je fruit kan kopen en niemand spreekt nog Engels en als ik 10 appelsienen vraag dan telt de man ze zo opvallend en ik moet meetellen om toch maar duidelijk te maken dat er ook Mexicanen zijn die je niet voor de zot houden.  We blijven wat rondhangen in Roma want het is er gezellig en we kunnen er perfect ons Spaans ophalen, als ik een tijdje bij de bakker blijven buurten ben gaat dat Spaans al weer een heel stuk vlotter. Op de camping zitten alleen Amerikanen en Canadezen maar op de picknick area en aan het meer zitten de Mexicanen met hun ontelbare kinderen en grote stereo installaties.  Omdat het een kleine camping is ken je al gauw iedereen, we ontmoeten enkele Canadezen die van Nederlandse afkomst zijn, ze komen uit Rotterdam, Gilze-Rijen, Kampen en Sneek in Friesland. Enkele van hen spreken nog redelijk Nederlands maar die van Friesland spreekt enkel Fries en dan is Engels toch een stuk gemakkelijker. Veel van de Nederlandse immigranten zijn hun moedertaal helemaal kwijt, soms omdat ze in Canada geboren zijn of omdat ze nog heel jong waren toen ze vertrokken maar de meesten werden Engelstalig  opgevoed en hun ouders spraken alleen Nederlands met elkaar als er dingen besproken werden waar de kinderen niets van mochten weten.  Het is echt zalig weer hier, we hebben de hele week ruim 30 graden gehad en het koelt ’s nachts juist genoeg af om goed te slapen. De Jos heeft energie voor twee met dit weer, hij fietst  ’s morgens een uurtje en daarna wandelen we samen een dik uur, in de namiddag doet hij nog een paar toeren met zijn bike en tegen de avond wandelen we samen nog een uurtje, de zon doet echt wonderen voor hem.  Voor we hier vertrekken rijden we nog even langs Salineo, een klein dorpje aan de Rio Grande, er is daar een Birding Center gerund door vrijwilligers en daar zien we verschillende prachtig, gekleurde vogels. Tot onze grote verbazing kunnen we in Salineo helemaal tot aan de Rio Grande komen, de rivier is niet breed en helemaal niet diep dus hier zou je vlotjes de grens over kunnen, maar ik heb zo het idee dat de Border Patrol elke meter van de rivier, en ook ons, in de gaten heeft.  We rijden terug noordelijker en laten, met pijn in ons hart, de Rio Grande Valley achter ons want alhoewel de natuur hier niet echt spectaculair is voelen we ons toch aangetrokken tot dit stukje Texas.  Ik denk dat het komt omdat je hier de perfecte mengeling hebt van het ruige Texas en het kleurrijke, vrolijke Mexico en de zon zal er ook wel wat mee te maken hebben.

Naar de Mexicaanse grens.

Woensdag 29/01 t/m donderdag 06/02

 

Gelukkige Verjaardag Ronan (31/01)

Feliz cumpleaños Mica y Naty (31/01)

 

We rijden van het éne eiland naar het andere, we vertrekken van Goose Island en rijden naar Mustang Island.  Op Mustang Island vinden we een plekje op de camping van het State Park, je mag er ook op het strand overnachten maar omdat er een heel hoog tij voorspeld is, wordt dat afgeraden. We zijn eigenlijk alleen maar op de camping om te slapen want we staan heel de dag op het strand, het weer is zalig en we kunnen al 2 dagen op rij in korte broek en T shirt het strand op, er zijn zelfs kinderen aan het zwemmen. Op de camping leren we een ongelooflijk interessante madam kennen, Margareta is van geboorte Colombiaanse, ze is opgegroeid in Brazilië en is als jonge vrouw naar de USA gekomen. We hebben echt genoten van haar gezelschap, haar verhalen en haar ongelooflijk gevoel voor humor. De laatste dag dat we op Mustang Island zijn is het mistig maar warm, op een paar minuten tijd is de mist weg en wordt het steenkoud dus we verlaten het strand en rijden naar Corpus Christi, Walmarttijd. De weersvoorspelling zien er niet goed uit dus we besluiten dan maar te gaan rijden richting Mexicaanse grens. De eerste keer dat we in Texas waren, hebben we met Margot een film bekeken over extreme weather in Texas en nu weten we dat het klopt, dat gaat hier nogal op en neer. We zijn inmiddels op weg naar Brownsville en we rijden door de prairies van Zuid-Texas, uitgestrekte vlaktes met lage begroeiing en het doet ons weer denken aan de pampas in Argentinië, er wonen heel weinig mensen, je ziet weinig huizen buiten af en toe een grote poort van een ranch. Als we Brownsville naderen zien we al controleposten van de Border Patrol en Brownsville ziet er heel anders uit dan andere stadjes in de USA,  de laundry is een lavanderia en de bakery is een panaderia  geworden en je hoort hier praktisch alleen Spaans spreken, slechts af en toe hoor je hier iemand Engels spreken. Wij overnachten bij Walmart waar de hele nacht twee auto’s van de security rondrijden. In Brownsville bezoeken we het Resaca de la Palma State Park, dit is vooral bekend voor de vogels die er komen overwinteren maar we denken dat het te koud is, we maken een flinke wandeling door het park maar zien weinig vogels.  De volgende dag rijden we naar het strand van Boca Chica, het laatste strand vlakbij de Mexicaanse grens maar ook daar giert de wind over het strand.  Als we terugkomen van het strand worden we gestopt door de Border Patrol die onze papieren willen zien en willen weten waar we vandaan komen en waar we naartoe rijden, het zijn vriendelijke mannen en ze laten ons zonder problemen verder rijden. Vanuit Brownsville rijden we, langs de Rio Grande, verder landinwaarts en we hadden gedacht om af en toe de Rio Grande wel eens te zien maar dat lukt niet. Het is onmogelijk om aan de rivier te geraken want de Amerikanen hebben een groot ijzeren hek gebouwd van ongeveer 4 meter hoog en dat loopt helemaal langs de Rio Grande, zo controleren ze de grens tussen Mexico en de USA.  We rijden door de kleine dorpjes langs de Rio Grande en het lijkt echt alsof we de USA verlaten hebben. Het is er rommelig en vuil, iedereen schijnt er wel een handeltje te hebben, ze rijden in hun oude, gedeukte auto’s zonder zich veel van de verkeersregels aan te trekken maar het is er ook gezellig, veel kleuriger en overal klinkt vrolijke muziek. Ik hou wel van dat rommelige, chaotische straatleven, van de muziek en de claxonnerende chauffeurs  en krijg echt zin om volgende winter terug naar Mexico te gaan. We rijden nog even langs Estero de llano State Park en wandelen daar een paar uurtjes rond maar omdat het koud blijft, besluiten we naar een camping te rijden en daar een paar dagen te blijven. In Mission rijden we langs een paar camping en daar valt ons oog op camping Americana, het lijkt een hele gezellige camping met overal sinaasappelbomen tussen de mobilhomes in.  We spreken met de sympathieke eigenaar en als we een week blijven, krijgen we een speciale prijs dus dat gaan we dan maar doen. We zitten hier vlakbij het Bentsen  Rio Grande Valley State Park en daar is het World Birding Center gevestigd. Jos wil daar graag naartoe en hij kan er met zijn bike zo dikwijls binnen en buiten rijden als hij wilt want met onze State Park Pass mogen we er gratis binnen.  Het is nog altijd vreselijk koud hier maar de Winter Texans (van Michigan, Minnesota, Canada…..) vinden dat het wel te doen, die zijn natuurlijk andere temperaturen gewoon dan de mensen van hier, die weten niet waar ze moeten kruipen van de kou.  De strenge winter blijft de USA teisteren en zolang de wind uit het Noorden blijft komen, blijft het bibberen. Ik kreeg deze week nog een mail van iemand die in het Zuiden van Mississippi in een ijs storm terecht gekomen was en van iemand anders die in het Zuiden van Louisiana, een laag ijs van een centimeter dik op de autoruiten had. Maar er is beterschap op komst, de voorspellingen voor volgende week zien er niet slecht uit, de temperatuur zou terug stijgen tot 22 graden en meer dus het zwembad hier op de camping lonkt al.

Langs de Golf van Mexico.

Zaterdag 18/01

 

Gelukkige verjaardag Marcel

 

We vertrekken met een volle watertank en een volle batterij uit het State Park en gaan eerst langs de wasserij, dat is al weer even geleden. Sinds gisteren is Jos zijn voet gezwollen en voelt warm aan, de wond ziet er wel niet ontstoken uit maar we zijn niet gerust in de zaak.  De mensen van de wasserij verwijzen ons naar een walk-in clinic vlakbij en bieden aan om onze was te doen terwijl wij naar het ziekenhuis gaan.  Bij de walk-in Clinic worden we vriendelijk ontvangen en wordt de Jos vakkundig geholpen door een kordate dokteres, ze had vooral belangstelling voor onze reizen en had zelf, op haar Harley Davidson, Centraal- Amerika doorkruist.  De dokteres schrijft een speciale brandwonden zalf voor en een flinke dosis antibiotica omdat de wond redelijk diep is en ze geen risico wil lopen op infecties. De voorschriften worden doorgebeld naar de apotheek van Walmart en daar kunnen we ze morgenvroeg ophalen dus gaan we op hun parking slapen.

 

Zondag  19/01 en maandag 20/01 Galveston Island

 

Gelukkige verjaardag Caroline (19/01)

 

We halen onze medicijnen op bij Walmart en rijden de stad Galveston uit naar de stranden van Galveston Island, je mag hier overal met de auto op het strand en je kan, over het strand,  van het éne kustplaatsje naar het andere rijden.  We parkeren op het strand en zetten de auto zo weg dat we lekker uit de wind zitten, het is niet echt warm maar de zon schijnt weer volop en dat is het voornaamste. Tegen de avond zetten we de auto een beetje dichter bij de duinen en blijven op het strand slapen.  De volgende dag rijden we gewoon een paar stranden verder, van Galveston Island naar Follets Island. De stranden zijn hier prachtig, breed en uitgestrekt en hier en daar staat een huis langs de stranden maar er is weinig of geen bewoning.  Omdat de stranden hier een harde ondergrond hebben kan Jos er zonder problemen met zijn rolstoel over rijden. We wandelen uren over het strand zo blij als kleine kinderen, het is dan ook meer als 15 jaar geleden dat we met ons tweetjes een echte strandwandeling, zonder duwen en trekken, konden maken. We staan nu al enkele dagen met onze auto op het strand en het zand zit echt overal, in de kasten, in ons bed, in onze ogen, oren, neus en tussen onze tanden maar al die ongemakken wegen niet op tegen, het inslapen met het ruisen van de golven onder een schitterende sterrenhemel en wakker worden met de prachtige zonsopkomst boven de Golf van Mexico.

 

Dinsdag 21/01 en woensdag22/01 Matagorda Bay

 

We hebben deze morgen weer een prachtige zonsopkomst gehad maar een paar uurtjes later is het beginnen waaien, we worden compleet gezandstraald en daarom besluiten we wat te gaan rijden en dan maar zien wat de wind doet. We stoppen onderweg, checken onze mails  en drinken een koffietje en daarna is de wind al veel minder fel.  Wij zijn inmiddels in Matagorda Island aangekomen, we willen hier een paar dagen blijven en met al dat zand in onze auto hebben we al flink wat water verbruikt maar je wordt creatief als je boondockt.  We passeren iemand die zijn pick-up truck aan het wassen is en ik vraag hem vriendelijk  of hij onze watertank wil vullen,  dit is geen enkel probleem. Ik bied aan om hem te vergoeden maar daar wil de brave man absoluut niets van horen en hij geeft ons ook nog een paar goeie tips voor overnachtingsplekjes.  We parkeren  de Josmobiel aan de oever van de Rio Colorado die hier uitmondt in de Golf van Mexico en daar gaan we een paar dagen blijven, we zitten aan de rivier en kunnen de Golf van Mexico zien maar er is een pak minder wind dan aan het strand zelf.  We genieten van het zonnetje en van de toeren die de pelikanen uithalen wanneer ze de rivier in duiken, als er ook nog eens een dolfijn voorbij gezwommen komt kan onze dag niet meer stuk.

 

Donderdag 23/01 t/m dinsdag  28/01 Goose Island State Park

 

We worden door een paar vissers gewaarschuwd dat er ander weer op komst is, er zou een serieus koudefront aankomen met stormachtige wind en dat betekent, weg van de stranden.  We rijden naar Goose Island State Park, dit park ligt ook aan de Golf van Mexico maar de camping ligt een paar kilometer landinwaarts, verscholen in het bos.  We krijgen een prachtige campingplek toegewezen en we kunnen ook hier weer gebruik maken van onze Texas State Park Pass. Als we aankomen op Goose Island schijnt de zon en loopt iedereen in T-shirt over de camping maar we weten al, uit ervaring, dat het weer in Texas extreem kan zijn.  We zijn nog maar goed en wel geïnstalleerd als de temperatuur met 15 graden zakt en er een ijskoude noorderwind opsteekt, dus rap in de Josmobiel lekker bij ons elektrisch vuurtje.  ’s Avonds en ’s nachts rukt en trekt de wind aan de Josmobiel en soms wordt ik er bang van maar het orkaanseizoen is hier voorbij dus ik kruip diep onder het dekbed lekker dicht bij de Jos. Als we opstaan is het ijzig koud, wat een ongelooflijk verschil met een paar dagen geleden, toen zaten we lekker in het zonnetje op het strand en nu hangen de ijspinnen hier aan de goten van het douchegebouw. Goose Island is vooral bekend omdat de Whooping Cranes, grote witte kraanvogels, hier komen overwinteren en als we een rondje rijden zien we er een aantal zitten.  Het zijn prachtige vogels en het is indrukwekkend hoe groot ze zijn als ze vlak boven je hoofd vliegen.  De wond aan Jos zijn voet geneest verbazingwekkend snel, het is echt wonderzalf die de dokteres voorgeschreven heeft, we hebben nog nooit geweten dat een brandwond bij hem zo snel geneest.  

Van extreem weer gesproken, na de ijskoude nacht en dag is het de volgende dag alweer 16 graden en een dag later al 22 graden, we wisselen hier continue van sweaters en lange broeken naar T-shirts en korte broeken. Normaal gezien zouden we maandagmorgen hier vertrekken maar omdat ik wat ziek ben hebben we 2 dagen bijgeboekt, het is echt geen goed idee om met een zieke kop te gaan rijden en we waren het hier zeker  nog niet beu ook. De Jos gaat wat biken, op zoek naar de whooping cranes en ik heb, aan de Josmobiel, gezelschap gekregen van een kardinaalvogel die de hele tijd, in onze autospiegels, met zichzelf aan het vechten is. Zo gauw ik terug helemaal op mijn plooien ben rijden we weer een beetje verder naar het zuiden, langs de Golf van Mexico.

OP ZOEK NAAR DE ZON

Donderdag 09/01 – Vrijdag 10/01

 

We hebben het gezien in Florida, de regen komt met bakken uit de hemel  en we gaan op zoek naar de zon.  We rijden langs de stranden van de Golf van Mexico, het zijn prachtige stranden maar nu zien ze er troosteloos en grijs uit. ’s Middags kunnen we, aan het strand van Santa Rosa, toch nog buiten eten  maar even later begint het weer te gieten.  We overnachten in Panama City op de parking van Walmart, we parkeren onder de grote lampen en zien ’s morgens dat onze zonnebatterijen opgeladen zijn door de lampen van Walmart, wat een ongelooflijke camping is Walmart toch. Omdat het de volgende morgen nog grijs en koud is gaan we gewoon heel de dag rijden. We rijden Alabama binnen en buiten, in Mississippi stoppen we even bij het Welcome Center en iets verder op de parking van Flying J. gaan we overnachten. Flying J is een tankstation met speciale plaatsen voor mobilhomes, je kan er ook water tanken en je vuil water lozen, we zijn nu vlakbij Louisiana.

 

Zaterdag 11/01 – zondag 12/01 New Orleans

 

Als we Louisiana binnenrijden stoppen we even bij het Welcome Center om kaarten op te halen en wat informatie.  We gaan voor 2 nachten naar een State Park 6 mijl van New Orleans, het park ligt aan Bayou Segnette en het is er ongelooflijk rustig. We zijn nog maar even op de camping als we mensen tegenkomen waarmee we samen een boottocht gemaakt hebben in de Okeefenokee Swamp, dat is al even geleden dus er moet serieus bijgepraat worden. Het weer is toch een beetje beter geworden en morgen gaan we naar New Orleans.

Bayou Segnette ligt aan de andere kant van de Mississippi rivier maar er is een gratis voetgangersferry naar New Orleans.  Er is een bewaakte parking aan de ferry en dat is nodig in New Orleans en dus kunnen we met een gerust hart gaan genieten van deze fantastische stad.  Direct als je van de ferry komt hoor je de muziek en zie je het bruisende straatleven van New Orleans. Op Jackson Square zitten kunstenaars, handlezers, waarzeggers, er staan goochelaars en overal klinkt muziek en veel van de groepjes die op straat spelen zijn echt goed. We hebben geluk met het weer, de zon schijnt en het is warm genoeg om een Hurricane, dé cocktail van New Orleans te gaan drinken. Bij Café du Monde gaan we beignets eten, er kunnen ongeveer 300 mensen zitten en toch staat er een hele rij aan te schuiven voor het enige gerecht op hun kaart, beignets met bloemsuiker. Café du Monde is zogenaamd een Frans café maar het lijkt meer op Chinatown, er werken alleen Chinezen maar ze kunnen goed beignets bakken. We slenteren nog wat door de straten van het French Quarter en als de daklozen van New Orleans zich op hun banken beginnen te installeren is het tijd om terug naar de ferry te wandelen. De criminaliteit en ook de armoede zijn hier enorm gestegen na de orkaan Katrina, het stadsgedeelte waar onze auto staat, Algiers, is niet het allerbeste en er wordt dan ook aangeraden om daar voor de avond weg te zijn. De Josmobiel staat nog netjes op de parking, naast ons staat een Duitse mobilhome en die waren vergeten hun autoraam te sluiten maar alles is onaangeroerd dus het zal hier allemaal wel meevallen.

 

Maandag 13/01 t/m woensdag 15/01 Texas

 

Gelukkige verjaardag Gust 13/01

Gelukkige Verjaardag Maia 15/01

 

Als we maandag opstaan is het weer aan het regenen en geen klein beetje, de camping begint al onder water te lopen wat hier niet moeilijk is want we zijn langs alle kanten omringd door water, we pakken in en vertrekken richting Texas.  We nemen een weg door de bayou’s van Cajun Country, eigenlijk is het één grote armoede daar in de bayou en het is ongelooflijk wat een bende het is op sommige plaatsen. De bayou’s zijn van oudsher een schuilplaats voor verschoppelingen, gevluchte slaven en misdadigers. Ik kan me niet voorstellen dat je daar vrijwillig gaat wonen, het is er overal drassig en moerassig, het zit er vol alligators, slangen en ander ongedierte,  in de zomer is het bloedheet en vochtig en wordt je levend opgevreten door de muggen. We stoppen onderweg nog bij een apotheker want Jos heeft een flinke brandwond op zijn voet, met dat koude weer hebben we ’s avonds een elektrisch vuurtje aan en daar heeft hij waarschijnlijk te dicht bij gezeten. Als ik in de apotheek vraag om zalf voor brandwonden zeggen ze dat ik daar een voorschrift voor moet hebben en dus langs de dokter moet. Het is toch wel om achterover te vallen, ik kan in dit land, zonder problemen, een geweer en kogels kopen maar zalf voor brandwonden dat is een probleem. Ik koop wat verband, pleisters en een ontsmettende zalf en we zullen wel zien hoe het afloopt maar als het nodig is gaan we natuurlijk langs de ER.  In de late namiddag zien we de borden “Welcome to Texas” staan en dat is een beetje thuiskomen, we zijn echt graag in Texas, vooral de Jos. We gaan een tijdje aan de Golf van Mexico blijven, daarna wat aan de Rio Grande vlakbij de Mexicaanse grens en half maart vallen we weer binnen bij Margot.

De grote gele bol, die wij kwijt waren, is dus in Texas. We worden wakker omdat de zon zo fel binnen schijnt, we halen snel wat informatie en kaarten op en bellen nog eens met het thuisfront.  De volgende dagen gaan we het rustig aan doen want we hebben de afgelopen dagen genoeg kilometers gedaan.  We draaien van de Highway af naar de Golf van Mexico en in het kleine plaatsje Highlands zetten we ons op het strand.  We zien in de verte de olieplatformen in de Golf en achter ons zien we de Ja knikkers in de velden staan, we krijgen heel de dag bezoek van mannen die in de olievelden werken en de dag vliegt dan ook voorbij. ’s Avonds parkeren we op een parking aan het strand. De volgende dag rijden we Bolivar Island op, een schiereiland in de Golf van Mexico en hier is het strand veel mooier en breder dan waar we gisteren zaten.  Je mag hier overal met je auto op de stranden rijden, we parkeren de Josmobiel op het strand en pakken alles uit tot en met de barbecue. Er is een fris windje maar de zon schijnt volop, met een vest aan is het zalig op het strand en we genieten echt van ons dagje strand. Dankzij het extra wieltje, dat Jos gemaakt heeft voor zijn rolstoel, kunnen we een flinke strandwandeling maken bij laag water. De Amerikanen doen het anders die wandelen niet maar rijden met hun golfkarretjes over het strand, zelfs om hun hond uit te laten.  Vanavond slapen we nog maar eens aan het strand maar morgen zullen we toch eens een camping moeten opzoeken om onze watertank te vullen.

 

Donderdag 16/01 – Vrijdag 17/01 Galveston Island

 

Gelukkige verjaardag Fridi – 17/01

 

Omdat er geen druppel water meer uit onze kranen komt gaan we een camping opzoeken, we nemen de free ferry tussen Bolivar Island en Galveston en rijden naar Galveston Island State Park. In het State Park kopen we een jaarkaart van de Texas State Parks, deze kaart geeft je een hele boel voordelen en kortingen en na een paar State Parks is je kaart terugbetaald. Enkele jaren geleden is Galveston Island, door een orkaan, totaal verwoest maar alles is terug opgebouwd, het nieuwe douchegebouw is prachtig. Wij staan hier (dankzij onze Texas State Pass) voor 15 dollar per dag, aan de éne kant ligt de Golf van Mexico en aan de andere kant de Intracoastal Waterway en de douches zouden echt niet misstaan in een Hilton of Hyatt hotel.  Op de camping maken we kennis met een Zwitser, hij heeft echt een geweldig, ruige camper gebouwd. Hij heeft de auto hier gekocht, een werkruimte met materiaal gehuurd en is beginnen bouwen, met een prachtig resultaat. We hebben, mobilhome bouwers onder mekaar, een aangenaam gesprek  met hem en ik heb de nodige foto’s gemaakt die de Jos op de computer in het mapje “Weking” zet. Er waait een frisse wind maar als je uit de wind kan zitten in de stralende zon is het zalig hier. Morgen vertrekken we, met een volle watertank en alle drinkwater bidons gevuld, naar de stranden ten zuiden van Galveston om nog wat te gaan boondocken.

Winter in Florida

GELUKKIG NIEUWJAAR.

 

Maandag 30/12 t/m donderdag 02/01  CRYSTAL RIVER

 

Om het einde van 2013 te vieren rijden we naar Crystal River aan de Golf van Mexico. We willen eindelijk eens fatsoenlijk internet om met familie en vrienden te kunnen bellen en daarom gaan we 2 nachten naar een privé camping. We krijgen een mooi plekje, we installeren ons en testen direct het internet uit, dat werkt hier prima dus we proberen zoveel mogelijk familie en vrienden te bereiken. Met oudejaar geen Nieuwjaarke Zoete of Helder klinkt ons liedje voor ons maar een dagje op het strand aan de Golf van Mexico, het is een zalig warme dag en we profiteren ervan want de voorspellingen zien er niet goed uit.  We nemen afscheid van 2013 met gambas in looksaus en verwelkomen 2014 met een goei flesje wijn, het is heel rustig op de camping en dat is normaal als je ziet hoe hoog hier de gemiddelde leeftijd ligt. De eerste dag van 2014 is een druilerige, grijze dag maar we rijden toch naar het strand vooral omdat ik er gisteren mijn e-reader vergeten ben en stiekem hoop dat hij er nog ligt. Op het strand is natuurlijk geen spoor van mijn e-reader maar als ik een tijdje later iets uit de auto wil pakken zie ik hem liggen vooraan op de bar choc en ondanks de regen werkt hij nog perfect.  Ongelooflijk, die is gisteren 10 km mee terug naar de camping en vandaag 10 km mee terug naar het strand meegereden, volgens de Jos komt het omdat hij zo een goeie chauffeur is maar volgens mij komt het omdat wij gewoon een hele brede bar choc hebben.  We brengen ook nog een bezoekje aan, het vlakbij gelegen, Homosassa Springs State Park wat bekend staat om zijn opvang van gekwetste manatees. Veel manatees lopen enorme kwetsuren op door de schroeven van motorboten en worden hier verzorgd tot ze weer terug de rivieren in kunnen. Vanavond rijden we terug naar het strand van Crystal River en gaan daar overnachten en morgenavond gaan we nog maar eens een keertje bij Wal-Mart slapen.

 

Vrijdag 03/01 t/m zondag 05/01 MANATEE SPRINGS STATE PARK

 

We kennen Manatee Springs State Park al van 2 jaar geleden maar we willen er toch nog eens een paar dagen blijven.  Het is een prachtig parkje met kristalheldere bronnen en mooie boardwalks langs de bronnen en de Suwannee River, er zijn mensen aan het zwemmen in de bronnen maar ik waag er mij niet in met al die waarschuwingsborden : “Voorzichtig bij het zwemmen, let goed op alligators en waarschuw de Park Rangers als alligators zich agressief gedragen”, mij niet gezien hoor.  We hebben gezellige buren op de camping en komen nog bekenden tegen waarmee we in South-Carolina op de camping gezeten hebben. Het weer is nog altijd goed maar dat is maar stilte voor de storm als we de mensen hier mogen geloven.

 

Maandag 06/01 t/m donderdag 09/01 OCHLOKONEE RIVER STATE PARK 

Gelukkige Verjaardag Sam – 6 januari

Als we aankomen op de piepkleine maar mooie camping van Ochlokonee River State Park giert de koude wind ons om de oren.  Heel de USA kreunt onder een super strenge winter en zelfs Florida krijgt er een stukje van mee. We doen een dikke trui aan en een muts op en maken een wandeling door het State Park dat is de enige manier om warm te blijven, buiten in de auto te blijven zitten. Er wordt een hele koude nacht voorspeld en de Rangers beginnen te panikeren, niemand weet hier hoe ze daar mee om moeten gaan want alle waterleiding ligt boven de grond, in de douches en Wc’s is nergens verwarming enz.. We zetten onze chauffage op en kruipen vroeg in ons warme bed, als we ’s morgens opstaan is de chaos compleet, de Wc’s spoelen niet meer door en er komt geen water uit de douches en uit geen enkele kraan op de camping. Het heeft vannacht tot – 5° gevroren en dat is een record voor Florida en het zou 90 jaar geleden zijn dus  normaal dat ze hier panikeren, tegen de middag is alles ontdooid en het schijnt allemaal heel goed meegevallen want alles werkt weer normaal. We pakken ons nog maar eens goed in om en gaan, samen met mensen van Minnesota, een wandeling maken, die moeten eens lachen met deze temperaturen want ze hebben naar huis gebeld en daar is het -40°. Hier aan de Ochlokonee River zitten witte eekhoorns, ze komen alleen hier en ergens in North-Carolina voor, het zijn geen albino’s want ze hebben bruine oogjes. Volgens de verhalen hier zouden ze in 1800 door Spaanse zigeuners meegebracht zijn, we zien er een paar in de bomen zitten en het zijn prachtige diertjes.  Woensdag is de temperatuur al terug wat gestegen, het is nog kouder dan normaal hier maar voor de volgende dagen wordt terug warmer weer voorspeld, dus de winter in Florida zal niet lang duren. We blijven maar bekenden tegenkomen, er komt iemand bij de Josmobiel aan met de vraag of wij hem herkennen en hoe ik mijn hersenen ook pijnig ik weet echt niet wie die brave mens is, blijkt dat hij ons twee jaar geleden in Texas is tegengekomen en een avond bij ons aan het kampvuur heeft doorgebracht dus dat gaan we hier nog eens over doen. We vertrekken stilaan uit Florida, het is weer aan het regenen en de volgende dagen gaan we stilaan richting Louisiana.